kemeap

Οι πνευματοληπτικές λατρείες Ζαρ του Σουδάν

2012-01-15T09:49:00.000-08:00

Το Σάββατο 21 Ιανουαρίου και ώρα 19:00, στο Ελβετικό Κέντρο, Σκαραμαγκά 4β (απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) ο Αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Γεράσιμος Μακρής θα μιλήσει για τις πνευματοληπτικές λατρείες Ζαρ στο Σουδάν.

Σε πολλές Ισλαμικές κοινωνίες της Μέσης Ανατολής οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι έχουν συναντήσει πνευματοληπτικές λατείες των οποίων τα μέλη είναι κατά πλειοψηφία γυναίκες που ανήκουν στα λαικά στρώματα των εντόπιων πληθυσμών. Ο πλέον διαδεδομένος τύπος πνευματοληψίας είναι αυτός των πνευμάτων Ζαρ.

Στο Σουδάν απ'όπου έρχονται τα εθνογραφικά στοιχεία που παρουσιάζονται στην εν λόγω ανακοίνωση, η λατρεία του Ζαρ αποτελεί μέρος της λαικής θρησκευτικότητας, αν και πολλοί συντηρητικοί μουσουλμάνοιθεωρούν οτι η λατρεία του αγγίζει τα όρια του παγανισμού. Ο κατά βάση γυναικείος πληθυσμός των πνευματοληπτικών ομάδων που λειτουργούν στις λαικές γειτονιές με την ανοχή των αρχών, θεωρεί το Ζαρ ένα προνομοιακό τόπο έκφρασης προβλημάτων, φόβων και ελπίδων που οι πατριαρχικές δομές της Σουδανικής μουσουλμανικής κοινωνίας δεν επιτρέπει να εκφραστούν ελεύθεραστο παίσιο της οικογένειας ή και της ευρύτερη κοινότητς.

Αποτελεί λοιπόν η πνευματοληψία το πλαίσιο εκείνο που δίνει τη δυνατότητα στα μέλη των λατρευτικών ομάδων να πούν το ανείπωτο, να εκφράσουν το ηγεμονικά μη δόκιμο και να επαναδιαπραγματευτούν-έστω και προσωρινά-σχέσεις εξουσίας και ητήματα ταυτότητας. Παράλληλα, τα τραγούδια και η μουσική του Ζαρ, αποκαλύπτουν έενα πλούσιο κόσμο ισλαμικών παραδόσεων και μια εναλλακτική αντίληψηπτυχών της Σουδανικής Ιστορίας, που οι κυρίαρχες δομές είτε δεν αποδέχονται είτε αποκρύπτουν με επιμέλεια.

Επιμέλεια και οργάνωση: ΚΕΜΕΑΠ

http://www.youtube.com/watch?v=VNMDc3H2LbM&feature=related

Οι φωτόγραφίες είναι από τον ιστότοπο:
http://blog.afropop.org/2011/07/cairo-journal-pre-ramadan-zar-at-arabis.html

words στο beton7

2012-01-13T14:59:00.000-08:00

από τις 18 έως και τις 29 Ιανουαρίου 2012.

Μπορούμε να αντιληφθούμε τις πρώτες εκδηλώσεις των μελλοντικών μορφών αντίστασης, ικανών να απειλήσουν τις χαρές του μάρκετιγκ; αναρωτιόταν ο Gilles Deleuze το 1990. Στο πεδίο της καλλιτεχνικής πρακτικής οι εκδηλώσεις αυτές ήρθαν στο προσκήνιο πολύ νωρίτερα. Oι ριζοσπαστικοί μετασχηματισμοί που έλαβαν χώρα στις τέχνες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, άγγιξαν την κορύφωσή τους στη δεκαετία 1950-1960. Στο πνεύμα μιας εποχής πολιτικής και κοινωνικής αφύπνισης, η φύση και οι δυνατότητες κάθε μορφής τέχνης αναθεωρήθηκαν, ενώ η αντίληψη ότι αυτές οι μορφές όφειλαν να είναι ξεκάθαρα διαχωρισμένες παραχώρησε τη θέση της σε έναν εντατικό πειραματισμό, σε γόνιμες διασταυρώσεις και σύνθεση των μέσων.

Η πλατφόρμα δράσεων με τον εύλογο τίτλο Words, Words, Words! εμπνέεται από την κληρονομιά αυτής της πειραματικής περιόδου, με άξονα το κίνημα του λετρισμού και έμφαση στην κειμενικότητα και την υλικότητα της λέξης.

Η εικαστική έκθεση Words, Words, Words συγκεντρώνει καλλιτέχνες και ερευνητές σε πεδία που περιλαμβάνουν τις εικαστικές τέχνες, τον χορό και την οπτική ποίηση, για να επαναπροσεγγίσουν το ιστορικό κίνημα του λετρισμού και τη σχέση τέχνης και πειραματικής γραφής. Η καλλιτεχνική παραγωγή υφίσταται σε ένα διευρυμένο πλαίσιο στο οποίο ο λόγος, η εικόνα και το αντικείμενο που περιέχει είναι ρευστά σε χρήσεις και νοήματα και μετακινούνται σε διαφορετικά επίπεδα σημασίας, κειμενικότητας και χωρικότητας. Η έκθεση εστιάζει στην κατασκευή της λέξης για να προσεγγίσει την αμοιβαία σχέση και επιρροή διαφορετικών μέσων/ διαμεσότητα/ διαμηντιακότητα (intermediality) σαν μια ριζοσπαστική δύναμη που ενεργεί στο ενδιάμεσο των πραγματικοτήτων και που περιλαμβάνει νέους αναπαραστατικούς τρόπους χρονικών και χωρικών αλληλοσυσχετίσεων.

Συμμετέχουν οι Νάνος Βαλαωρίτης, Ειρήνη Γκόνου, Ελένη Οικονόμου & Γιώργος Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Παπαφράγκος, Ν. Γ. Πεντζίκης, Χριστίνα Σγουρομύτη, Juliana Borinski, Tamarin Norwood. Performance εγκαινίων από την ομάδα χορού FingerSix (Σοφία Μαυραγάνη, Tadeu Liesenfeld, Δρόσος Σκώτης).

Την πλατφόρμα διοργανώνουν οι Χριστίνα Σγουρομύτη (έρευνα, οργάνωση), Γεωργία Τσισμετζόγλου (διαχείριση κινηματογραφικού υλικού), Σωζήτα Γκουντούνα/Out of the Box Intermedia http://www.outoftheboxintermedia.org (επιμέλεια εικαστικής έκθεσης).

Ai Wei Wei

2011-12-27T13:56:00.001-08:00

"...Je crois toujours en la vie, et à l'effort que vous faites. Il ya deux types d'efforts, la plupart des gens sont toujours en train d’essayer de rattraper le moment pour une raison précise. Pour moi c’est un peu différent. J'ai fait des efforts sur ce qui me semblait inutile, je veux dire pas pour une utilisation immédiate. Plus tard cela vous surprend mais il y a un retour des choses. La vie est toujours une surprise. Vous n'avez pas à agir vraiment selon le courant dominant. Parfois cela prend du temps, mais vouloir éduquer les gens pas à pas de façon dirigée pour les conduire au succès ne marche pas. En tous cas ce n’est pas ce qui a fonctionné avec moi. L’irrationalité a aussi sa part de poésie".

Extrait de l'entretien exclusif de l’artiste contestataire Ai Weiwei par Stéphane Lagarde.
http://www.rfi.fr/asie-pacifique/20111225-entretien-exclusif-artiste-contestataire-ai-weiwei?ns_campaign=editorial&ns_source=FB&ns_mchannel=reseaux_sociaux&ns_fee=0&ns_linkname=20111225_entretien_exclusif_artiste_contestataire_ai_weiwei

nasta'liq ή farsi, η περσική

2011-12-23T12:34:00.000-08:00

Η γραφή ναστάλικ είναι μια σύνθεση από τις γραφές naskh και ta'liq. Γεννήθηκε στο τέλος του 14ου αιώνα στο Ιράν και γρήγορα εξαπλώθηκε ως την Τουρκία μέχρι τον 20ο αιώνα, στο Πακιστάν, τo Τατζικιστάν, τo Αφγανιστάν, τη Βόρειο Ινδία καθώς και σε άλλες αραβόφωνες χώρες. Το αλφάβητό της αποτελείται από τα γνωστά 28 γράμματα του αραβικού αλφαβήτου συν τέσσερα επιπλέον γράμματα-φθόγγους της περσικής γλώσσας. Γύρω στο 1400 ο Μιρ Αλ Ταμπρίζι στυλιζάρισε και κωδικοποίησε τη φόρμα τους.
Στη ναστάλικ γράφτηκε η ποίηση του Ομάρ Χαγιάμ και του Σαμς Αλ Ντιν Μοχάμαντ Χάφεζ, και οι στίχοι τους έγιναν οι αγαπημένοι στίχοι των καλλιγράφων για τις ατέλειωτες ασκήσεις τους.

siah mashk
Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα παιχνίδια άσκησης των καλλιγράφων της γραφής αυτής ήταν το siah mashq. Άρχισε σαν άσκηση για να "ζεστάνει" το χέρι του καλλιγράφου, ο οποίος έγραφε ξανά και ξανά το ένα γράμμα δίπλα στο άλλο, για να πετύχει το σωστό σχήμα και μετά επαναλάμβανε το ίδιο προς άλλη κατεύθυνση μέχρι το χαρτί να μαυρίσει εντελώς.
Άσκηση και οικονομία. Ήδη όμως από τον 17ο αιώνα, άρχισε το στύλ αυτό να αρέσει και σαν ύφος από μόνο του, ένα είδος πρόωρης αφαιρετικής τέχνης.

Πρίν λίγες μέρες σε ένα τοίχο στο Βόλο φωτογράφησα ένα αντίστοιχο siah mashk, ζωντανή απόδειξη οτι οι προθέσεις του ισχύουν και λειτουργούν μέχρι σήμερα.

ο Cai Guo-Qiang στη Doha

2011-12-17T06:20:00.000-08:00

Στο Μάτχαφ, στο Μουσείο, ο Cai Guo-Qiang θα πετάξει πυροτεχήματα, θα σχεδιάσει με μπαρουτόσκονη, θα "εγκαταστήσει" καράβια, θα μεταφέρι μια γκαμήλα με γεράκια και όλα αυτά θα γίνουν στο Μάτχαφ και γύρω από αυτό, δηλαδή στο Αραβικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Ντόχα.

The Mathaf: Arab Museum of Modern Art opened a year ago to shed a long-awaited spotlight on Arab contemporary creation. Piloted by Sheikha Al Mayassa bint Hamad bin Khalifa Al Thani, the daughter of Doha's emir, the institution has now given its first-ever solo show to Chinese artist Cai Guo-Qiang, from whom the museum has commissioned 17 new works to augment its mini-retrospective.

A daring choice? "What's great about this show is that we really get a fresh perspective from one point of view, of the Arab world through Cai's eyes — historically, but also as an imagined journey," said Mathaf director Wassan al Khudhairi during a tour of the exhibition on Wednesday.

The strength of the exhibition, titled "Saraab" after the Arab word for "mirage," resides in Cai decision to stay clear of declarations and instead forge links — both literal and atmospheric — between Doha and his hometown of Quanzhou. Between the artist’s spectrally spectacular explosions in the desert, installations of boats rocking on the waves of a foggy sea, and cast of falcons attacking — or perhaps gently carrying — a camel, the overall impression and tone of the exhibition is far more delicate than the sum of its most striking parts.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την έκθεση στην διεύθυνση:
http://artinfo.com/news/story/753816/detonating-dialogue-cai-guo-qiangs-first-middle-eastern-exhibition-gently-bridges-arab-and-chinese-culture-at-mathaf
απ'όπου και το απόσπασμα στα αγγλικά.

Rachid Koraïchi

2011-11-14T12:56:00.001-08:00

'The Invisible Masters', Rachid Koraichi, 2008.
Courtesy of October Gallery, photo by Jonathan Greet

Algerian born Rachid Koraïchi has won the £25,000 Jameel Prize for a selection of embroidered cloth banners from a series entitled Les Maitres invisibles (The Invisible Masters), 2008. Martin Roth, Director of the V&A, Hasan Jameel and Ed Vaizey MP, presented Rachid Koraïchi with the prize at a ceremony at the V&A on Monday 12 September.

The Judges felt that Rachid’s work matches the aims of the Jameel Prize through its qualities of design and reliance on traditional craft. They particularly admired how he has made his great spiritual and intellectual lineage accessible to all through the graphic language he has created out of his artistic heritage.

Koraichi uses Arabic calligraphy, and symbols and ciphers from a range of other languages and cultures to explore the lives and legacies of the 14 great mystics of Islam. The work aims to show that the world of Islam, in contrast to contemporary perceptions of crisis and violence, has another side entirely, evident in the tolerant and sophisticated writings of great Muslim thinkers and poets such as Rumi and El Arabi. These ‘masters’, whose fame has spread even to the West, left an imprint on successive generations and their message is just as relevant today as when first written down.

Professor Martin Roth, chair of the judging panel and Director of the V&A, said “Rachid’s work stood out because his banners have a universal appeal. They work in the white space of a contemporary art gallery, but they also hold their own in historical settings – from Parisian palaces to simple Sufi shrines.”
The winner was decided by a panel of judges chaired by Professor Martin Roth, Director of the V&A. The judges were: Wassan Al-Khudhairi, Director, Mathaf: Arab Museum of Modern Art, Qatar; Navid Akhtar, Executive Director, Gazelle Media; Afruz Amighi, artist; and Dina Bakhoum, Conservation Programme Manager, The Aga Khan Trust for Culture, Egypt.

Rachid Koraïchi's winning entry features embroidered cloth banners from a series entitled 'Les Maitres invisibles' (The Invisible Masters, 2008). The series is a long-term project dealing with the lives and legacies of the fourteen great mystics of Islam. Koraïchi cites great Muslim thinkers and poets like Rumi and El Arabi to show the sophistication and tolerance of Islamic ideology and how relevant it is today.

He has consistently attempted to reconcile Islamic tradition and mysticism with the aim to revive and re-invent his countries' artistic legacy. Koraïchi puts huge value upon the craftsmen he works with as the keepers and messengers of the ‘know how’. His work is a tribute to his ancestors’ spirituality, craftsmanship and journey through history and his work draws on numerology and signs.

Νάσαχα σημαίνει αντιγράφω

2011-10-22T14:08:00.000-07:00

Οι ιστορίες της ισλαμικής γραφής κουβαλάνε μαζί τους κάτι από παραμύθι.
Ο Ιμπν Μούκλα μια μεγάλη μορφή της αββασσιδικής Βαγδάτης του 9ου αιώνα, καλλιγράφος αλλά και τρεις φορές βεζύρης, είναι αυτός που έφτιαξε τους κανόνες για τις έξι πολύ βασικές γραφές Tawqi, Riqa’, Muhaqqaq, Rayhani, Thoulouth και Naskh. Ο ποιητής Ιμπν Αλ-Ζαρίζι τον 10ο αιώνα παρομοίαζε την εμπνευσμένη τέχνη του Ιμπν Μούκλα με αυτήν της μέλισσας όταν φτιάχνει την κερήθρα της.

Έναν αιώνα αργότερα έρχεται η σειρά του Ιμπν Αλ Μπαουάμπ να τελειοποιήσει τους κανόνες των αναλογιών al-Khatt al-Mansub, ενώ ο Γιακούτ Αλ-Μουστάσιμι τον 13ο αιώνα έδωσε στο γράμμα την πνευματική του διάσταση με την καλλιγραφία ως αρχιτεκτονική μορφή να στεγάζει την ψυχή του γράμματος.

Η γραφή Νασχ ή Νάσχι (Νaskh-Naskhi) μαζί με την Θουλούθ (Thoulouth) είναι αυτές που περισσότερο χρησιμοποιήθηκαν για την αντιγραφή των χειρόγραφων βιβλίων, επιστημονικών κειμένων και κρατικών εγράφων από τον καλλιγράφο- αντιγραφέα. Νάσαχα σημαίνει στα αραβικά αντιγράφω και η Νάσχι είναι η κατ’ εξοχήν γραφή της αντιγραφής. Απλή και ρέουσα η Νάσχι έτρεχε γρήγορα πάνω στο χαρτί κάνοντας όχι μόνο πιο εύκολη την αντιγραφή, αλλά και την ανάγνωση, αφού η καθαρότητά της την κάνει εύκολα αναγνώσιμη.

Η Οθωμανική αυλή τον 15ο αιώνα υποστήριξε την γραφή Νάσχι ως την πιό αρμόζουσα για την αντιγραφή του Κορανίου ονομάζοντάς την khadim al- Qur’an, υπηρέτη του Κορανίου. Από τα ωραιότερα δείγματα αυτής της γραφής είναι αυτά του Kadiasker Mustafa Izzet Efendi και του Mehmed Sevki Efendi στην Κωνσταντινούπολη του 19o αιώνα.

Σήμερα ή γραφή Νάσχ είναι ελεύθερη να αντιγράφει ακόμα και ηλεκτρονικά και να ερμηνεύει προσωπικές καλλιτεχνικές ανησυχίες, αφού πλέον ανήκει περισσότερο στον τομέα της Τέχνης, μεταφέροντας συγχρόνως μια μακρόχρονη ιστορία και παράδοση.

Ειρήνη Γκόνου

Από τα "Κεφάλαια αραβικής γραφής και καλλιγραφίας"

Οι φωτογραφίες είναι του Mustafa Ja'far από την διεύθυνση:
http://arabigraphy.com/gallery/slide.html

The day before and the day after…

2011-10-06T04:55:00.000-07:00

http://medievalsaiproject.wordpress.com/2011/10/06/the-day-before-and-the-day-after%E2%80%A6/

The Benaki Museum of Islamic Art at Kerameikos, Athens, is probably the most important cultural institution in the Greek capital dealing with topics related to the sharpest-received form of “otherness” in the country: Islam, its history, its arts and crafts.

Set on the outskirts of an area full of immigrants, a good deal of whom are Muslim, the Museum can offer a point of contact between the two “others” in Athens. Particularly the special venues of the Museum are good cases of such attempts to approach and understanding.

So, yesterday we followed with great interest the opening session of Irini Gonou’s seminaries on calligraphy and we sincerely wished that we could be present in all twelve courses and indulge into the beauty of the kalam (reed pen), the inks (out of natural ingredients where the recipe can even include scents), the secrets of the thin and thick lines, the appearance of forms, letters, concepts on the paper.

Here is what our camera captured from this first seminary:

We found this the most brilliant welcome to the world of the Benaki Museum, where tomorrow evening at 19:30, the opening of the exhibition of photographs “From Nubia to Sudan through the eyes of the Greek-Norwegian Archaeological Mission” will take place.

We hope to make this a memorable venue for both the museum and the neighborhood and we are looking forward to discussing with you all the experience of Nubia on the veranda of the museum.

To στυλ Riqua, Roqu’a ή Rouqu’a

2011-09-28T06:05:00.001-07:00

O πολύ γνωστός καλλιγάφος Mumtaz Bec και σύμβουλος του οθωμανού σουλτάνου Abdelmadjid Khan γύρω στο 1860 κατάλαβε οτι ήταν ανάγκη να δημιουργηθεί ένα νέο στυλ γραφής πιό απλό και πιο εύκολο από τα ήδη υπάρχοντα εξαιρετικά δύσκολα και δύσχρηστα σε καθημερινή βάση.
Έφιαξε λοιπόν αυτό το πιο απλό είδος αραβικής γραφής, το αισθητικά ωραίο και δυναμικό, το οποίο έκτοτε διδάχτηκε στα σχολεία, τυπώθηκε στα βιβλία, υιοθετήθηκε αβίαστα από το ευρύ κοινό και έγινε πολύ αγαπητό και οικείο μέσα από τις αφίσες του αιγυπτιακού σινεμά.

Ειρήνη Γκόνου

Από τα "Κεφάλαια αραβικής γραφής και καλλιγραφίας"

(Ευχαριστώ τον φίλο Αριστοτέλη Σακελλαρίου, από το Κέντρο Συντήρηση του Μουσείου Ισλαμικής Τέχνης της Μαλαισίας, που μου έστειλε το όνομα μου φιλοτεχνημένο από μαλαισιανό καλλιγράφο).

Από τη Νουβία στο Σουδάν

2011-09-13T05:58:00.000-07:00

Με τη ματιά της
Ελληνο-Νορβηγικής
Αρχαιολογικής Αποστολής

Έκθεση φωτογραφιών

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΝΧΗΣ
ΕΓΚΑΙΝΙΑ: 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, 19:30
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 – 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011 στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης εγκαινιάζεται η έκθεση φωτογραφιών των αρχαιολόγων Αλέξανδρου Τσάκου και Henriette Hafsaas-Tsakos με τίτλο «Από τη Νουβία στο Σουδάν», η οποία θα διαρκέσει έως τις 20 Φεβρουαρίου 2012. Την ημέρα των εγκαινίων, ο Αλέξανδρος Τσάκος θα μιλήσει για την εμπειρία τους στο Σουδάν, όπου εργάστηκαν, ταξίδεψαν και έζησαν τα τελευταία χρόνια.

Το Νότιο Σουδάν κέρδισε την ανεξαρτησία του στις 9 Ιουλίου 2011, αλλά όλες οι φωτογραφίες της έκθεσης βγήκαν σε αυτό που είναι ακόμα σήμερα το κράτος του Σουδάν – και κυρίως το βόρειο τμήμα του, δηλαδή η Νουβία, όπως ήταν γνωστό κατά το Μεσαίωνα το τμήμα της Κοιλάδας του Νείλου από το Χαρτούμ στο Σουδάν ως το Ασουάν στην Αίγυπτο. Οι φωτογραφίες δείχνουν ιστορικά μνημεία, όπως πυραμίδες και ναούς από την παγανιστική περίοδο, εκκλησίες από τη χριστιανική περίοδο, καθώς και τα χαρακτηριστικά δημιουργήματα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής στο Σουδάν, όπως τα τζαμιά και οι κουμπέδες (ταφικά μνημεία). Ένα σημαντικό τμήμα της έκθεσης επικεντρώνεται σε μερικές μοναδικές φωτογραφίες από τον Τέταρτο Καταρράκτη του Νείλου, που πλημμύρισε όταν το αμφιλεγόμενο Φράγμα Μαράουϊ εγκαινιάστηκε το 2009 και 173 χιλιόμετρα της Μέσης Κοιλάδας του Νείλου εξαφανίστηκαν κάτω από το νερό. Τέλος, βαρύτητα δίνεται στη γνωριμία μέσω της έκθεσης με την εμπειρία της ζωής κατά μήκος του Νείλου.

«Η φίλη μας εικαστικός Ειρήνη Γκόνου μας πρότεινε να οργανώσουμε έκθεση με τις φωτογραφίες μας, έχοντας παρακολουθήσει το διαδικτυακό μας χώρο σχετικά με τη δουλειά μας επί της Μεσαιωνικής περιόδου στο νησί του Σάι (http://medievalsaiproject.wordpress.com/). Η ίδια κανόνισε την πρώτη μας συνάντηση με τις επιμελήτριες του Μουσείου Μπενάκη», θυμάται ο Αλέξανδρος Τσάκος.
«Στην αρχή πιστεύαμε ότι θα οργανώναμε μια μικρή έκθεση, αλλά αφού κοιτάξαμε πιο αναλυτικά το φωτογραφικό μας αρχείο κι αφού συζητήσαμε με τις επιμελήτριες του Μουσείου, καταλάβαμε ότι ξεκινούσαμε κάτι πολύ μεγαλύτερο.», παραδέχεται η Henriette Hafsaas-Tsakos.

Περισσότερες από 80 φωτογραφίες από το Σουδάν θα εκτεθούν στους τέσσερις ορόφους του Μουσείου Ισλαμικής Τέχνης του Μουσείου Μπενάκη, ενώ περίπου είκοσι φωτογραφίες θα συνοδεύουν τις πιο χαλαρές στιγμές των επισκεπτών στο καφέ της ταράτσας του Μουσείου με την υπέροχη θέα προς την Ακρόπολη.

Το Μουσείο Μπενάκη επέλεξε να φιλοξενήσει την έκθεση με τις φωτογραφίες του Αλέξανδρου Τσάκου και της Henriete Hafsaas-Tsakos με στόχο να γνωρίσει το ελληνικό κοινό τον ξεχωριστό αυτό τόπο – ένα σταυροδρόμι του Ισλάμ και του Χριστιανισμού στο αφρικανικό τοπίο του Νείλου, όπου οι Έλληνες έχουν αφήσει τα ίχνη τους.

Στο πλαίσιο της έκθεσης ετοιμάστηκε σχετικός κατάλογος με επιλογή κειμένων και φωτογραφιών. Η εκτύπωση είναι χορηγία του ελληνικού δικηγορικού γραφείου του Θανάση Αλυκάτορα, της Νορβηγικής Πρεσβείας και του Νορβηγικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, καθώς και του ελληνικού παραρτήματος της νορβηγικής εταιρείας Yara.

Επίσης, στο πλαίσιο της έκθεσης, την Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011, στις 19:00, στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών (Τσάμη Καρατάσου 5, 117 42 Αθήνα Τηλέφωνο: +30 210 92 31 351), η Henriette Hafsaas-Tsakos και ο Αλέξανδρος Τσάκος θα δώσουν ομιλία με θέμα «Ένας Μητροπολιτικός Ναός μέσα στην άμμο – Ελληνο-Νορβηγικές ανασκαφές στο Σουδάν».
Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Φωτογραφίες και κείμενα: Αλέξανδρος Τσάκος και Henriette Hafsaas-Tsakos
Επιμέλεια έκθεσης: Ειρήνη Γκόνου
Συντονισμός: Μίνα Μωραΐτου

Magic Works for Plastic Arts and African Inspirations for Personal Archeologies

2011-07-01T03:55:00.000-07:00

Meeting Irini Gonou,
Through the eyes of the Greek-Norwegian Archeological Mission

http://greeknorwegianmission.blogspot.com/

http://irinigonou.gr/

το μέλλον μιας υπόσχεσης

2011-06-30T07:24:00.000-07:00

με αυτό τον τίτλο πραγματοποιήθηκε η μεγάλη παναραβική έκθεση σύγχρονων καλλιτεχνών στην Μπιενάλε της Βενετίας με curator την lina lazaar.
επειδή δεν μου επιτρέπει η ιστοσελίδα να μεταφέρω εδώ φωτό και κείμενα, σας παραπέμπω κατευθείαν στην πηγή.

http://universes-in-universe.org/eng/bien/venice_biennale/2011/tour/the_future_of_a_promise

http://universes-in-universe.org/eng/bien/venice_biennale/2011/tour/the_future_of_a_promise/lara_baladi_2

http://universes-in-universe.org/eng/bien/venice_biennale/2011/tour/the_future_of_a_promise/abdelkader_benchamma

http://universes-in-universe.org/eng/bien/venice_biennale/2011/tour/the_future_of_a_promise/ayman_yossri_daydban

stop the dams in sudan

2011-06-12T14:10:00.000-07:00

Having experienced the effects of the Merowe Dam on the environment of the Fourth Cataract region (flooding), the local people (forced resettlement), and their past and present culture (drowned), we are extremely concerned that the Sudanese Government seems ready to implement four more hydropower projects in northern and eastern Sudan.

This means that there will be three dams constructed on the River Nile, one at the Dal Cataract, one at Kajbar in the Third Cataract, and one at Shereik in the Fifth Cataract. The fourth dam will be built on the Atbara River, the last tributary of the Nile. None of these dams is actually necessary given the existence of alternative sources for energy production.

None of these dams has the consent of the local population who will be the ones most affected by the dam implementations.

Διαβάστε πολύ προσεκτικά το κείμενο της έκλησης για να σταματήσουν οι ενέργειες κατασκευής των τεσσάρων νέων φραγμάτων στον Νείλο και υποστηρίξτε με την υπογραφή σας τον αγώνα να αντικασταθούν οι κατασκευές αυτές με εναλλακτικές μορφές ενέργειας εδώ:

http://www.gopetition.com/petitions/stop-the-dams-in-sudan.html#fbbox

Πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την περιοχή αυτή θα βρείτε στο μπλογκ:

http://medievalsaiproject.wordpress.com/page/2/

Magic Squares

2011-06-10T02:32:00.000-07:00

The Patterned Imagination of Muslim Africa in Contemporary Culture

Textile Museum of Canada, Toronto

May 18, 2011 - Nov 20, 2011

Four contemporary artists explore the relationship of patterns, communication and spirit in conversation with textiles and symbols from the Museum’s permanent collection of Islamic African artifacts. Magic squares, known all over the world as mathematical games like Sudoku and Kenken, become carriers of powerful and diverse cultural meanings when they are painted, woven or embroidered on textiles in Muslim Africa.

Join artists Jamelie Hasssan, Tim Whiten, Alia Toor and Hamid Kachmar for a discussion of the intersections between their work and the richly diverse patterned imagination of Muslim Africa. Co-produced with Subtle Technologies and the Institute for Ismaili Studies.

http://www.textilemuseum.ca/apps/index.cfm?page=exhibition.detail&exhId=323

Bahel: Μια γιορτή για την Αιθιοπία

2011-05-17T05:26:00.001-07:00

Στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2011, που φέτος εστιάζει -μεταξύ άλλων- στον πολιτισμό της Αφρικής, το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης σε συνεργασία με το Σύλλογο Βοήθειας Παιδιών Αιθιοπίας LALIBELA διοργανώνουν, στο μοναδικό χώρο του Λουτρού των Αέρηδων στην Πλάκα, εκδήλωση για τον πολιτισμό της Αιθιοπίας.

Την ημέρα του εορτασμού, την Κυριακή 22 Μαΐου 2011, το Λουτρό των Αέρηδων θα παραμείνει ανοιχτό, από τις 10.00 π.μ. έως τις 21.00 μ.μ.

Στη διάρκεια της ημέρας, γυναίκες από την Αιθιοπία θα παρουσιάσουν την παραδοσιακή τελετουργία του καφέ, που θα προσφέρεται στη συνέχεια στο κοινό με τη συνοδεία αιθιοπικών εδεσμάτων.

Το απόγευμα, με τη δύση του ήλιου, στην ταράτσα του Λουτρού των Αέρηδων, στη σκιά της Ακρόπολης, θα δοθεί παράσταση παραδοσιακών αιθιοπικών χορών μετά μουσικής. Παράλληλα, τη μέρα του εορτασμού, θα λειτουργεί αγορά αιθιοπικών αντικειμένων λαϊκής τέχνης.

Η εκδήλωση πλαισιώνεται από έκθεση φωτογραφίας και αντικειμένων της καθημερινής ζωής, με αναφορά στην μακρόχρονη ιστορία και τις διαφορετικές φυλές της Αιθιοπίας, ενώ αναφορά γίνεται και στην πολύχρονη σχέση της με την Ελλάδα. Η έκθεση φωτογραφίας είναι επισκέψιμη από 18 έως 30 Μαΐου 2011.

Η LALIBELA είναι μια οργάνωση που υποστηρίζει από το 1995 ορφανά και άπορα παιδιά στην Αιθιοπία με την οικονομική βοήθεια ελλήνων αναδόχων. Μέλη της οργάνωσης (γιατροί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, εκπαιδευτικοί) ταξιδεύουν κάθε χρόνο στην Αιθιοπία και επισκέπτονται τα κέντρα παιδικής φροντίδας, όπου φιλοξενούνται τα παιδιά. Στο πλαίσιο των αποστολών έχουν συγκεντρώσει πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από τη χώρα, τους ανθρώπους και το έργο που η οργάνωση επιτελεί εκεί.

Λουτρό των Αέρηδων, Κυρρήστου 8, Πλάκα, 210 32.44.340, www.melt.gr
Διάρκεια έκθεσης φωτογραφίας: 18 - 30 Μαΐου 2011
Ωράριο λειτουργίας: καθημερινά 9.00 π.μ. - 2:30 μ. μ, Τρίτη κλειστά.
Πληροφορίες: LALIBELA, 210 32.27.478, www.lalibela.gr

ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι για τη γραφή

2011-05-14T12:58:00.000-07:00

«Ταξίδι στα αλφάβητα του κόσμου».
Αναζητώντας τη γραφή ως έννοια και εικόνα σε διάφορους πολιτισμούς.

Εκπαιδευτικό εργαστήρι στο Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας.
Εμψυχώτρια: Ειρήνη Γκόνου

πίσω από τα παράθυρα στη θάλασσα

2011-04-16T12:19:00.000-07:00

ΤΕΤΑ ΜΑΚΡΗ (Ελλάδα)
LAS ENCANTADAS (Βίντεο-εγκατάσταση)

26 Απριλίου 2009, Λούβρο, αίθουσα 57

Τις βλέπω, τις μαγεμένες
Τέσσερις πεσσοί με δυο ανάγλυφες μορφές ο καθένας,
σε μια βάση που δεν είναι η δική τους.
Το επιστύλιο, λείπει επίσης.
Τις κοιτάζω με προσοχή. Δείχνουν ταλαιπωρημένες.
Δεν τις αγγίζω. Ποτέ δεν είχαν υλική υπόσταση για μένα.
Η ανάμνηση, προϋπήρχε της εικόνας τους.
Κλείνω τα μάτια και τ' ανοίγω ξανά στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Αφήνω την εικόνα τους στο νερό, εκεί απ' όπου φορτώθηκαν
στο πλοίο "La Truite", το 1864, με προορισμό τη Γαλλία.
Να θυμάσαι, είναι πιο σημαντικό από το να κατέχεις.

Τέτα Μακρή

ARTUR KLINOV (Λευκορωσία)
Straw Empire
Συγγραφέας, ποιητής, βίντεο-καλλιτέχνης, γλύπτης, μοντέρ, σκηνοθέτης ο Artur Klinov πολλαπλασιάζει τα εκφραστικά του μέσα που του χρειάζονται για να διασκορπίσει τις ιδέες και τις αντιλήψεις του. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει τα αρχιτεκτονικά έργα τέχνης του με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνεται την κοινωνία: ως μια διφορούμενη σύνθεση διαθέσεων και υλικών. Ο επιβλητικός χαρακτήρας των γλυπτών του, που χτίζονται μέσα σε λίγες μέρες, μας θυμίζουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που ελέγχουν τη ζωή των πολιτών και περιορίζουν την ελευθερία αλλά επίσης (μας υπενθυμίζουν) την ματαιοδοξία της εξουσίας η οποία ψάχνει συνεχώς για σύμβολα που θα την στηρίξουν.

Από την έκθεση "ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

Δεύτερο σταθμό μιας περιοδεύουσας έκθεσης, οργανωμένης από το Ίδρυμα Apollonia, European Art Exchanges, σε συνεργασία με το ΚΜΣΤ, η οποία μας προκαλεί να οραματιστούμε την Ευρώπη και να αναλογιστούμε τον πολιτισμικό πλουραλισμό της, ακολουθώντας το παράκτιο περίγραμμα της.

Η Τέτα Μακρή εκπροσωπεί την Ελληνική συμμετοχή.

Μέγαρο Μουσική Θεσσαλονίκης (κτίριο Μ2)
8 Απριλίου – 5 Ιουνίου 2011

Al Bastakia

2011-04-04T08:17:00.000-07:00

Al Bastakiya, located along Dubai Creek, is one of the oldest residential areas in Dubai. It is named after the Iranian town of Bastak, from where many of the first residents emigrated.

In 2005 the Dubai Municipality started a project to restore the old buildings with their typical wind towers and central courtyards, situated in narrow alleys and at nice little places. Most of the buildings have been converted into art galleries and art centers, cafés, little shops, hostels, etc

Ένα φωτο-τουρ και περισσότερες πληροφορίες στο λινκ:

http://universes-in-universe.org/eng/nafas/articles/2011/art_dubai_2011/photos/al_bastakia

I ain't got no home

2011-04-02T13:11:00.000-07:00

I ain't got no home, ain't got no shoes
Ain't got no money, Ain't got no class
Ain't got no skirts, Ain't got no sweaters
Ain't got no perfume, Ain't got no bed
Ain't got no mind

Ain't got no mother,Ain't got no culture
Ain't got no friends, Ain't got no schooling
Ain't got no love, Ain't got no name
Ain't got no ticket, Ain't got no token,
Ain't got no god,

And what have I got?
Why am I alive anyway?
What have I got nobody can take away?

Got my hair, Got my head
Got my brains, Got my ears
Got my eyes, Got my nose
Got my mouth, I got my smile

I got my tongue, Got my chin
Got my neck, Got my boobs
Got my heart, Got my soul
Got my back, I got my sex

I got my arms, got my hands
Got my fingers, got my legs
Got my feet, got my toes
Got my liver
I got my blood

I've got life
I've got my freedom
I've got life and I'm gonna keep it

I got my arms, my hands, my fingers,
my legs, my feet, my toes,
and my liver, got my blood..

I got life, I've got laughs, I've got headaches,
and toothaches and bad times too like you ...

Got my hair on my head
Got my brains, Got my ears
Got my eyes, Got my nose
Got my mouth, I got my smile
I got my tongue, Got my chin
Got my neck, Got my boobies
Got my heart, Got my soul
Got my back, I got my sex

I got my arms, my hands, my fingers,
my legs, my feet, my toes,
and my liver, got my blood..

I got life, and i'm going to keep it
as long as i want it, I got life.....

heart, soul
heart, soul

Tarek Al-Ghoussein

2011-03-24T11:51:00.000-07:00

Την Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011, 20.00 – 22.00, οι Kalfayan Galleries της Αθήνας, Χάρητος 11, Κολωνάκι, παρουσιάζουν την δεύτερη ατομική έκθεση του Tarek Al-Ghoussein στην Ελλάδα, η οποία περιλαμβάνει φωτογραφίες από την σειρά με τον τίτλο “E series”.
Τη σχέση ανάμεσα στους αντικειμενικούς φραγμούς που θέτει η περιοχή μιας κυκλικής διασταύρωσης στους δρόμους, αλλά και στις ελευθερίες που απορρέουν από την ίδια τη λειτουργία της επιχειρεί να αποτυπώσει ο Tarek Al-Ghoussein στις φωτογραφίες που συνθέτουν τη Σειρά Ε.
Ο δημιουργός αποτυπώνει κυκλικές διασταυρώσες σε διαφορετικές περιοχές. Πρόκειται για ένα σημείο που είναι αναγνωρίσιμο απ’ όλους μας, ως μέσο επιβολής της τάξης στο ευρύτερο τοπίο και παράλληλα ένα στοιχείο το οποίο ελέγχει τη διερχόμενη κίνηση. Η κυκλική διασταύρωση σε κάθε εικόνα έχει αναγνωρίσιμες αναφορές στο ευρύτερο τοπίο που την περιβάλλει και αποτελεί ξεκάθαρο τμήμα του. Η σταθερή μορφή στο διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο και η σχέση της με την ταξινόμηση και τον έλεγχο που επιβάλλεται από τη φύση της αναλύονται στις εικόνες της Σειράς Ε. Τοποθετώντας την ανθρώπινη παρουσία σε κάθε κυκλική διασταύρωση που φωτογραφίζει, με την πλάτη γυρισμένη προς εμάς, ο Tarek Al-Ghoussein μας καλεί να αναλογιστούμε τους τρόπους με τους οποίους μπορεί το υποκείμενο να τοποθετήσει τον εαυτό του σε ένα ευρύτερο και τεχνητό σύστημα τάξης της δημόσιας σφαίρας, το οποίο ορίζει τη δυνατότητα κάποιου να κινείται ελεύθερα.
Tarek Al-Ghoussein
Ο Παλαιστινιακής καταγωγής Tarek Al-Ghoussein γεννήθηκε στο Kουβέιτ. Το έργο του έχει συμπεριληφθεί σε πλήθος εκθέσεων στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Μέση Ανατολή. Το 2009 ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που εκπροσώπησαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Έργα του βρίσκονται στις ακόλουθες μόνιμες συλλογές: Victoria & Albert Museum (Λονδίνο), Darat Al-Funun (Αμμάν), Royal Museum of Photography (Κοπεγχάγη), Sharjah Art Foundation (Σάρζα), Solomon R. Guggenheim Museum (Νέα Υόρκη). Ζει και εργάζεται στη Σάρζα ως καθηγητής φωτογραφίας στο American University of Sharjah.

blind dates project

2011-03-07T11:56:00.000-08:00

Curatorial premise and process
By Defne Ayas & Neery Melkonian

Under the title Blind Dates: New Encounters from the Edges of a Former Empire, thirteen new collaborative artistic projects were launched at Pratt Manhattan Gallery in November 2010. The exhibition, together with a series of related public programs which began two years prior to its opening, provided a rare platform, particularly in the North American context, for both artists and non-artists, who were curatorially "match-made" to tackle what remains of the legacy and rupture of the Ottoman Empire (1299-1923).

Concept & Rational:

It took a ‘blind date’ for us to meet and engage in a meaningful journey as "Armenian" and "Turkish" curators. We thought mediating similar encounters might encourage others to start undoing the complex knots that keep suspending ‘dialogue’ between estranged neighbors and distanced cultures, as they relate to a fragmented, de-territorialized cultural cartography.

The Blind Dates Project departs from the premise that the empire’s abrupt rupture and its violent reformulation into nation-states have their lingering effects on life to this day. Given the current political changes unfolding within the former Ottoman Empire territory (which once engulfed much of the Middle East and North Africa, the Black Sea and the Caucasus regions, and parts of Europe), a critical understanding of unresolved historical underpinnings become more relevant today than ever before. One could also argue that the current struggles in Egypt, Libya, Iraq and Palestine as well as the modern formation of the Armenian and Greek Diasporas are largely linked to this particular historical moment in question. Add to that a corresponding amnesia and perversion of historiography or continued denial of catastrophic events in Turkish politics today.
..................................

for more details click here: http://universes-in-universe.org/eng/nafas/articles/2011/blind_dates_project

Arooj Aftab & Bhrigu Sahni

2011-03-04T14:24:00.000-08:00

Kaa karoon sajni aaye na baalam
Kaa karoon sajni aaye na baalam

Khoj rahi hai piya pardesi ankhiyaa aaye na baalam (Kaa
Karoon)

Bhor bhayi aur saanjh dhalii re samay ne lii angdaayii
Yeh jag saara neend se maara mohe neend naa aaye
Mem ghabraaun dar dar jaaun
Haaye woh naa aaye haaye woh naa aaye
Radha bulaaye kahaan khoye ho kanhaiyan aaye na baalam (Kaa karun)

Jab bhi koi aahat hoye manwa mora bhaage
Dekho kahin toote nahin prem key eh dhaage
Yeh matwari preeth hamaari
Chupe naa chupaaye chupe naa chupaaye
Saawan ho tum mam hun thore badariyaa aaye na baalam (Kaa
karoon sajni)

setu legi suite

2011-02-10T05:10:00.000-08:00

χτες είδα τα έργα του sotu legi στο nafas magazin μου άρεσαν πολύ και τα μοιράστηκα μαζί σας. σήμερα, διάβασα το άρθρο που παραθέτω στο in.gr και το ανεβάζω ως έχει.
τελικά η Τέχνη προηγείται της ζωής ή η ζωή της Τέχνης?

το ερώτημα παραμένει όπως πάντα αναπάντητο!

Τζιακάρτα, Ινδονησία
Έπειτα από πιέσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων, αλλά και την άρνηση άλλων εταιρειών να αγοράσουν τα προϊόντα του, ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου της Ινδονησίας υποσχέθηκε την Τετάρτη να μην δημιουργήσει άλλες φυτείες στα ευαίσθητα τροπικά δάση της περιοχής.

Όπως αναφέρει το AFP, o όμιλος Sinar Mas, στον οποίο ανήκουν οι εταιρείες φοινικέλαιου Golden Agri-Resources και Smart, ανακοίνωσε ότι θα συνεργάζεται με το κοινωφελές ίδρυμα για την προστασία των δασών The Forest Trust.

Δεσμεύτηκε επίσης ότι δεν θα δημιουργήσει νέες φυτείες σε δάση όπου βρίσκονται δεσμευμένες μεγάλες ποσότητες άνθρακα, σε περιοχές υψηλού περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος και σε ευαίσθητους τυρφώνες.

Η καταστροφή δασών που συγκρατούν μεγάλες ποσότητες άνθρακα θεωρείται σημαντικός παράγοντας στην παρατηρούμενη κλιματική αλλαγή.

Στην Ινδονησία ανήκει ολόκληρη η Σουμάτρα και μεγάλο μέρος του γειτονικού νησιού της Βόρνεο, περιοχές υψηλής βιοποικιλότητας, στις οποίες ζουν απειλούμενα είδη όπως ο ουραγκοτάγκος.

Η ανακοίνωση της Sinar Mas έρχεται λίγες ημέρες μετά την παραδοχή της ινδονησιακής κυβέρνησης ότι εκατοντάδες παράνομες φυτείες και ορυχεία λειτουργούν στη Βόρνεο.

Έπειτα από εκστρατεία της Greenpeace κατά της αποψίλωσης της ζούγκλας από την Sinar Mas, μεγάλοι πελάτες του ομίλου, όπως η βιομηχανία τροφίμων Nestle και η εταιρεία χημικών προϊόντων και καλλυντικών Unilever, ακύρωσαν τα συμβόλαια και διέκοψαν τη συνεργασία.

Η Greenpeace χαιρέτισε την απόφαση της Sinar Mas, επισήμανε όμως ότι θα παρακολουθεί στενά την εφαρμογή της.
Tζιακάρτα, Ινδονησία
Έπειτα από πιέσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων, αλλά και την άρνηση άλλων εταιρειών να αγοράσουν τα προϊόντα του, ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου της Ινδονησίας υποσχέθηκε την Τετάρτη να μην δημιουργήσει άλλες φυτείες στα ευαίσθητα τροπικά δάση της περιοχής.

Όπως αναφέρει το AFP, o όμιλος Sinar Mas, στον οποίο ανήκουν οι εταιρείες φοινικέλαιου Golden Agri-Resources και Smart, ανακοίνωσε ότι θα συνεργάζεται με το κοινωφελές ίδρυμα για την προστασία των δασών The Forest Trust.

Δεσμεύτηκε επίσης ότι δεν θα δημιουργήσει νέες φυτείες σε δάση όπου βρίσκονται δεσμευμένες μεγάλες ποσότητες άνθρακα, σε περιοχές υψηλού περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος και σε ευαίσθητους τυρφώνες.

Η καταστροφή δασών που συγκρατούν μεγάλες ποσότητες άνθρακα θεωρείται σημαντικός παράγοντας στην παρατηρούμενη κλιματική αλλαγή.

Στην Ινδονησία ανήκει ολόκληρη η Σουμάτρα και μεγάλο μέρος του γειτονικού νησιού της Βόρνεο, περιοχές υψηλής βιοποικιλότητας, στις οποίες ζουν απειλούμενα είδη όπως ο ουραγκοτάγκος.

Η ανακοίνωση της Sinar Mas έρχεται λίγες ημέρες μετά την παραδοχή της ινδονησιακής κυβέρνησης ότι εκατοντάδες παράνομες φυτείες και ορυχεία λειτουργούν στη Βόρνεο.

Έπειτα από εκστρατεία της Greenpeace κατά της αποψίλωσης της ζούγκλας από την Sinar Mas, μεγάλοι πελάτες του ομίλου, όπως η βιομηχανία τροφίμων Nestle και η εταιρεία χημικών προϊόντων και καλλυντικών Unilever, ακύρωσαν τα συμβόλαια και διέκοψαν τη συνεργασία.

Η Greenpeace χαιρέτισε την απόφαση της Sinar Mas, επισήμανε όμως ότι θα παρακολουθεί στενά την εφαρμογή της.

ο setu legi

2011-02-09T14:23:00.001-08:00

Tanah Dumpah Darah. 2010
Installation
(Detail)
The artist arranging products based on palm oil, which are of daily use in Germany.

Tanah Dumpah Darah. 2010
Installation
Painting, drawings on cardboard, 15 fiberglass heads, objects

The first part of the work shows the jungle in Papua being clear cut to make way for huge palm oil plantations. In front of this image on the wall, the heads of aborigines sink into the mud of the bird’s-head-shaped peninsula in eastern Indonesia. In the second part of the installation, the Javanese artist answers his own work, now from a Berlin perspective: the destruction in faraway Papua is rooted in the anonymous big-city life of the West, for hardly any product of our daily life is without palm oil. And Indonesia is its primary producer.

Finding One’s Identity in Hypercultural Space
A German-Indonesian Exchange Project

Indonesian art: in Germany, until recently people thought primarily of Balinese temple masks in anthropological museums. In the course of globalization, when a few progressive curators recognized that contemporary art plays a role also in countries like Indonesia, works by Indonesian artists began appearing more and more frequently in European exhibitions. But usually these were the same already internationally successful artists. No curator will burn his fingers with such a selection, because the works generally already conform to the globalized taste of the art world and thus fit Western understanding.

(από το nafas art magasine)

το ορεκτικό haydari

2011-02-03T04:08:00.000-08:00

που δοκιμάσαμε στη sofra .
η συνταγή είναι στα αγγλικά, αλλά αυτό δεν νομίζω να δημιουργεί κανένα πρόβλημα.
το βρήκα στο μπλογκ: http://trinaofthebeans.blogspot.com

3 Tbsp olive oil
salt and pepper
2 cloves of garlic, minced
3 large carrots, grated
1 1/2 cups greek style yogurt
splash of lemon juice (optional)

1. Grate carrots and set aside. Heat up olive oil in a saute pan with salt and pepper on medium high. When heated, add the garlic and cook for about a minute.

2. Add the carrots to the oil and cook... the original recipe says for three minutes, I went for more like 4 or 5. Stir constantly.

3. Remove from heat. In another bowl (I used the same one I grated the carrots in earlier) mix up the yogurt and lemon juice. Add the carrots and stir well until the yogurt turns orange and looks delicious and creamy.

You can serve warm or cool it down. My boyfriend said he didn't like it too much at first but he kept eating it until he proclaimed he loved it and it grew on him. I ate it with with wedges of pita, carrot sticks, and celery sticks. YUM.

Είναι απλά υπέροχο!!!!

το μέγαρο γιακουμπιάν και πάλι

2011-01-15T08:19:00.000-08:00

το σάββατο 22 ιανουαρίου στις 2 το μεσημέρι θα προβληθει η ταινία μέγαρο γιακουμπιάν στο μεζεδοπωλείο "σόφρα" στον πεζόδρομο κλεισόβης 13 και χαλκοκονδύλη στην πλατεία κάνιγγος.
η ταινία που ήταν προγραμματισμένη για τις 2 δεκεμβρίου δεν μπόρεσε να προβληθεί για τεχνικούς λόγους.
την προβολή της ταινίας θα συνοδεύει το γνωστό μας τραπέζι στον πρώτο όροφο με περίφημους μεζέδες και στη συννέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση.

θα είμαστε εκεί και σας περιμένουμε
η παρέα του κεμεαπ

ευχές

2011-01-01T07:04:00.000-08:00

... كل عام وأنتم بخير

το μέγαρο γιακουμπιάν στη σόφρα

2010-12-16T12:25:00.000-08:00

το σάββατο 18 δεκεμβρίου στις 2 το μεσημέρι θα προβληθει η ταινία μέγαρο γιακουμπιάν στο μεζεδοπωλείο "σόφρα" στον πεζόδρομο κλεισόβης 13 και χαλκοκονδύλη στην πλατεία κάνιγγος.
θα παρακολουθήσουμε την ταινία με συνοδεία τους περίφημους μεζέδες από την ανατολή και στη συννέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση.
η παρέα του κεμεαπ

Alsajanjal

2010-12-10T13:19:00.000-08:00

useless / Anas Al-Shaikh

The Wall is the First Lesson in Expressions / Ali Al-Qamish

Alsajanjal
By Anas Al-Shaikh
Bahrain Contemporary Art Association

The word "alsajanjal" means mirror. It is said to be of Latin origin and has been Arabized. This word was mentioned in pre-Islamic poetry, specifically in the "Mu'allaqat" of Imru' al-Qays, among others [1].

The focus of the exhibition is on the concept of "language" as a system of conventional symbols by means of which human beings, as members of a social group and participants in its culture communicate.

Through language examination, we try to find out if the language is really considered "as a great mirror of the human mind" as German Philosopher Gottfried Leibniz said, or on the contrary, it is completely independent, and as humans, we are constructed through language and are unable to think outside its sphere, thus all "facts" we believe in are relative and may be illusive and are only created by language, or as Jacques Derrida said: "There is nothing outside the text".

Derrida’s expression leads us to ask the following: was it possible to invent the concept of art and artist and find art theories and movements away from language? Or did language make the eye able to see, perceive and construct its own visual culture? Are we, after all, a simple mirror of the language and subjected to it? Are we mere tools used by language to express itself?

The exhibition also examines the impact on the Arabic language of economic and cultural globalisation, technology and communication revolution in addition to all forms of means of publication and information as well as various consumption patterns and "material" modernisation in our societies.

It examines to what extent all these factors have weakened the Arabic language and estranged the human being from his or her Arab identity, particularly in Gulf countries where citizens have become minority groups in their countries.

For political, economic, ideological and cultural purposes, these minorities have to be "subjected" and accept a new demographic fabric to suit a project aiming to turn the Gulf into a cosmopolitan region with diverse cultures, identities, languages and nationalities, where Arabic language and Arab culture are secondary and marginalized. This has created a feeling of confusion and discomfort within peoples of the region, who do not know if they have to opt for confrontation to defend their identity (language, culture, history and faith) with legal and illegal means, or accept to completely adapt and yield to these changes, or try and find a "difficult and complex" form of agreement that will inevitably cause the individual to fall into contradictions.

Note:

1. Mu'allaqat: Suspended Odes or Hanging Poems on "Kaaba" in Mecca, from the pre-Islamic period. The author of one of them is Imru' al-Qays, one of the most important Arabs poets of that era.

Anas Al-Shaikh
Artist and independent curator. Founder of group projects concerned with contemporary art practices in Bahrain since 2002.

Ανθρώπινα μέτρα

2010-12-04T14:14:00.000-08:00

Ανθρώπινα μέτρα/
Σαν ευτυχία
σαν έρωτας, σαν σιωπή
σαν φως, σαν θάνατος

Παρασκευάς Καρασούλος

Μέσω επάλληλων συλλογιστικών αξόνων, οδηγηθήκαμε στον τίτλο και κυρίως, στην ουσία της έκθεσης: «ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΜΕΤΡΑ».

Επιθυμία μας ήταν να αφήσουμε τους συμμετέχοντες να μιλήσουν για όσα τους ενθουσιάζουν και τους φοβίζουν, τους εμπνέουν και τους απασχολούν κατά τη συνομιλία τους με την ανθρώπινη φιγούρα: για τον «κόσμο» μέσα στον κόσμο του πίνακα. Για την εμπαθή σχέση με το μοντέλο που άλλοτε προσλαμβάνεται και άλλοτε προέρχεται από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον ακολουθώντας με διαφορετικό τρόπο τις επιθυμίες και τις ανάγκες του ζωγράφου. Για τις «μυστικές φιγούρες» που ίσως κρύβονται κάτω από τις ορατές. Για την έκπληξη και την αποκάλυψη της ανθρώπινης συνθήκης. Για τις ιστορίες των ανθρώπων και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Για τη συνομιλία και την απώλεια, τη δημιουργία, την ομορφιά, την αρρώστια και το γήρας. Για την αυτοβιογραφική διάσταση κάθε πίνακα. Για τις αντιφατικές συνθήκες της συγκίνησης και της εμπάθειας, της αγωνίας και της αμείλικτης ροής του χρόνου που ελλοχεύουν κάτω από την επιφάνεια του κάθε πίνακα. Για το εμφανές και το υπαινικτικό. Για το φως και τη σκιά, το περίγραμμα και τον ασαφή όγκο. Για το προφανές και το εφευρημένο. Για την αφηγηματικότητα και την αλληγορία. Για τη σωματικότητα και το άυλο. Για το ντυμένο και το γυμνό. Για το οικείο «εδώ» του εργαστηρίου και τη δυνητική μετάβαση σε ένα αιωρούμενο σύμπαν. Για τη λεπτή ισορροπία μεταξύ του ορατά αντιληπτού και της περιρρέουσας έννοιας. Για τη σχέση της φιγούρας με τη συνολική σύνθεση. Για τη διαπίστωση πως «σημασία δεν έχει να κάνεις ό,τι βλέπεις αλλά να συνειδητοποιείς πώς, όλα όσα βλέπεις, ενώνονται μεταξύ τους...». Για τη σημασία του χώρου όπου η φιγούρα εγκαθίσταται και ανασαίνει, αυτού του φαντασιακού χώρου που σύμφωνα με τον Scott Noel επεμβαίνει και συχνά αντιδιαστέλλεται με τον πραγματικό και τα συμβάντα του, τρεπόμενος στον «χώρο της επιθυμίας» του ζωγράφου, τρεπόμενος σε έναν χώρο πιο αληθινό από τον πραγματικό. Για την ανίχνευση του εσώτερου κόσμου της ανθρώπινης μορφής πέρα από την καταγραφή των ιδιαίτερων φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών της. Για την ανάμνηση των μεγάλων ζωγράφων της ανθρώπινης μορφής: του Giotto, του Fra Angelico, του Piero della Francesca και του Michelangelo, του Bellini, του Veronese, του Tintoretto, του Greco, του Τισιανού και του Caravaggio, του Van Eyck, του Durer, του Ter Borch, του Rembrandt, του Hals και του Vermeer, του Goya και του Velasquez, του Poussin, του Hogarth, του Corinth και του Blake, του Chardin και του Gericault, του Degas, του Corot, του Cezanne, του Matisse, του Vuillard και του Picasso, του Kokoshka, του Beckman, του Balthus,του Chaim Soutine και του Leon Kossoff , του Francis Bacon, του Lucian Freud και της Paula Rego, του Winslow Homer, του Edward Hopper και του Edwin Dickinson. Για τον τρόπο και για το μέσο: μοντέλο εκ του φυσικού ή επινοημένο, αποτύπωση μέσω φωτογραφίας, ηλεκτρονικού υπολογιστή ή βίντεο, εκούσια σύνθεση ετερόκλητων στοιχείων, μυθοπλασία. Για το λάδι, το ακρυλικό, το μολύβι και το κάρβουνο, για το σχεδιασμό και το σβήσιμο, για το πλάσιμο και το σχίσιμο. Για την ικανότητας του ζωγράφου να δημιουργεί σύγχρονους κόσμους με παραδοσιακά μέσα. Για τους κόσμους αυτούς που αρθρώνονται ίσως ακόμη δυναμικότερα υπό το βλέμμα και για το βλέμμα του πεπαιδευμένου θεατή. Για τη φρενίτιδα των μικρών συμβάντων που εγκαθίστανται στον καμβά. Για τους αφαιρετικούς και μονοχρωματικούς όγκους μοναχικών ανθρώπων που εξαϋλώνονται στον προσδιορισμό και στην τροχιά της ίδιας τους της κίνησης, καθώς ο εσώτατος πυρήνας της φόρμας, της ύλης και του χρώματος τρέπεται σε περιπετειώδη προορισμό. Για το δισταγμό μεταξύ του ορατού και του εμμέσως γνωστού. Για το αιωρούμενο μοτίβο της ανθρώπινης παρουσίας πέρα από την απόπειρα αποτύπωση μιας συγκεκριμένης ανθρώπινης φιγούρας.

Πόσα από αυτά μπορεί άραγε να συμπεριλάβει μια έκθεση με θέμα τα «ανθρώπινα μέτρα»; Αρκετά, ελπίζουμε, ώστε να συνεχίσει ο διάλογος σε μια εποχή που τον έχουμε απελπιστική ανάγκη, τόση όσο και την ίδια την τέχνη.

Ίρις Κρητικού
Νοέμβριος 2010

pink floyd

2010-11-28T01:44:00.001-08:00

η ιστορία του ακανέ akane's story

2010-11-03T07:10:00.001-07:00

Οταν επί Τουρκοκρατίας, οι τοπικοί άρχοντες ζητούσαν από τους Σερραίους υπηρέτες να τους κάνουν γλυκό, αυτοί παρασκεύαζαν έναν πηχτό χυλό από ζαχαροκάλαμο με ξηρούς καρπούς και φρέσκο αρωματικό βούτυρο, προερχόμενο από το τοπικό βουνό Λαϊλιά.
Ο χυλός έβραζε σε μεγάλα καζάνια, πάνω από δυνατή φωτιά, ενώ κάποιος ανακάτωνε συνεχώς το μίγμα με μια μεγάλη κουτάλα. Επιβλέποντας ο άρχοντας τη διαδικασία πρόσταζε συνέχεια τον Σερραίο υπηρέτη λέγοντας του "AKA" (δηλαδή ανακάτωνε) και ο υπηρέτης του απαντούσε "ΝΑΙ". Ετσι προέκυψε η σημερινή ονομασία του "AKANE"

When during the Turkish enslavement, the local lords asked the servants who lived in Serres to make them something sweet, they used to produce a thick mush from sugar mixed with nuts and fresh aromatic butter, coming from the local mountain Lailia.
The mush used to boil in large boilers, over strong fire, whereas someone was continually stirring the mixture with a big ladel. The lord overlooking the procedure used to order the servant from Serres, telling him "AKA" (which means stir) and the servant answered "NE" (which means yes). That΄s how the modern word "AKANE" came about.

(photo and text from the link: www.vasaki.gr)

OZMOZ II

2010-10-28T00:31:00.001-07:00

c'est du lourd

2010-10-26T15:03:00.000-07:00

Je m'souviens , maman qui nous a élevés toute seule, nous réveillait pour l’école quand on était gamins, elle écoutait la radio en beurrant notre pain, et puis après elle allait au travail dans le froid, la nuit, ça c’est du lourd.
Ou le père de Majid qui a travaillé toutes ces années de ses mains, dehors, qu’il neige, qu’il vente, qu’il fasse soleil, sans jamais se plaindre, ça c’est du lourd.
Et puis t'as tous ces gens qui sont venus en France parce qu’ils avaient un rêve et même si leur quotidien après il a plus ressemblé à un cauchemar, ils ont toujours su rester dignes , ils n'ont jamais basculé dans le ressentiment, ça c’est du lourd , c’est violent.
Et puis t'as tous les autres qui se lèvent comme ça, tard dans la journée, qui se grattent les bourses, je parle des deux, celles qui font référence aux thunes, du genre "la fin justifie les moyens" et celles qui font référence aux filles, celles avec lesquelles ils essaient de voir si y’a moyen, ça c’est pas du lourd .
Les mecs qui jouent les choses zerma devant les blocs deal, un peu de coke, de temps en temps un peu de ke-cra (crack) et disent « je connais la vie moi monsieur ! », alors qu’ils connaissent rien, ça c’est pas du lourd.
Moi je pense à celui qui se bat pour faire le bien, qu'a mis sa meuf enceinte, qui lui dit j’t’aime, je vais assumer, c’est rien, c’est bien, qui va taffer des fois même pour un salaire de misère, mais le loyer qu’il va payer, la bouffe qu’il va ramener à la baraque, frère, ça sera avec de l’argent honnête, avec de l’argent propre, ça c’est du lourd.
Je pense aussi à ces filles qu’on a regardé de travers parce qu’elles venaient de cités, qu'ont montré à coup de ténacité, de force, d’intelligence, d’indépendance, qu’elles pouvaient faire quelque chose de leur vie, qu’elles pouvaient faire ce qu’elles voulaient de leur vie, ça c’est du lourd.
Mais t’as le bourgeois aussi, genre emprunté, mais attention je n'généralise pas, je dis pas que tous les bourgeois sont condescendants, paternalistes ou totalement imbus de leur personne, je veux juste dire qu’il y a des gens qui comprennent pas, qui croient qu’être français c’est une religion, une couleur de peau, ou l'épaisseur d’un portefeuille en croco, ça c’est bête , c'est pas du lourd , c’est...
La France elle est belle, tu le sais en vrai, la France on l’aime, y’a qu’à voir quand on retourne au bled, la France elle est belle, regarde tous ces beaux visages qui s’entremêlent.
Et quand t’insultes ce pays, quand t’insultes ton pays, en fait tu t’insultes toi-même, il faut qu’on se lève, faut qu’on se batte dans l’ensemble, rien à faire de ces mecs qui disent "vous jouez un rôle ou vous rêvez", ces haineux qui disent "vous allez vous réveiller", parce que si on est arrivé, si on est arrivé à faire front avec nos différences, sous une seule bannière, comme un seul peuple, comme un seul homme, ils diront quoi tous ?
C’est du lourd, du lourd, un truc de malade…

η συνάντησή μας

2010-09-28T13:29:00.000-07:00

Το Σάββατο 2 Οκτωβρίου , ώρα 2 το μεσημέρι θα γίνει η πρώτη μετά το καλοκαίρι συνάντηση των μελών και των φίλων του ΚΕΜΕΑΠ.
Θα είμαστε εκεί και θα σας περιμένουμε!

(Η φωτό είναι ένα κολάζ της Ειρήνης Γκόνου από την έκθεση Αλ-χάττ, η μαγική γραφή)

Φεστιβάλ Εναλλακτικής Μουσικής και Τέχνης από την Μέση Ανατολή

2010-09-25T04:01:00.000-07:00

Ένα διαφορετικό φεστιβάλ με αραβικό ροκ και τζαζ, παραδοσιακά μακάμς και κρουστά, μέχρι electronica και ποπ σε μια ενδιαφέρουσα συνεύρεση από DJsets, performances, ψηφιακή τέχνη, φωτογραφίας και γεύσεων φιλοξενούν από τη Δευτέρα 27 του μηνός ως το Σάββατο 2 Οκτωβρίου η Ταινιοθήκης της Ελλάδας και ο πολυχώρος "Μicrasia". Το Φεστιβάλ "ΜEASAF" δεν είναι παρά ένα φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής και τέχνης από τη Μέση Ανατολή, προσανατολισμένο στην πολιτιστική ανταλλαγή μεταξύ Ελλάδας και Μέσης Ανατολής, που, όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές του, "σε έναν κόσμο που ακόμα προσπαθεί να εξασφαλίσει την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία, εμείς στο προτάσσουμε τη νέα γενιά και χτίζουμε γερές γέφυρες επικοινωνίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών μας, μέσα από την παγκόσμια γλώσσα της τέχνης".

Τριάντα καλλιτέχνες από τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο θα παρουσιάσουν τις μουσικές και τα έργα τους, ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, videoart και φωτογραφία σε μια προσπάθεια να φέρουν σε επαφή το ελληνικό κοινό με τις καινούργιες τάσεις της Μέσης Ανατολής. Έτσι στις 27 και τις 28 του μηνός το διήμερο στον χώρο "Μιcrasia" είναι αφιερωμένο στην Παλαιστίνη και φιλοξενεί τον ουτίστα Νizar Rohana αλλά και έκθεση φωτογραφίας και ψηφιακής τέχνης. Την 1η Οκτωβρίου στην Ταινιοθήκη θα παίξουν οι μουσικοί Nizar Rohana (Παλαιστίνη), Aziz Maraka (Ιορδανία), Donia Massoud (Αίγυπτος), Nabil Al sayg & Al Mahabba (Συρία), Haig Yazdjan (Συρία), ενώ την επόμενη ημέρα στον ίδιο χώρο θα εμφανιστούν οι Jadal (Ιορδανία), Aziz Maraka, 1-Voice (Παλαιστίνη), Donia Massoud (Αίγυπτος), Zeid Hamdam (Λίβανος).

Στην Ταινιοθήκη στις 29 και 30 του μήνα θα προβληθούν ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, videoart και music videos από τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, ενώ στις 2 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες "Caramel" (Λίβανος) της Nadine Labaki και "Το Μέγαρο Yacoubian" (Αίγυπτος) του Marwan Hamed.

καλοκαιρινή συνάντηση

2010-07-27T13:23:00.000-07:00

πέτρα, σαύρα και αγκάθι.

Aboul Kacem Chabbi

2010-07-11T08:06:00.001-07:00

Το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών
και η
Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής
Σας προσκαλούν στη διάλεξη με θέμα

Άμπουλ-κάσεμ Σάμπι (1909-1934), Άραβας ποιητής της ουτοπίας

Ομιλητής: Mohamed Hassen Zouzi-Chebbi
καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, ποιητής

την Τρίτη 13 Ιουλίου 2010, ώρα 7.00 μμ
στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, οδός Καπλανών 6
(μεταξύ οδών Σίνα και Μασσαλίας, Σόλωνος και Σκουφά, μετρό Πανεπιστήμιο)

ιμικ σιμικ

2010-07-09T06:31:00.000-07:00

imik simik
afouss gh afouss
wink d winu
ira nftou
lir tssfa tassa inu
lir tssfa iwaln inu
lir tumzt afouss
arar aoui yi dik.

step by step
hand in hand
yours in mine
we will leave
when my liver is clear
when you take my hand
when my sight is clear
just take me with you

(και δεν ορκιζομαι για την μεταφραση)

η courtisane

2010-06-22T13:17:00.000-07:00

κάποιος ανώνυμος φωτογράφος γύρω στο 1890 φωτογράφησε αυτή την όμορφη "κουρτιζάν"
και κατόπιν επιχρωμάτισε την φωτογραφία.

(από την έκθεση "where three dreams cross", 150 χρόνια φωτογραφίας από την Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές που παρουσιάστηκε το χειμώνα που μας πέρασε στην Whitechapel Gallery του Λονδίνου).

contemporary miniature στην Lahore στο Πακιστάν

2010-05-20T12:26:00.000-07:00

Nusra Latif Qureshi*
Did you come here to find history? 2009
20 digital prints σε transparent film
(λεπτομέρεια)

*Nusra Latif Qureshi
Γεννήθηκε το 1973 στην Lahore του Pakistan. Ζει και εργάζεται στη Μελβούρνη στην Αυστραλία

σύγχρονη αραβική καλλιγραφία

2010-05-17T12:57:00.000-07:00

Farhad Moshiri, Drunken lover (ο μεθυσμένος εραστής), 2003

Parviz Tanavoli, Heech in a cage (το τίποτα σε κλουβί), 2005

Nassar Mansour, Kun(είμαι, υπάρχω), 2002

Rachid Koraichi, Le chemin des roses (o δρόμος με τα τριαντάφυλλα)

Turski film

2010-05-10T08:50:00.000-07:00

Ghani Alani

2010-05-06T11:20:00.000-07:00

«…Όπως και στη γεωμετρία, η γραμμή της καλλιγραφίας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο σημεία. Ο δάσκαλος βάζει το πρώτο και δίνει οδηγίες για την πορεία. Ο μαθητής είναι αυτός που θα βρει πού βρίσκεται το δεύτερο για να χαράξει τη γραμμή. Γι’ αυτό El Khatt είναι η τέχνη της γραμμής ..» Έτσι «καθοδηγεί» τους μαθητές του ένας από τους μεγαλύτερους καλλιγράφους της εποχής μας ο Ghani Alani.

Ghani Alani: ο τελευταίος μεγάλος δάσκαλος.

«…Παρατηρώντας τον δάσκαλο, η διδασκαλία ολοκληρώνεται. Ο δάσκαλος δεν είναι μόνο «λόγος» είναι και κίνηση, χειρονομία, γιατί η ίδια η καλλιγραφία είναι μια χειρονομία. Το ίδιο ακριβώς που ισχύει και στη μουσική…»

«…Δεν αρκεί να λέμε ότι το έργο είναι στην καρδιά του δημιουργού, ο δημιουργός θα πρέπει να είναι στην καρδιά του έργου του…»

Έχοντας αποκτήσει τον τίτλο του αρχικαλλιγράφου και ijajé από τον μεγάλο δάσκαλο της Σχολής της Βαγδάτης Hachim Al Baghdadi και από τον Τούρκο δάσκαλο Hamid Al Amidi, ο Ghani Alani δίδαξε την τέχνη του στο Πανεπιστήμιο της Aix-en-Province και αργότερα στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών στο Παρίσι, όπου ζει, εργάζεται και διδάσκει μέχρι σήμερα.
Ο Ghani Alani είναι ijajé. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα που σημαίνει «επιτρέπω» και ο ijajé είναι αυτός που έχει λάβει από τον δάσκαλο την «άδεια» -ένα είδος ανώτατου διπλώματος- να υπογράφει τα έργα του. Η καταξίωση αυτή ενώνει για πάντα τον δάσκαλο με τον μαθητή, αφού ο τελευταίος γίνεται ο νέος κρίκος στην αλυσίδα των μεγάλων δασκάλων, ενώ παράλληλα δεσμεύεται ηθικά να προχωρήσει την τέχνη του και να μεταδώσει την γνώση του στους επόμενους. Ένα είδος μύησης, όπου ο ijajé είναι ο διάδοχος του δασκάλου και με τον τίτλο αυτό εγγράφεται στο γενεαλογικό δέντρο της τέχνης της καλλιγραφίας. Απ’όλους τους μαθητές ενός μεγάλου δασκάλου ένας μόνο καταξιώνεται με τον τίτλο αυτό. Δεν έχουμε μόνο το τελετουργικό της εκτέλεσης μιας καλλιγραφικής πράξης, αλλά και το αντίστοιχο τελετουργικό της φοίτησης και της διαδοχής του δασκάλου. Το ιερό στοιχείο εισχωρεί με πολλούς τρόπους στη ζωή των μουσουλμάνων και η γραφή είναι είναι ο κατεξοχήν. Οι πιο παλιοί ijajé ανάγονται στον 12ο αιώνα. Οι πρώτοι δάσκαλοι του κλάδου παραμένουν ανώνυμοι και έτσι η καλλιγραφία θεωρείται ότι δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος.

Βιβλιογραφία
L’aventure des écritures, Naissances: Bibliothèque Nationale de France, 1997
L’art du livre arabe, du manu scrit au livre d’artiste : Bibliothèque Nationale de France, 2001
Ali Emiri Efendi and his world, fermans, berats, calligraphies, books: Pera Muzesi, Istanbul 2007
GHANI ALANI: Calligraphie Arabe, Editions Fleurus, Paris 2001
ΓΚΑΤΑ ΓΙΑΣΜΙΝ: Η καλλιγράφος του Βοσπόρου, εκδ. Μελάνι, Αθήνα 2006
ΚΟΝΔΥΛΗ-ΜΠΑΣΟΥΚΟΥ Ε. : Αραβικού Πολιτισμού Σημειώματα, Αθήνα 2004
ΜΠΛΟΥΜ T. και ΜΠΛΕΡ Σ: Ισλαμικές Τέχνες, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1999
OGUR DERMAN: Calligraphies Ottomans, Réunion des Musées Nationaux, Paris 2000

Αl Khatt, η τέχνη της γραφής ΙΙ

2010-04-09T14:18:00.000-07:00

Η γραφή

«Δεν αναπτύχθηκε η ζωγραφική των όντων, εφόσον αναπτύχθηκε η ζωγραφική της γραφής των όντων..»
Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου: Αραβικού Πολιτισμού Σημειώματα.

Το τραγούδι και η καλλιγραφία γεννήθηκαν στη έρημο• έτσι ούτε το ένα ούτε το άλλο φοβούνται την απεραντοσύνη. Η αραβική γραφή προέρχεται από την ναβατοαραμαϊκή, της ίδιας οικογένειας με την συριακή και την εβραϊκή. Το ξεκίνημα της δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Υπάρχει η θεωρία ότι η καλλιγραφία αναπτύχθηκε εις βάρος της ζωγραφικής, εξ αιτίας μιας θρησκευτικής απαγόρευσης. Αλλά η ιστορία και το περιβάλλον μπορούν μόνο εν μέρει να εξηγήσουν αυτή την εξέλιξη, γιατί η τέχνη αυτή αντλεί το μεγαλείο της από έναν λαό που υμνεί κυρίως τον λόγο. Οι Άραβες, λαός νομαδικός, λαός της προφορικής παράδοσης, αυτό που αγάπησαν περισσότερο και μετέφεραν στις περιπλανήσεις τους ήταν η ποίηση. Μέσω της απαγγελίας, η λέξη σχημάτιζε γι’αυτούς την εικόνα. Στη συνέχεια ήρθε η γραφή, ο καλλιγραφημένος στίχος, κι’έτσι η εικόνα ολοκληρώθηκε, απόκτησε οντότητα, με το μελάνι του καλλιγράφου μετατράπηκε σε ύλη. Εδώ αρχίζουν να χωρίζουν οι δύο κόσμοι: η Ανατολή της Γραφής και η Δύση της Εικόνας.

Αl Khatt

«…Τέτοια είναι η σημασία της καλλιγραφίας που στην ουσία «γράφει» και «εκφράζει» ένα «μετα-κείμενο», είναι η ίδια μια άλλη απεικόνιση, όχι μόνο του κειμένου, αλλά και του κόσμου και της σχέσης του με την αρμονία, έτσι όπως την οραματίζεται ο κάθε καλλιγράφος. Υπακοή στην παράδοση, μακροχρόνια υποταγή στο δάσκαλο, εμβάθυνση σε ορισμένους κανόνες ζωής και σοφίας, είναι τα εφόδια με τα οποία ο καλλιγράφος μπορεί να ξεπεράσει τις επιταγές του κειμένου, να το ανασκευάσει στην καλλιγραφία του, να του δώσει νόημα πέραν του νοήματος του…»

Ελένη Κονδύλη-Mπασούκου: Αραβικού Πολιτισμού Σημειώματα.

Για πολλούς η καλλιγραφία είναι η ωραία γραφή όπως ορίζεται από την ελληνική ετυμολογία αντίστοιχος όρος στα αραβικά είναι El Khatt όπου το νοηματικό πεδίο της λέξης khatt είναι: γραμμή, ίχνος, γραφή, γραφισμός, καλλιγραφία, μαγεία

Η τέχνη αυτή άνθησε στον αραβομουσουλμανικό κόσμο και έγινε εμβληματική του πολιτισμού αυτού παράλληλα με την μικρογραφία.

Η τέχνη της καλλιγραφίας μέσα από σχήματα, γραμμές και κινήσεις, θέλει να αναπαραστήσει όχι το ορατό αλλά το αόρατο. Το ίδιο το γράμμα ως εικόνα. Το γράμμα είναι η εικόνα στην τέχνη της γραφής.

Πολλές Σχολές καλλιγραφίας είδαν το φως αντλώντας από τον πλούτο των τοπικών τεχνών και όλες επηρεάστηκαν από την χρυσή εποχή του μουσουλμανικού πολιτισμού -8ο- 13ο αιώνα- και από τους τρεις μεγάλους δάσκαλους της σχολής της Βαγδάτης: τον Ibn Muqla, που επέβαλε με το σύστημα της συμμετρικής γραφής την hatt el-mansub τους πρώτους κανόνες, τον Ibn Bawab, τον γιό του θυρωρού, που αντιστοίχησε το γράμμα με την εικόνα του ανθρώπου και στον Mustalsimi, που έδωσε στο γράμμα την πνευματική του διάσταση, έτσι ώστε η κάθε καλλιγραφία ως αρχιτεκτονική μορφή να στεγάζει την ψυχή του γράμματος. Αλλά η αραβική καλλιγραφία δεν έμεινε μόνο στο χαρτί. Η αρχιτεκτονική της οδήγησε στη μνημειακή της διάσταση. Από το Ανάκτορο της Αλάμπρας και το Τζαμί της Κόρδοβας μέχρι τον Μεντρεσέ El Attarin στην Φεζ, κι από το Τζαμί του Ibn Tulun στο Κάιρο και το Μαυσωλείο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή στην Κωνσταντινούπολη μέχρι Ταζ Μαχάλ στην Άγκρα της Ινδίας, τα χειρόγραφα έγιναν ανάγλυφα.

Υπάρχουν δύο είδη γραμμών: οι γωνιώδεις και οι καμπύλες που έδωσαν αντίστοιχα, οι πρώτες την κουφική γραφή -την αγαπημένη της αρχιτεκτονικής-, οι δε δεύτερες τα σχήματα που χρησιμοποιούνται περισσότερο στα χειρόγραφα και τα βιβλία: την thoulouth, την μητέρα των καλλιγραφιών και την γραφή του αντιγραφέα τη naskhi.* Οι Πέρσες παρατηρώντας το πέταγμα των πουλιών δημιούργησαν τη diwani, τη djalli-diwani και τη riqua.**

Η διάσταση των γραμμάτων ορίζεται από το ρομβοειδές αποτύπωμα του «σημείου» που αφήνει το καλάμι για γνώμονα. Έτσι λέμε ότι το γράμμα noun, στην γραφή thoulouth έχει μέγεθος πέντε σημείων, το δε γράμμα mim επτά. Το μέγεθος ενός alef είναι οκτώ σημεία κατ’αναλογία προς τον άνθρωπο, του οποίου το κεφάλι είναι το 1/8 του ύψους του σώματος του. Κατ' επέκταση η γραμμή αυτή βρίσκεται σε αντιστοιχία με τον ρυθμό του τραγουδιού, αλλά και με την διάρκεια των φωνηέντων. Η μονάδα μέτρησης ενός γράμματος σε αντιστοιχία με τον χρόνο της ψαλμωδίας δημιουργούν αναλογίες ανάμεσα στη μουσική και την καλλιγραφία. Για τον λόγο αυτό η γνώση του καλλιγράφου πρέπει να επεκταθεί και στη μουσική και την αρμονία των χρωμάτων.

*Η naskhi προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα «αντιγράφω». Χρησιμοποιήθηκε ως είδος γραφής κυρίως από τους αντιγραφείς χάρη στην καθαρότητά του για την αντιγραφή κρατικών εγγράφων, χειρογράφων και βιβλίων και αργότερα από τον τύπο. Ο αντιγραφέας ήταν επάγγελμα που εξέλιπε με την ευρεία εξάπλωση της τυπογραφίας.

**Η μεγάλη γεωγραφική εξάπλωση του μουσουλμανικού κόσμου είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, η καλλιγραφία να αποκτήσει αμέτρητες μορφές έκφρασης. Εκτός από τα είδη που αναφέραμε υπάρχουν ακόμα η περσική, η mouhaqaq, η μαγκρεμποανδαλουσιανή, η mursal, η grbar, η taliq κ.α.

Συνεχίζεται...

Al Hatt, η τέχνη της γραφής Ι

2010-04-05T13:54:00.000-07:00

«Από τότε που η εικόνα επιτρέπεται, η ωραία γραφή δεν έχει πια λόγο ύπαρξης.
Η εικόνα είναι από δω και μπρος πανταχού παρούσα στις ζωές μας, αλλά τίποτα δεν θα αντικαταστήσει τη λεπτότητα των λέξεων.»
Γιασμίν Γκατά, Η καλλιγράφος του Βοσπόρου

Δεν νοείται καλλιγράφος που να μην φτιάχνει μόνος του το μελάνι, το χαρτί και το καλάμι του. Για το μελάνι υπάρχουν πολλές συνταγές ανάλογα με τις περιοχές και τις εποχές. Τριαντάφυλλα και κουκούτσια από χουρμάδες γίνονται κάρβουνο που στη συνέχεια ενσωματώνεται σε αραβικό κόμι και διαλύεται σε νερό, το οποίο έχει προηγουμένως αρωματιστεί με ζαφορά και μύρο.

Ξαναδιαβάζουμε στην καλλιγράφο του Βοσπόρου. «Τα μείγματά μου περιείχαν άγνωστες ουσίες που προέρχονταν από εξαφανισμένα φυτά, ζουμιά από τρωκτικά που κόντευαν να ξεκληριστούν, ή μυρωδικά με περίεργα ονόματα, που άλλοτε χρησιμοποιούσαν οι παγανιστικοί λαοί. Τα παρασκευάσματά μου μύριζαν χιλίων χρόνων καπνιά, όξινες οσμές από τους φούρνους των κεραμοποιών, ιδρώτα ή θυμιάματα θυσιασμένων αμνών…»

Οι καλλιγράφοι που ταξίδευαν έφτιαχναν το μελάνι τους με πιο απλούς τρόπους παίρνοντας καπνιά από φούρνο ή φούμο από τις λάμπες λαδιού κι ανακατεύοντας με μέλι και αραβικό κόμι.

Η τέχνη της γραφής αρχίζει από την τέχνη με την οποία φτιάχνεται το καλάμι. Μια αραβική παροιμία λέει για τον άνθρωπο: «Μην είσαι ούτε πολύ σκληρός, γιατί θα σπάσεις, ούτε πολύ αδύναμος γιατί θα συντριβείς». Η εικόνα έρχεται από το καλάμι της γραφής και με το ίδιο σκεπτικό γίνεται και η επιλογή του. Ο καλλιγράφος φτιάχνει μόνος του το καλάμι του, που είναι η προέκταση του χεριού του, η συνέχεια του σώματος και του πνεύματος του.

Μία άλλη αραβική παροιμία λέει: «Βάλε το καλάμι στο αφτί σου και θα σου ψυθιρίσει αυτά που πρέπει να γράψεις.» Το καλάμι στα χέρια του καλλιγράφου είναι σαν την φλογέρα στα χέρια του μουσικού, είναι η σαΐτα, της οποίας το πηγαινέλα από γραμμή σε γραμμή θα υφάνει το κείμενο. Περιστρέφεται στο χέρι δίνοντας κάθε φορά μια γκάμα γραμμών που κανένα άλλο εργαλείο δεν μπορεί να δώσει. Κάποιοι σούφι λένε ότι ο Θεός κρατάει την καρδιά του πιστού ανάμεσα στα δύο δάχτυλα του χεριού του, όπως ο καλλιγράφος το καλάμι του.

Την τεχνική της κατασκευής του χαρτιού από λινό και κάνναβη, μετέφεραν στους Άραβες Κινέζοι αιχμάλωτοι στην Σαμαρκάνδη, τον 8ο αιώνα. Από τότε το χαρτί αντικατέστησε πολύ γρήγορα την περγαμηνή και τον ακόμα παλιότερο πάπυρο. Το χαρτί αφού βραχεί με νερό, θα περαστεί με ένα αφέψημα από φυτικές ουσίες για να μαλακώσει το άσπρο του χρώμα που κουράζει τα μάτια. Το επόμενο βήμα είναι να γίνει λεία η επιφάνειά του. Με ένα ειδικό εργαλείο οι πόροι του θα κλείσουν και θα μείνει να παλιώσει για έναν τουλάχιστον χρόνο προτού χρησιμοποιηθεί.

Συνεχίζεται....
Ι

Doha Calligraphy Biennale

2010-04-01T00:57:00.000-07:00

Doha, Waqif Art Center, 23/3-22/4/2010

A slew of activities celebrating the beauty of the ancient art of Arabic calligraphy will take place at the Waqif Art Centre starting tonight as the Doha Arabic Calligraphy Biennale 2010 opens.

Held under the patronage of the Emir, H H Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani, the event is being organised as one of the highlights of the year-long festival of 2010 Doha Capital of Arab Culture.

During the course of the event organised by the Ministry of Culture, Arts and Heritage, a month-long calligraphic exhibition will run together with a set of activities that promote calligraphy, considered the most venerated of Islamic arts.

The activities include lectures and workshops in subjects ranging from typography design, calligraphy tools and paper making to calligraphy in contemporary art and the history of Arabic calligraphy among others. Experts on the art invited to conduct the lectures and workshops include Dalia Islam, Huda Abi Fares, Dr Abdul Ghani Al Ani and Rachida Al Dimassi, who hails from Tunisia.

Specially revered among Islamic art forms, Arabic calligraphy is undergoing a renaissance through efforts of individuals and groups toward enhancing the appreciation of people at present of the art form which originated in the
distant past.

It is worth noting that Qatar has launched a pioneering effort to revive calligraphy with the recent announcement of the establishment of the first-of-its-kind calligraphic institute which will offer a certified course in calligraphy. The month-long event is another proof of Qatar’s commitment to promoting the age-old art which resonates not only with religious import but aesthetic sense as well.

(οι πληροφορίες είναι από το khatt.net. περισσότερα για τον Ghani Al Ani σε επόμενη ανάρτηση)

2010-03-20T14:41:00.000-07:00

Στον βραβευμένο για τα ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφο Γιώργο Αυγερόπουλο και τον σκηνοθέτη Γιάννη Καρυπίδη, που συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία της ταινίας
«Γάζα ερχόμαστε», απονεμήθηκε το βραβείο κοινού στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

Η ταινία αφορά το ριψοκίνδυνο ταξίδι 44 ακτιβιστών από όλο τον κόσμο που ταξίδεψαν από την Κύπρο στη Γάζα το καλοκαίρι του 2008 και έσπασαν έτσι τον ναυτικό αποκλεισμό της περιοχής έπειτα από 41 χρόνια.

Το ντοκιμαντέρ, διάρκειας 49 λεπτών, ήρθε πρώτο στις προτιμήσεις του κοινού με 4.792 ψήφους. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο των 10.000 ευρώ. Όπως ανακοίνωσε ο Γιώργος Αυγερόπουλος, τα χρήματα θα διατεθούν για την ενίσχυση της αποστολής και την ανοικοδόμηση της Γάζας.

Οι συντελεστές της ταινίας δήλωσαν πως η επόμενη ταινία τους θα ονομάζεται.... «Γάζα επαν-ερχόμαστε», καθώς ετοιμάζουν νέα αποστολή τον επόμενο μήνα με μεγαλύτερο αριθμό πλοίων.

Διαβάστε περισσότερα εδώ
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1071162

"Même si les fleurs sont multiples, l'eau est une et irrigue tout entier le jardin de l'humanité."

2010-03-13T13:47:00.000-08:00

D'origine congolaise, Abd al Malik - de son vrai nom Régis - vit à Brazzaville une partie de son enfance. Il arrive en France en 1981, et s'installe avec sa grande famille - il a six frères et soeurs - à Strasbourg, dans un quartier difficile. Après le divorce de ses parents et malgré une scolarité brillante, Régis tombe dans la délinquance. Alors chrétien convaincu, il se convertit à l'islam à l'âge de 16 ans, prend le nom d'Abd al Malik et fréquente les milieux extrémistes. Il commence une carrière dans le rap avec le groupe NAP (pour New African Poets), dont la notoriété devient bientôt nationale avec les albums 'La racaille sort un disque' puis 'La Fin du monde'. Ces succès alertent les responsables religieux d'Abd al Malik qui ne lui permettent de continuer ses activités artistiques que s'il présente préalablement ses textes à un comité. En plein doute, il découvre le soufisme, qui répond à toutes les questions qu'il se pose. Il découvre que l'islam est aussi une religion de tolérance et devient alors militant de la paix. Il raconte ce renouveau spirituel dans le livre 'Qu' Allah bénisse la France', paru en 2004. Il sort un dernier opus avec NAP - 'A l'intérieur de nous' - avant de se lancer dans une carrière solo avec 'Le Face-à-face des coeurs' en 2004, et enfin 'Gibraltar' en 2006, album de la consécration pour lequel il reçoit une victoire de la musique dans la catégorie Musiques urbaines. Lors de l'été 2007, il est en tête d'affiche de plusieurs concerts dans le cadre de nombreux festivals. En 2008 sort l'album 'Dante', que le chanteur interprète sur scène lors de sa tournée française de 2009. Abd al Malik, rappeur au grand coeur, prouve à sa manière que l'amour est la plus belle des quêtes.

(source: ebene.fr)

στο μουσείο quai de branly

2010-02-26T14:38:00.000-08:00

16 février 2010-17 juillet 2011

Après Qu’est-ce qu’un corps ? et Planète métisse, la 3e grande exposition d’anthropologie du musée du quai Branly propose au public de découvrir une
« fabrique des images » qui touche les 5 continents. Avec 160 oeuvres et objets, elle invite à un décryptage des grandes productions artistiques et matérielles de l’Humanité pour révéler ce qui ne se voit pas d’emblée dans une image.

Cette compréhension des images se fonde sur 4 grands modèles iconologiques créés par l’Homme, au-delà de tout classement géographique ou chronologique, que ce soit en Afrique, dans l’Europe des XVe- XVIe siècles, dans les Amériques des Indiens d’Amazonie ou des Inuit d’Alaska, jusque dans l’Australie des Aborigènes. L’exposition dévoile ces 4 modèles - traduisant 4 grandes visions du monde - que sont le totémisme, le naturalisme, l’animisme et l’analogisme.

Avec la Fabrique des images, le visiteur découvre les différents principes de déchiffrement selon lesquels les civilisations voient le monde et en rendent compte.

commissariat : Philippe Descola, anthropologue, directeur d’études à l’EHESS et professeur au Collège de France

http://www.quaibranly.fr/fr/programmation/expositions/prochainement/la-fabrique-des-images.html

από την έκθεση

2010-02-24T14:36:00.001-08:00

Why Not?, που έγινε στο Palace of Arts, του Καίρου
ξεχώρησα την: Marwa Talaat

το πανεπιστήμιο συζητάει

2010-02-13T01:38:00.000-08:00

Une journée de débats organisée par l’UFR Arts, esthétique et philosophie

Dès sa fondation, en 1969, l’Université de Vincennes a porté un projet impliquant une association permanente entre recherche, enseignement et création. Il s’agissait tout autant de produire un savoir sur la puissance d’émancipation des arts, des lettres ou des sciences, que d’insuffler au sein de chaque discipline des pratiques impliquant des sujets propres à expérimenter par eux-mêmes cette puissance d’émancipation. Les contours mêmes des disciplines ont connu des déplacements significatifs et ce n’est pas sans raison si Paris 8 a été une université pionnière quant à la création de départements nouveaux.

L’histoire de notre UFR s’inscrit de plain-pied dans ce combat, notamment dans le souci qu’ont les disciplines artistiques et la philosophie de faire que la création soit considérée comme une activité universitaire, pleinement intégrée dans le champ de la recherche, au même titre que toute activité de théorisation ou de critique. Revendiquer une place centrale pour la création et les pratiques artistiques au sein de notre UFR a consisté –et consiste toujours- à exiger la reconnaissance de la réalité ontologique de notre pratique universitaire ; tant pour ce qui concerne nos activités de chercheurs que d’enseignants, les unes et les autres reposant sur le postulat fondamental que les étudiants ne sont pas là pour recevoir un savoir académique, mais pour construire un parcours original, qui les conduit à terme à un acte de création, qu’il s’agisse de la réalisation de pratiques artistiques ou bien de création théorique.

Journée sur le devenir des Arts à l'Université à l'heure de la LRU Mardi 16 février
Paris 8

η Αφρική της Ελένης

2010-02-02T02:42:00.000-08:00

"...Είμαι, μέσα από το ταξίδι, μια διά βίου φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, που λέγεται 'Αφρική' και που δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα από τα κοσμικά πανεπιστήμια […] Η Αφρική προϋποθέτει εκπαίδευση, για να την καταλάβεις, για να τη δεχτείς και να σε δεχτεί...", γράφει η Ελένη Γκίνου, που δηλώνει "αιχμάλωτη" της μυστηριακής αυτής ηπείρου, μια αιχμάλωτη όμως που κάθε άλλο παρά να σπάσει θέλει τα δεσμά.

"...πιστεύω ακράδαντα ότι το ταξίδι στην Ευρώπη είναι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το ταξίδι στην Αμερική η δευτεροβάθμια, ενώ το ταξίδι στην Ασία η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όταν ο ταξιδευτής έρχεται οπλισμένος με τα παραπάνω εφόδια, θα εκπαιδευτεί στην Αφρική σε μεταδιδακτορικό επίπεδο πάνω στις απλές αλλά και ύψιστες αξίες της ζωής..."

Η Ελένη Γκίνου γεννήθηκε στη βόρεια Ελλάδα, την Πτολεμαΐδα, αλλά σ' αυτό το διαρκές ταξίδι της στην Αφρική ανακαλύπτει συνεχώς εικόνες, χρώματα και μυρωδιές από τη γενέθλια γη. Διαρκής "πυξίδα" του ταξιδιού της είναι η αναζήτηση του "εγώ" και του "άλλου", αυτής της διαλογικής σχέσης που καθορίζει την ίδια την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου.

"Εκεί-γράφει-γεννιέσαι "Aλλος" και "Αλλού"

Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο της Ελένης Γκίνου, "Αφρικής Μέθεξη", εκδόσεις Μίλητος.

στον εξάντα

2010-01-26T11:15:00.000-08:00

Οι επιστήμονες θεωρούν το Μπαγκλαντές ως το σημείο 0 της κλιματικής αλλαγής.

Καθώς λιώνουν οι πάγοι, η στάθμη των θαλασσών ανεβαίνει και αυτή η παράκτια χώρα της Νότιας Ασίας βυθίζεται. Στο Μπαγκλαντές, περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι πρόκειται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μέχρι το 2050 και να γίνουν περιβαλλοντικοί πρόσφυγες.

Πρόκειται για έναν νέο και σχεδόν άγνωστο όρο, που περιγράφει, όμως, την εμφάνιση του πραγματικού προσώπου της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, μέχρι το 2050, οι οικολογικοί πρόσφυγες θα ξεπεράσουν παγκοσμίως τα 250 εκατομμύρια, περνώντας τα σύνορα των χωρών τους.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι οι επιπτώσεις δε θα συγκρίνονται ούτε με την πυρηνική απειλή και ο κόσμος μας θα μετατραπεί σε μια διαρκή εμπόλεμη ζώνη όπου κανείς δε θα ζει σε ειρήνη...

Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Οργάνωση θέματος & Επιτόπια Έρευνα: Γεωργία Ανάγνου / Διευθυντής Φωτογραφίας: Αλέξης Μπαρζός / Συντονισμός, Επιμέλεια Έρευνας: Άγγελος Αθανασόπουλος / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Μοντάζ : Γιάννης Μπιλήρης, Άννα Πρόκου / Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Μία παραγωγή της SMALL PLANET για την ΕΡΤ © 2009 - 2010

Timbuctu

2010-01-11T15:06:00.000-08:00

Το Τιμπουκτού, ένα απομακρυσμένο μέρος κάποτε, αναπτύχθηκε σε μια ευημερούσα πόλη με τρία πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες με μεγάλο αριθμό χειρογράφων,οι οποίες ανακαλύφθηκαν μερικές δεκαετίες πριν από τις φημισμένες βιβλιοθήκες της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, στην Αγγλία.
Τα πανεπιστήμια αυτά ήταν η έδρα της κλασσικής αφρικανικής φιλολογίας, της οποίας την ύπαρξη η Δύση αγνοούσε μέχρι πρόσφατα.
Η συγγραφέας Aminatta Forna, η οποία μεγάλωσε στη Σιέρα Λεόνε, ταξιδεύει στις πανέμορφες περιοχές του Τιμπουκτού σε αναζήτηση των παλιότερων συγγραμμάτων της Αφρικής και προσπαθώντας να κατανοήσει τον τρόπο συντήρησής τους. Στο δρόμο της συναντά ντόπιους που έχουν επωμισθεί με το καθήκον να στρέψουν την προσοχή του κόσμου στο θέμα αυτό. Προσπαθεί δε να βρει απάντηση στο ερώτημα πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση στην Αφρική εάν η γραμματεία του Τιμπουκτού είχε ακμάσει απ άκρη σ΄ άκρου της ηπείρου.
Το Τιμπουκτού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 1988.Στη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων γύρω στις 20 βιβλιοθήκες έχουν χρηματοδοτηθεί για να στεγάσουν συλλογές βιβλίων και χειρογράφων γραμμένα από τους προγόνους της πόλης. Στην πραγματικότητα υπολογίζεται ότι έχουν διασωθεί πάνω από 700.000 χειρόγραφα από τις βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων πολλά από τα οποία χρονολογούνται από το 13ο αιώνα.
Η Aminatta Forna ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι του Τιμπουκτού είναι περήφανοι για την κουλτούρα τους και την κληρονομιά τους. Διακατέχονται δε από μια ακατάβλητη αποφασιστικότητα να ανακαλύψουν περισσότερα γύρω από το ποιοι είναι και από πού προέρχονται μέσα από αρχαία κείμενα των προγόνων τους.

Recontres de Bamako, οι σημειώσεις μου

2009-12-15T14:34:00.001-08:00

Lilia Benzid, Cimetiere de Zaafrane, stele 9, 2008. Ζει στην Τυνησία

Rana el Nemr, Garden17, 2008. Ζει στο Κάιρο

Seydou kamara, Bibiana, 2008. Ζει στην Segou στο Μαλί.

Fatten Gaddes, Trance 3, 2008. Ζει στην Τυνησία.

talisman

2009-12-11T14:35:00.000-08:00

Arabic is deeply rooted in my repository of memories. I often recall learning the Arabic alphabet when I was a child. It was more than a mere collection of letters. The curviness and the smoothness of the many letters together wove a story in my child’s mind: Raa was a girls’ braid, and lam was my father’s fishing hook.

We, as native Arabic speakers, rarely pay attention to our Arabic alphabet. Because we have spoken and written in Arabic all our lives, we never examine the forms and shapes of those letters.

Today, my own perception of letters has changed tremendously. I don’t see letters as figures anymore. Three years ago, I never thought about the letter nuun. Today, nuun is more than a letter. It is a crescent, a bowl of sadness, a bag of flour, and my lucky talisman!
Each letter has its own story; each articulates a rhythmic music, and each has an identity: some have one dot, while others have two, and one single letter has three dots: Thaa. And each of the three dots is different from the other!

We are used to looking at joined letters, which form words. But we hardly ever see separate letters that have been set individually. When we see faa by itself, it helps our eyes to move freely from the dot to the body forming an image in the mind. One will see a boat. While the other will see a lucky charm! Each letter is unique and has a visual impact on us.

Each has a magical power!

Calligraphy is considered one of the richest resources of many artists from the Arab world. Today, many contemporary artworks differ from one artist to another, but no Arab artist can completely deny the influence of calligraphy. The Arabic alphabet provides me with a variety of potentials to express the artistic identity of Arabs. My work seeks not to present the technicality, but to honor the world of the alphabet. I try to give each letter the value it deserves, and expose it to the contemporary world. My artwork is very intimate. Each piece is part of me. Each is a precious memory of my childhood, and each is a lucky charm.

Manar Al Muftah's, VCUQ graduate, first solo exhibition combining between Arabic calligraphy and printmaking.

From the khatt.net

y.z.kami

2009-10-30T14:56:00.000-07:00

To Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης διοργανώνει την πρώτη αναδρομική έκθεση στην Ελλάδα του σημαντικού ιρανού καλλιτέχνη Υ.Ζ. Κάμι, με τίτλο "Πέραν της Σιωπής". Στην έκθεση παρουσιάζονται 16 έργα (ζωγραφική, κολάζ, γλυπτική) που δημιουργήθηκαν από το 1990 μέχρι σήμερα και αποτελούν σταθμούς στην καλλιτεχνική πορεία του Υ.Ζ. Κάμι.

H έκθεση οργανώνεται γύρω από δύο ενότητες έργων. Στην πρώτη περιλαμβάνονται προσωπογραφίες μεγάλων διαστάσεων, οι περισσότερες από τις οποίες φτάνουν και τα τρία μέτρα, αλλά και ομαδικά πορτρέτα. Ο καλλιτέχνης, που γοητεύεται ιδιαίτερα από το ανθρώπινο πρόσωπο, χρησιμοποιεί ένα ρεαλιστικό τρόπο για να αποδώσει τα χαρακτηριστικά των πορτρέτων του. Τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα να εκφράσει την πνευματικότητα αλλά και τη συναισθηματική κατάσταση των προσώπων που ζωγραφίζει. Η εσωτερικότητα των προσώπων αυτών σε συνδυασμό με την καλλιτεχνική πρακτική του Κάμι παραπέμπουν στα Φαγιούμ (νεκρικά πορτρέτα του 1ου – 3ου αιώνα μ.Χ.), αλλά και στην παράδοση της βυζαντινής αγιογραφίας.
Στη δεύτερη ενότητα περιλαμβάνονται έργα από τη σειρά με τίτλο Endless Prayers (Ατέρμονες Προσευχές), τα οποία εκφράζουν τον διαπολιτισμικό και διαθρησκευτικό προσανατολισμό του καλλιτέχνη. Κοινό μορφικό χαρακτηριστικό τους είναι οι ομόκεντροι κύκλοι που σχηματίζονται από ψηφίδες, πάνω στις οποίες είναι γραμμένα αποσπάσματα ποιημάτων του πέρση μυστικού ποιητή του 13ου αιώνα Τζελαλεντίν Ρουμί, και άλλων περσικών, αραβικών και εβραϊκών ιερών κειμένων. Μέσω της γραφής και της κυκλικής διάταξης, τα έργα παραπέμπουν στο μυστικισμό των Σούφι, στον περιστροφικό χορό των δερβίσηδων, σε στοιχεία της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής, σε βυζαντινά σύμβολα, στην πανανθρώπινη εσωτερική, πνευματική αναζήτηση.

Ο Y.Z. Κάμι γεννήθηκε στην Τεχεράνη το 1956. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική από νεαρή ηλικία. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (1974-75) και στη Σορβόννη (1976-81). Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ενώ έχει συμμετάσχει σε σημαντικές εκθέσεις διεθνώς, όπως στην 9η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης (2005) και στην 52η Μπιενάλε της Βενετίας (2007). Στην Ελλάδα έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη διεθνή έκθεση του ΕΜΣΤ, Ο Μεγάλος Περίπατος (2006), με μια εγκατάσταση στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς και ένα ζωγραφικό έργο στο χώρο της Τεχνόπολης. Έργα του βρίσκονται σε μεγάλα μουσεία της Νέας Υόρκης, όπως το Metropolitan Museum of Art, το Museum of Modern Art και το Whitney Museum of American Art. Εκπροσωπείται από την Gagosian Gallery της Νέας Υόρκης. Ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

οι πληροφορίες είναι από το site: http://www.elculture.gr

Paris Photo 2009

2009-10-20T11:03:00.001-07:00

Spotlight on Arab and Iranian Photography

The Hardcover features an old photograph of Egyptian Actress Sherihan at childhood.

Paris Photo will present a panoramic overview of worldwide photographic expression, spanning the 19th century to the present day while also unveiling an emerging international scene.

For its 13th edition, Paris Photo turns the spotlight on photographic work from the Arab countries and Iran in what is an unprecedented exploration of the practice in this part of the world.

Curated by Catherine David who was responsible for Documenta X in Kassel in 1997 as well as numerous exhibitions and publications on Middle Eastern artistic expression, this year's project will be based on three components.

The Central Exhibition will unveil a selection of rare studio photographs from the archives of the Arab Image Foundation in Beirut; the Statement section will present a number of emerging talents from the region - from Tehran to Damascus, Beirut to Cairo, Tangiers to Dubai... The Project Room will offer a series of video works, testimony to the growing interest for the dynamics of this medium among the artists of the region.

Carrousel du Louvre, 99 rue de Rivoli. 75001 Paris
Dates: 19-22/11/2009
For more information: www.parisphoto.fr

periple des perles

2009-10-12T14:28:00.000-07:00

Les perles, premiers ornements durables possédés par les hommes,
s'offrent en infinies variétés et leur cote est internationale.
Durables et portables sont des infimes réceptacles de pouvoirs secrets qui effectuent de longues périples.
Fortement chargées de symboles depuis de millénaires, combinées et recombinées dans une immense gamme de matériaux, elles ont depuis toujours exprimé le rang social, l' histoire politique et les croyances religieuses.
Une des premières monnaies régulières d' échange entre les hommes des communautés agraires; elles n'ont cependant jamais perdu leurs pouvoirs métaphysiques.
Objets de troc, mondialisées avant la lettre, elles ont subi l'influence de plusieurs cultures dans leur va-et-vient continu par des chemins croisés.
Elles ont depuis toujours constitué pour l'homme un "fil d'Ariane", vrai ou imaginaire.
Un collier, un chapelet ou un rosaire que les mains attrapent et caressent, obtient -ne fût-ce que pour un instant- un pouvoir surnaturel, en se transformant en amulette, en talisman ou en ex-voto.

γιά λίγες ακόμα μέρες...

2009-09-27T08:14:00.000-07:00

θα μπορείτε να μπείτε στην ιστοσελίδα του κεμεαπ στο geocities.

http://www.geocities.com/kemeap/index.htm

μέχρι να μετακομήσουμε στο νέο μας ιστόσπιτο.

hors service

2009-08-29T13:27:00.001-07:00

καλό καλοκαίρι!

2009-07-30T09:53:00.000-07:00

Citron confits à la marocaine

2009-07-18T00:50:00.000-07:00

- 1 kg de citrons (non traités de préférence)
- 200g de sel

Coupez ces citrons en quatre, en partant de la queue, tout en s'arrangeant que les morceaux ne se détachent pas l'un de l'autre: en un mot, vous ne coupez pas à fond!

Entr'ouvrez les citrons et versez une cuillère à soupe de gros sel marin. Mettez le citron dans un bocal.

Faîtes de mêmes avec les autres citrons. Tassez le plus possible: les citrons doivent rendre leur jus. Si le jus ne couvre pas complètement les citrons, ajoutez du jus de citron frais.On ajoute éventuellement le sel qu'il reste dans le bocal et on couvre d'eau bouillante si il le faut.

Mettez le bocal au frigo pendant deux mois avant de l'utiliser. Vérifiez que le niveau du liquide couvre bien les fruits et faîtes l'appoint avec du jus de citron frais.

(Η φωτο και το γαλλικό κείμενο είναι από το μπλογκ cuisines du maroc με πολλά κι ενδιαφέροντα μαροκινά εδέσματα και τις πολλές χρήσεις των citrons confits).

Cadenza:

ΤΑ ΛΕΜΌΝΙΑ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΉΤΩΣ ΑΠΟ ΚΗΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΡΑΝΤΙΖΕΤΑΙ η ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ

Πάει πολύ ωραία, να προσθέσουμε μέσα στο βάζο πρίν το κλείσουμε λίγο πιπέρι και κόλιανδρο en grain.

Δεν χρειάζονται οπωσδήποτε δύο μήνες στο ψυγείο πριν αρχίσουμε να χρησημοποιούμε τα λεμονάκια, και ένας αρκεί.

Διατηρούμε πάντα στο ψυγείο.

Ιδιαίτερα απολαυστικά με όλες τις tajines αλλά και σε πολλές σαλάτες δίνει φρεσκάδα και προσθέτει μια νότα exotique.

A vous mesdames!

τα πολύ ιδιαίτερα "γράμματα" του Abdullah Al Saadi

2009-07-04T13:28:00.000-07:00

Letters of my mother (1998 - 2000), 2003

Objects, artist's book with documentation and studies about the objects

About this artwork, an exerpt from a catalogue text by Annette Lagler:

Each time when his mother Aischa Al-Hamidi came from Al-Ghena in the region of Madha to visit him and did not meet him at home she left a sign at his door. She took objects that she found close to his house and used them as a message indicating, for example, the importance of her visit. Though only some of the meanings were explained to him by his mother, he learned to decipher the meaning of the others by intuition over time. Material objects became symbols of words. It was an unambigious sign language that did not require alphabetic letters, a traditional means of communication that was used by his mother because she could not read or write. The analysis of this means of communication fascinated Abdullah Al Saadi.

Within two years he collected 47 objects. He began to study and categorize them and finally presented them als relics of a lost culture.

... The work of Abdullah Al Saadi reminds of the fact that Bedouins used to pass on their traditions orally. With 'letters of my mother', Abdullah Al Saadi has been researching the fragments of his own culture characterized by the Bedouin culture.

το ψάρεψα για σας στο: universe-in-universe

ένα θεματικό πανηγύρι που έγινε θεσμός

2009-06-29T13:31:00.000-07:00

Στο χώρο του Φεστιβάλ θα διεξαχθούν κεντρικές συζητήσεις για την ανεργία, την κρίση και το ρατσισμό, για το πολιτικό άσυλο και τα σύνορα, για το no border camp της Λέσβου, για τον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών. Παράλληλα θα εξελίσσονται εργαστήρια με θεματικές, από τα δικαιώματα και τη βία ως το σεξισμό και την ομοφοβία. Από τους αγώνες των φυλακισμένων ως τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων της πόλης. Από την άρνηση στράτευσης ως τους αγώνες στο Μεξικό και την Παλαιστίνη.

Για άλλη μια χρονιά, στις δύο μουσικές σκηνές του Φεστιβάλ θα εμφανιστούν έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Οι Last Drive, oι Sancturia, o Big Fat Lips, οι Pink Tank Project, οι Melody Vice, η Dorretta Carter, οι Bilbomatiks, καθώς και μεταναστευτικά συγκροτήματα από διάφορες χώρες. Η δεύτερη γενιά μεταναστών συμμετέχει με τους Black Jack (hiphop), Renovatio (hiphop), Άκης (hiphop), Te ver8et , Neoyorubapeople, Minus one και Whos Next. Τέλος η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Ματούλα και άλλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες θα περιηγηθούν, με πλοηγό την ενορχήστρωση του Παναγιώτη Τσεβά, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.

Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, ο χορός, το κουκλοθέατρο, το διαδραστικό παιχνίδι, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο χώρο, οι θεματικές εκθέσεις φωτογραφίας και ένα εργαστήρι μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Στο χώρο θα λειτουργούν παιδότοπος και πολυεθνικές κουζίνες. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ επισκεφτείτε το: www.antiracistfestival.gr.

για την Στέλλα Πρωτονοτάριου και το σχολείο χωρίς σύνορα.

2009-06-21T14:44:00.000-07:00

photo:tisna sanjaya

Η καθηγήτρια Στέλλα Πρωτονοτάριου, ήταν διευθύντρια στο 132ο Δημοτικό σχολείο που στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες δημιούργησε (μαζί με τους συναδέφλους της καθηγητές) ένα σχεδόν πρότυπο σχολείο που φιλοξενούσε παιδιά από πολλές εθνικότητες.

Δημιούργησε προγράμματα εκπαίδευσης προσαρμοσμένα στην πολυπολιτισμική σύνθεση των μαθητών του σχολείου, προγράμματα πρωτοποριακά. Η Στέλλα Πρωτονοτάριου μετατέθηκε από το 132ο Δημοτικό Σχολείο με βάση την μέθοδο της “προφορικής συνέντευξης”.

(Αναδημοσίευση από το telegraph.gr)

Eδώ μπορείτε να δείτε την ιστοσελίδα των δασκάλων του 132ου Δημοτικού Σχολείου.
http://www.132grava.net/

κι εδώ ένα εκτεταμένο άρθρο από τον Ιό.
http://www.iospress.gr/ios2007/ios20071230.htm

Βρήκα πολλά άρθρα και στην Καθημερινή
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100046_09/12/2007_251982

Για τις 22 Ιανουαρίου του 2010 μετατέθηκε η εκδίκαση της υπόθεσης της δασκάλας Στέλλα Πρωτονοτάριου, η οποία κατηγορείται για παράβαση καθηκόντων.

Την περίοδο 2005 - 2007 διέθεσε αίθουσα του σχολείου σε μετανάστες για τη διδασκαλία μαθημάτων στη μητρική τους γλώσσα

Την Τρίτη το πρωί συνάδελφοι της πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.

Ο σημερινός διευθυντής του σχολείου (132ο Αθηνών) στο οποίο διδάσκει στράφηκε εναντίον της καθώς όπως ισχυρίζεται, τα μαθήματα που παρέδιδε δεν είχαν την έγκριση του υπουργείου Παιδείας.
(από το ΣΚΑΙ)

φιάχνοντας κόσμους

2009-06-20T12:33:00.000-07:00

33 drawings, ink on tracing paper

Susan Hefuna: Patience is Beautiful

Fare Mondi // Making Worlds // Bantin Duniyan // 制造世界 // Weltenmachen // Construire des Mondes // Fazer Mundos…

"...A work of art represents a vision of the world and if taken seriously it can be seen as a way of making a world. The strength of the vision is not dependent on the kind or complexity of the tools brought into play..."
Daniel Birnbaum
Arsenale and
Palazzo delle Esposizioni, Giardini

Susan Hefuna
* 1962 Germany; Egyptian/German heritage. Lives in Cairo, Egypt, and Germany.

Jumana Emil Abboud: The Diver

2009-06-05T16:00:00.000-07:00

Working in the mediums of drawing, installation, video and performance, my creative motivations and interests relate to the dualities of our being, especially regarding one's relationship with personal and/or collective memory. Much of my creative language relates to an act of veiling and uncovering; I have an obsession - a delicate one I hope - with analysis of past juxtaposed with current cycles, and my creative expressions are metaphoric, whether collective or personal; reasoning with the paradox, the transparent, and traces of another.

"The Diver" is a video narrative that tells the story of a Diver who is anonymous in gender, name, and nationality, and is on an endless search to find ‘Heart’.

The places the Diver visits are nameless, referred to only as "earth, sea, sky, and snow." They are unclaimed territories the Diver passes through on his/her quest for ‘Heart’. Using the diving suit as the ultimate veil, disguise or defense mechanism, the Diver’s world (as his/her identity), is somewhat ambiguous, unknown, unclaimed.

On one level, the Diver is an outcast, it is certain that he/she has a home but it is not known where or who that home is. The Diver is endlessly searching, committed in his/her quest for ‘Heart’. Seeking the advice of others along this quest and wandering from one place to another. Yet, on another level, the Diver is portrayed as being a kind of "superhero", (he/she is applauded for being unique) an independent traveler who is ready to venture into "unknown places" with relentless will and calm solitude.

The inspiration for making the Diver came out of my desire to create a piece that was a consequence of nationalistic or gender-based associations, as a result of my coming from and living in a directly intense environment that is continuously fighting to claim its national rights (Palestine/Israel). Of course, it comes from a very personal place: I am Palestinian, I grew up in Canada and now I live in Jerusalem; I find myself in situations where I have to explain myself (my identity), to be in the defensive somehow, and although I'm grateful for the treasure of experiences I have, I often feel displaced and weak. I long for a time when peace can be restored in this world, but I'm told I am naïve.

The diver relates to my question into the "heroic". Several sketches for other works were made revolving on the theme of the hero, and I resolved to produce the Diver as the first of the "hero" series. Influenced from stories as Alice in Wonderland, The Wizard of Oz and The Little Prince, while simultaneously reflecting on issues written about above, the Diver was born.

The Diver is a type of hero who is not directly linked to issues of nation or gender rights but rather, starts off with things 'small' in size and yet not separate from the core, the base, the center of all things: a heart. The heart could be representative of a home or love or freedom or unity; all of these encompassing some comfort, some serenity some peace. Thus, the heart in the video could be associated to the homeland but it is the ambiguity that interests me. He represents nobody in particular, and yet I wanted him to embody everybody.

My intention was to produce several chapters around this anonymous character. The first chapter was concentrated on the Diver's search for "heart". The second chapter would have the Diver engaged in another quest…and so on.

Jumana Emil Abboud
* 1971 Galilee, lives in Jerusalem.

The Diver. 2004
Video, 4:35 min
English audio narration

Venice Biennale 2009
The video The Diver was selected for the Central International Exhibition.

...from the nafas magasine

εικόνα που ...

2009-05-22T14:13:00.000-07:00

sa cabane est un pli
dans le pagne de cet
horizon dont elle s'embellit
avec ses ornements,
Tout ce qui l'enclot soupire dans son desir pour
lui:
Sa cabane est son corps

..............

Une etoile dans une longue robe
se pavane entre les palmiers.

Adonis, Le livre

Palestine c/o Venice

2009-05-19T05:27:00.000-07:00

Το κείμενο που παραθέτω είναι από το δελτίο τύπου που συνοδεύει την συμμετοχή των επτά Παλαιστινίων καλλιτεχνών Taysir Batniji, Shadi HabibAllah, Sandi Hilal & Alessandro Petti, Emily Jacir, Jawad Al Malhi, Khalil Rabah στη Μπιεννάλε της Βενετίας, από τις 7 Ιουνίου μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2009

Η φωτό ειναι από το βίντεο του Jawad Al Malhi

Palestine c/o Venice marks the first Palestinian participation at the Venice Biennale. Rather than adopt one theme, the exhibition takes on a conceptual framework that embraces the Palestinian people questioning the disproportionate use of the media image of nameless faces and voiceless people. Two of the art projects are collaborative interventions with diverse Palestinian communities whose members will travel to Venice to participate in the art performance and/or the Symposium.

In the same spirit, it is appropriate and necessary to insure that the Palestinian communities under siege, unable to obtain travel passes, join in celebrating the first Palestinian exhibition at the Venice Biennale. In this respect, six Palestinian art institutions in Palestine will exhibit duplicates of the art works, thereby allowing Palestinian audiences to participate in the opening of the exhibition simultaneously to its opening in Venice. The Palestinian venues are: A.M. Qattan Foundation, Birzeit University Art Museum, Al-Hoash Palestinian Art court, International Academy of Art Palestine, Al Ma'mal Foundation for Contemporary Art, and Riwaq Center for Architectural Conservation.

The seven participating artists, commissioned to create new works, were chosen for their outstanding commitment to their art and their ability to bridge local and global themes. Among them are emerging and established artists. They employ diverse techniques including sound installation, multimedia performance installation, site specific work, animation, photography, and video. Their art references Palestinian issues within an international artistic discourse. It is self-reflexive on the artistic process outside the boundaries of the traditional exhibition space, tackles themes ranging from the epistemology of the concept of biennales to the dialogue of cultures within architecture and urban design, and explores visual perception of objects in the mechanical state, marginality via the structural geography of the refugee camp, and the activation of an almost non-exiting community discourse on the colonialist socio-spatial reconfiguration of urban centers.

μια εικόνα χωρίς σχήμα

2009-05-15T12:20:00.000-07:00

Εψαχνα για τα λόγια μου πελάτες.
Ας με εξαγοράσει κάποιος από τις λέξεις.
Εχω φτιάξει πολλές εξαιρετικές εικόνες
σκηνές με τον Αβραάμ τον πατέρα του τον Αζάρ
περίφημο για τις ζωγραφιές του.
Είχα τόσο κουραστεί απ'όλα αυτά.
Ετσι μιά μέρα μια εικόνα χωρίς σχήμα
μου ήρθε στο νου και τα παράτησα.
Βρες κάποιον άλλο να κρατά το μαγαζί.
Εγώ πια σχόλασα απ'την εικονοποιία.
Επιτέλους η ελευθερία της τρέλλας.
Μιά τυχαία εικόνα καταφτάνει. Φωνάζω
"χάσου" διαλύεται.
Μόνον αγάπη.
Μόνο το στήριγμα της σημαίας
και ο άνεμος.Χωρίς σημαία.

Από την ποίηση του Ρουμί, απόδοση Βίκος Ναχμίας, εκδόσεις Ντέφι
η εικόνα είναι του Χακίμ Γαζάλι

chatroom

2009-05-13T09:39:00.001-07:00

Το «Chatroom» είναι μια ιστορία εφηβικής περιπλάνησης στον ανεξερεύνητο όσο και γοητευτικό κόσμο του διαδικτύου. Έξι άγνωστοι μεταξύ τους νέοι έρχονται σε επαφή αποκλειστικά μέσω των διαδικτυακών chatrooms, όπου δεν υπάρχουν σύνορα και οι ταυτότητες είναι επινοημένες. Οι ήρωες του chatroom φλερτάρουν, μιλούν για αγαπημένα τους βιβλία ταινίες, σχολιάζουν τα νεανικά τους είδωλα, μοιράζονται τα προβλήματά τους, εκφράζουν την οργή τους για τον κόσμο των μεγάλων και προσπαθούν να «ταρακουνήσουν τον κόσμο».

Το «Chatroom» του Enda Walsh είναι ένα βραβευμένο κείμενο που ξεπήδησε το 2005 από το πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, «Connections». Ένα πρόγραμμα, που διανύει φέτος το 16ο χρόνο ζωής, στο Εκπαιδευτικό και Επιμορφωτικό Τμήμα του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας παραγγέλνοντας σε καταξιωμένους συγγραφείς νέα έργα, με την προϋπόθεση ότι θα παιχτούν από νεανικές ομάδες.

ο Εξάντας ανά τον κόσμο

2009-05-11T04:56:00.001-07:00

Με ιδιαίτερη επιτυχία έγινε πριν λίγες ημέρες η προβολή του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ του Εξάντα «Δέλτα, Οι βρώμικες δουλειές του Πετρελαίου» στο BHRIFF, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μπαχρέιν.

Το Μπαχρέιν είναι η πρώτη χώρα της Μέσης Ανατολής που συμμετέχει στο Διεθνές Δίκτυο Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και το φεστιβάλ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από την 1η έως την 4η Μαΐου, συνδυάζει τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς με τον εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας για την Ελευθερία του Τύπου.

Περισσότερα για το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μπαχρέιν εδώ:
http://www.bhriff.com/index.php

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα για το ντοκιμαντέρ «Δέλτα, Οι βρώμικες δουλειές του Πετρελαίου» εδώ:
http://exandas.ert.gr/archive/nigiria/
και να δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ online στο αρχείο του Εξάντα εδώ:
http://exandas.ert.gr/arxeio-6.htm

ένα γράμμα για το μουσείο του Quai Branly

2009-05-03T12:47:00.000-07:00

« Ainsi nos œuvres d’art ont droit de cité là

où nous sommes, dans l’ensemble, interdits de séjour »

Talents et compétences président donc au tri des candidats africains à l’immigration en France selon la loi Sarkozy dite de « l’immigration choisie » qui a été votée en mai 2006 par l’Assemblée nationale française. Le ministre français de l’Intérieur s’est offert le luxe de venir nous le signifier, en Afrique, en invitant nos gouvernants à jouer le rôle de geôliers de la « racaille » dont la France ne veut plus sur son sol.

Au même moment, du fait du verrouillage de l’axe Maroc/Espagne, après les événements sanglants de Ceuta et Melilla, des candidats africains à l’émigration clandestine, en majorité jeunes, qui tentent de passer par les îles Canaries meurent par centaines, dans l’indifférence générale, au large des côtes mauritaniennes et sénégalaises. L’Europe forteresse, dont la France est l’une des chevilles ouvrières, déploie, en ce moment, une véritable armada contre ces quêteurs de passerelles en vue de les éloigner le plus loin possible de ses frontières.

Les œuvres d’art, qui sont aujourd’hui à l’honneur au Musée du Quai Branly, appartiennent d’abord et avant tout aux peuples déshérités du Mali, du Bénin, de la Guinée, du Niger, du Burkina-Faso, du Cameroun, du Congo…Elles constituent une part substantielle du patrimoine culturel et artistique de ces « sans visa » dont certains sont morts par balles à Ceuta et Melilla et des « sans papiers » qui sont quotidiennement traqués au cœur de l’Europe et, quand ils sont arrêtés, rendus, menottes aux poings à leurs pays d’origine.

Dans ma « Lettre au Président des Français à propos de la Côte d’Ivoire et de l’Afrique en général », je retiens le Musée du Quai Branly comme l’une des expressions parfaites de ces contradictions, incohérences et paradoxes de la France dans ses rapports à l’Afrique. A l’heure où celui-ci ouvre ses portes au public, je continue de me demander jusqu’où iront les puissants de ce monde dans l’arrogance et le viol de notre imaginaire. Nous sommes invités, aujourd’hui, à célébrer avec l’ancienne puissance coloniale une œuvre architecturale, incontestablement belle, ainsi que notre propre déchéance et la complaisance de ceux qui, acteurs politiques et institutionnels africains, estiment que nos biens culturels sont mieux dans les beaux édifices du Nord que sous nos propres cieux.

Je conteste le fait que l’idée de créer un musée de cette importance puisse naître, non pas d’un examen rigoureux, critique et partagé des rapports entre l’Europe et l’Afrique, l’Asie, l’Amérique et l’Océanie dont les pièces sont originaires, mais de l’amitié d’un Chef d’Etat avec un collectionneur d’œuvre d’art qu’il a rencontré un jour sur une plage de l’île Maurice.

Les trois cent mille pièces que le Musée du Quai Branly abrite constituent un véritable trésor de guerre en raison du mode d’acquisition de certaines d’entre elles et le trafic d’influence auquel celui-ci donne parfois lieu entre la France et les pays dont elles sont originaires. Je ne sais pas comment les transactions se sont opérées du temps de François 1er, de Louis XIV et au XIXième siècle pour les pièces les plus anciennes. Je sais, par contre, qu’en son temps, Catherine Trautman, à l’époque ministre de la culture de la France dont j’étais l’homologue malienne, m’avait demandé d’autoriser l’achat pour le Musée du Quai Branly d’une statuette de Tial appartenant à un collectionneur belge. De peur de participer au blanchiment d’une œuvre d’art qui serait sortie frauduleusement de notre pays, j’ai proposé que la France l’achète (pour la coquette somme de deux cents millions de francs CFA), pour nous la restituer afin que nous puissions ensuite la lui prêter. Je me suis entendue dire, au niveau du Comité d’orientation dont j’étais l’un des membres que l’argent du contribuable français ne pouvait pas être utilisé dans l’acquisition d’une pièce qui reviendrait au Mali. Exclue à partir de ce moment de la négociation, j’ai appris par la suite que l’Etat malien, qui n’a pas de compte à rendre à ses contribuables, a acheté la pièce en question en vue de la prêter au Musée.

Alors, que célèbre-t-on aujourd’hui ? S’agit-il de la sanctuarisation de la passion que le Président des Français a en partage avec son ami disparu ainsi que le talent de l’architecte du Musée ou les droits culturels, économiques, politiques et sociaux des peuples d’Afrique, d’Asie, d’Amérique et d’Océanie ?

Le Musée du Quai Branly est bâti, de mon point de vue, sur un profond et douloureux paradoxe à partir du moment où la quasi totalité des Africains, des Amérindiens, des Aborigènes d’Australie, dont le talent et la créativité sont célébrés, n’en franchiront jamais le seuil compte tenu de la loi sur l’immigration choisie. Il est vrai que des dispositions sont prises pour que nous puissions consulter les archives via l’Internet. Nos œuvres ont droit de cité là où nous sommes, dans l’ensemble, interdits de séjour.

A l’intention de ceux qui voudraient voir le message politique derrière l’esthétique, le dialogue des cultures derrière la beauté des œuvres, je crains que l’on soit loin du compte. Un masque africain sur la place de la République n’est d’aucune utilité face à la honte et à l’humiliation subies par les Africains et les autres peuples pillés dans le cadre d’une certaine coopération au développement.

Bienvenue donc au Musée de l’interpellation qui contribuera - je l’espère - à édifier les opinions publiques française, africaine et mondiale sur l’une des manières dont l’Europe continue de se servir et d’asservir d’autres peuples du monde tout en prétendant le contraire.

Pour terminer je voudrais m’adresser, encore une fois, à ces œuvres de l’esprit qui sauront intercéder auprès des opinions publiques pour nous.

« Vous nous manquez terriblement. Notre pays, le Mali et l’Afrique tout entière continuent de subir bien des bouleversements. Aux Dieux des Chrétiens et des Musulmans qui vous ont contesté votre place dans nos cœurs et vos fonctions dans nos sociétés s’est ajouté le Dieu argent. Vous devez en savoir quelque chose au regard des transactions dont certaines nouvelles acquisitions de ce musée ont été l’objet. Il est le moteur du marché dit ‘’libre’’ et ‘’concurrentiel’’ qui est supposé être le paradis sur Terre alors qu’il n’est que gouffre pour l’Afrique.

Appauvris, désemparés et manipulés par des dirigeants convertis au dogme du marché, vos peuples s’en prennent les uns aux autres, s’entretuent ou fuient. Parfois, ils viennent buter contre le long mur de l’indifférence, dont Schengen. N’entendez-vous pas, de plus en plus, les lamentations de ceux et celles qui empruntent la voie terrestre, se perdre dans le Sahara ou se noyer dans les eaux de la Méditerranée ? N’entendez-vous point les cris de ces centaines de naufragés dont des femmes enceintes et des enfants en bas âge ?

Si oui, ne restez pas muettes, ne vous sentez pas impuissantes. Soyez la voix de vos peuples et témoignez pour eux. Rappelez à ceux qui vous veulent tant ici dans leurs musées et aux citoyens français et européens qui les visitent que l’annulation totale et immédiate de la dette extérieure de l’Afrique est primordiale. Dites-leur surtout que libéré de ce fardeau, du dogme du tout marché qui justifie la tutelle du FMI et de la Banque mondiale, le continent noir redressera la tête et l’échine. »

AMINATA DRAMANE TRAORE
ECRIVAIN, ANCIENNE MINISTRE DE LA CULTURE ET DU TOURISME AU MALI

ξέρατε oτι:

2009-04-22T08:45:00.000-07:00

Η έγκυρη «Μοντ», η πάλαι ποτέ κεντροαριστερή αυτή εφημερίδα, που άφησε εποχή με την ισορροπημένη κάλυψη του Μάη του ’68, σήμερα βρίσκεται στα χέρια ενός εμπόρου όπλων και στηρίζει τον Σαρκοζί?

κι άλλοι "κακοί" κουκουλοφόροι.....

2009-04-21T14:05:00.000-07:00

JEUDI 23 AVRIL - MIDI

Jeudi 23 avril, midi, un mois de Ronde, pile.

Venez nombreux, et pourquoi pas avec cagoule, foulard, ou masque, en protestation contre le projet d'Alliot-Marie d'interdire les cagoules en manif.

Nous ne les laisserons ni décider de comment on doit être coiffé, ni surtout jouer sur une division grotesque entre les "bons" manifestants" et les "mauvais".

Pour tourner ce projet de loi en dérision, que l'on soit habitués ou n'ayant jamais mis de cagoule, tournons cagoulés, foulardés ou masqués jeudi sur la place de grève.

http://rondeinfinie.canalblog.com/

το μυστικό της αυγής

2009-04-18T14:45:00.001-07:00

Πρώτη Τηλεοπτική Προβολή - Τετάρτη 22 Απριλίου, 22:00, στη ΝΕΤ

Τρεις φορές πονάει η αγάπη. Μία όταν παντρεύεσαι, μία όταν γεννάς και μία όταν σε κόβουν.

Παλιό αφρικάνικο γνωμικό

Η κλειτοριδεκτομή είναι ένα πανάρχαιο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Μια βάναυση επέμβαση στο σώμα των γυναικών, η οποία απαντάται κυρίως σε χώρες της Αφρικής.

Σε όλο τον κόσμο 140.000.000 κορίτσια και γυναίκες έχουν ήδη υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων. Έξι κορίτσια ακρωτηριάζονται κάθε λεπτό που περνάει.
Στο Μαλί το ποσοστό των γυναικών που έχουν ακρωτηριαστεί σεξουαλικά αγγίζει το 85%!

Μικρά κορίτσια αιχμάλωτα της παράδοσης και των δεισιδαιμονιών υποβάλλονται ανυπεράσπιστα στο σκληρό έθιμο, βιώνοντας φρικτές συνέπειες σε όλη τους τη ζωή.

Η κυβέρνηση και ακτιβιστικές οργανώσεις στο Μαλί αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια κατά της πρακτικής. Θα καταφέρουν άραγε να νικήσουν μια βαθιά ριζωμένη παράδοση;

Video Color 57' / Γλώσσες: Μπαμπαρά & Γαλλικά / Υπότιτλοι: Ελληνικά / Εικόνα: 16:9 / Ήχος: Dolby Digital Stereo

Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Επιτόπια έρευνα & Οργάνωση θέματος: Γεωργία Ανάγνου / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Αλεξόπουλος / Οργάνωση, Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Συντονισμός, Επιμέλεια Έρευνας: Άγγελος Αθανασόπουλος / Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Μοντάζ: Γιάννης Μπιλήρης, Άννα Πρώκου / Δημοσιογραφική Επιμέλεια Ιστοσελίδας: Αποστόλης Καπαρουδάκης / Γραφικά: Σάκης Παλπάνας / Μία παραγωγή της Small Planet για την © ΕΡΤ 2008 - 2009

Περισσότερς πληροφορίες από το site του Εξάντα: http://exandas.ert.gr/to-mystiko-tis-aygis/eisagogi/eisagogi.htm

Mankind Is No Island, ένα ποίημα φιαγμένο με το κινητό τηλέφωνο

2009-04-08T13:54:00.000-07:00

by Jason van Genderen

The cost of this short movie, which was filmed with the camera of a cell phone, was only 20 euros.
It won the 1st prize in a short length movie competition in New York!

To all of you, my friends, who I know will not pass by and walk away!

Nadia Kaabi Linke, Sharjah Biennial

2009-03-31T10:13:00.001-07:00

Under Standing Over Views, 2009
Installation composed of fallen paint fragments collected from the walls of different cities.

Sharjah is the third largest of the 7 constituent emirates of the United Arab Emirates. It rates as the cultural centre of the Federation. In 1998, Sharjah was UNESCO cultural capital of the Arab World.

Since 1993, the Department of Culture and Information of the Emirate of Sharjah has hosted the international Art Biennial in the city of that same name. The aim is to encourage contacts between artists, and art institutions and organizations of the Arab countries and to promote exchange with art scenes in other parts of the world. This accounts for a high proportion of Arab artists in all previous editions.

The declared goal of the organizers of the 6th Biennial 2003 was to introduce a "new era for contemporary art in the Gulf". You may find further details in our information on the 6th Biennial.

...από το UinU

«εκ παραλλήλου»

2009-03-27T15:13:00.000-07:00

H έκθεσή μας στην Αλεξανδρούπολη.

«εκ παραλλήλου»

Ειρήνη Γκόνου - Μίλτος Παντελιάς

Από τις 6 έως τις 30 Απριλίου η αίθουσα Τέχνης Art Gallery της Αλεξανδρούπολης θα φιλοξενεί την έκθεση της Ειρήνης Γκόνου και του Μίλτου Παντελιά με θέμα «εκ παραλλήλου».

«Εκ παραλλήλου» είναι η πρόταση των δύο εικαστικών καλλιτεχνών, της Ειρήνης Γκόνου από τον χώρο της γλυπτικής και του Μίλτου Παντελιά από τον χώρο της ζωγραφικής που δούλεψαν μαζί ανταλλάσοντας ιδέες και προσφέροντας ο καθένας από την μεριά του, την δεξιοτεχνία του μέσου έκφρασης που τον χαρακτηρίζει.

Η Ειρήνη Γκόνου Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην Ecole Natιοnale Superieure des Beaux-Arts και στην Ecole Nationale Superieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι. Από το 1980 έχει πραγματοποιήσει είκοσι πέντε ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές διεθνείς συναντήσεις και μεγάλες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της ανήκουν σε συλλογές κρατικών και ιδιωτικών μουσείων και ιδρυμάτων, δημοτικές πινακοθήκες, καθώς και σε πολλές σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

O Μίλτος Παντελιάς γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts και στο Université Paris VIII στο Παρίσι.
Από το 1978 έχει πραγματοποιήσει είκοσι επτά ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συναντήσεις τέχνης στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έχει φιλοτεχνήσει πλήθος χαρακτικών για συλλεκτικές εκδόσεις και έχει εικονογραφήσει ποιητικές συλλογές.
Έργα του βρίσκονται στις μεγάλες κρατικές συλλογές, ιδιωτικά μουσεία και ιδρύματα, δημοτικές Πινακοθήκες, καθώς και σε πολλές σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στην Αίθουσα Τέχνης
Art Gallery , Σκρά 7, Αλεξανδρούπολη, τηλ. 25510 81220.

ΜΟΥΛΑΝΤΕ

2009-03-22T06:06:00.000-07:00

Η Κολέ Γκάλο Άρντο, ζει σ’ ένα χωριό της δυτικής Αφρικής. Οι συγχωριανοί την τιμούν αλλά την φοβούνται για την ανεξαρτησία και τον δυναμισμό της. Όταν τέσσερα μικρά κορίτσια ζητήσουν την προστασία από την παραδοσιακή τελετή της κλειτοριδεκτομής, η Κολέ θα τους προσφέρει το «Μουλαντέ», δηλαδή το παραδοσιακό δικαίωμα της ασυλίας. Όμως, θα αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής της. Ψυχικά και σωματικά τραυματισμένη από την δική της κλειτοριδεκτομή, η Κολέ, αρνήθηκε ν’ αφήσει την τρίτη κόρη της, Ασματού να το υποστεί. Η Ασματού, ζει τώρα με την ρετσινιά της «μπιλακόρο» της γυναίκας που δεν έχει «εξαγνιστεί» και που είναι σχεδόν αδύνατον να βρει κάποιον να παντρευτεί…

Ο Σαμπένε, πρωτοπόρος του Αφρικανικού Κινηματογράφου (γύρισε την πρώτη αφρικανική ταινία, το 1966, το Η μαύρη του.. που κέρδισε το βραβείο Ζαν Βιγκό, την ίδια χρονιά) μας χαρίζει ένα θαυμάσιο έργο που δεν περιορίζεται σε μια απλή καταγγελία κατά της βάρβαρης αυτής παράδοσης της κλειτοριδεκτομής η οποία, για τον σκηνοθέτη, μεταφράζεται σε ακρωτηριασμό. Είναι και μια συγκλονιστική απεικόνιση της κοινωνικής ακαμψίας στα αφρικανικά χωριά όπου η διαίρεση σε κάστες και το αποπνικτικό βάρος της παράδοσης εμποδίζουν οποιαδήποτε πρόθεση για αλλαγή και βελτίωση των συνθηκών. Προσεκτικός ζωγράφος του λαού του, ο Σαμπένε πυκνώνει την αφήγηση του με γλαφυρές ανθρώπινες μορφές που αναβλύζουν τους χυμούς της γης ή στοιχειοθετούν τις σύνθετες αντιφάσεις της τοπικής κοινωνίας. Είναι πάντα λεπτολόγος και ο ρυθμός που επιβάλλει αρμόζει στην καθημερινότητα του χωριού. Μέσα από την ηρωίδα του, την παλικαρίσια Κολέ, μας διηγείται μια ανθρώπινη ιστορία που φέρει ελπίδες για το μέλλον, μια ιστορία που προκαλεί, πέρα από προβληματισμό, ευαισθητοποίηση και συγκίνηση.

Η ταινία που βραβεύτηκε στις Κάννες το 2004 (βραβείο «Ένα κάποιο βλέμμα») δεν έχει προβληθεί στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Η ταινία ΜΟΥΛΑΝΤΕ προβλήθηκε από την ΕΤ1 στις 21/3 και το κείμενο της ανάρτησης είναι από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ.

LA RONDE INFINIE DES OBSTINES

2009-03-16T07:59:00.000-07:00

"Ultimatum du 16 Mars"
[http://www.univ-paris8.fr/article.php3?id_article=3112]

Nous enseignants-chercheurs, étudiants et personnels Biatoss en grève
depuis le 2 février 2009 lançons solennellement l’ultimatum suivant aux
ministres Valérie Pécresse et Xavier Darcos :
Ainsi que le demande depuis 5 semaines la Coordination Nationale des
Universités, nous exigeons :

le retrait du projet de décret concernant les Enseignants-Chercheurs y
compris dans sa dernière version,

le retrait du projet de réforme de la formation et du recrutement des
enseignants des écoles, collèges et lycées,

le retrait des suppressions de postes statutaires à l’université et ce
dès 2009,

le retrait de la réforme d’allocation des moyens financiers fondés sur
une prétendue performance,

l’arrêt du démantèlement des organismes de recherche,

le retrait de toutes mesures découlant de la LRU et du pacte pour la
recherche dont nous demandons l’abrogation.

Ces retraits sont pour nous un préalable.
Alors pourra s’engager une véritable discussion qui s’appuiera sur des
Etats Généraux des universités, à mener en toute indépendance, et prenant
en compte l’ensemble des revendications portées par la mobilisation
actuelle.

Si dans une semaine, soit le LUNDI 23 MARS, à midi, le gouvernement n’a
pas pris en compte ces revendications, nous marcherons en Place de Grève
[devenue place de l'hôtel de ville depuis 1803] à Paris jour et nuit.

Nous tournerons et le jour et la nuit pour manifester notre obstination.
Nous marcherons sans fin car nous n’avons aucune intention de céder.

En Place de Grève, nous appellerons à
LA RONDE INFINIE DES OBSTINES
tous les personnels de l’éducation nationale, les parents d’élèves,
étudiants, lycéens, et tous les citoyens solidaires à nous rejoindre à
toute heure du jour et de la nuit.

Abd al Malik

2009-03-14T16:34:00.000-07:00

Abd al Malik est né à Paris d'un père haut fonctionnaire congolais. Entre 1977 et 1981, il vit avec sa famille à Brazzaville. À son retour en France, il vit à Strasbourg dans le quartier du Neuhof dans une cité HLM où il va à l'école Reuss. Après le divorce de ses parents, c'est sa mère seule qui l'élève avec ses six frères et sœurs. Il connaît la délinquance (pick-pocket et deal). En même temps, il suit des études au collège Saint-Anne à Strasbourg, puis au lycée Notre-Dame des Mineurs et enfin à l'Université Marc Bloch dans un double cursus philosophie et lettres classiques, et fonde avec son grand frere Bilal et son cousin Aissa le groupe de rap N.A.P., dont il est le leader.

Abd al Malik choisit son nom de scène en référence à son propre nom de naissance. En effet, son prénom "Régis" vient de "roi" en latin, or en arabe "roi" se dit "Malik". Il est aujourd'hui marié avec la chanteuse Wallen et père d'un garçon, Muhammed Hamza.

Il s'inspire beaucoup de l'Islam soufi auquel il s'est converti au cours de son adolescence.

Abd al Malik milite depuis pour la paix et pour un « vivre ensemble ». Il devient officiellement en 1999 disciple du grand maître spirituel marocain Sidi Hamza al Qâdiri Boutchichi. Il continue aujourd'hui sa carrière en solo. Son style sérieux est quelque peu inclassable, mélangeant rap, jazz et slam, avec des références à d'autres chanteurs de langue française dont Jacques Brel (dont il reprend Ces gens-là). Ses chansons révèlent toujours un texte fort de sens et d'émotion accompagné d'une musique qui appuie l'intensité de ses paroles parfois chantées, parfois récitées. Sa ligne de conduite esthétique pour la création de son second album Gibraltar était « déconstruire dans la forme la notion même de rap tout en restant hip hop ». Il réalise que, dans le slam comme dans l'islam, il avait une posture de paraitre et non d'être parce que trop inquiet de la réaction du public, préoccupé par les opinions des gens. « Il m'a fallu déconstruire pour reconstruire. Mais rien de bon ne peut sortir hors de l'amour et hors de l'acceptation de l'autre » résume-t-il en évoquant son cheminement, même si cela n'est pas toujours facile[1].

En novembre 2007, il présente un nouveau projet, le collectif Beni Snassen composé de NAP, Wallen, Bil'in, Hamcho, Matteo Falkone et lui-même, engagé contre l'illettrisme[2]. En 2008, le collectif sort un album intitulé "Spleen et Idéal".

Le 27 janvier 2008, il est décoré chevalier des arts et lettres par la ministre de la Culture Christine Albanel, lors du MIDEM.

En mai 2008, il participe à l'album Last Night de Moby sur le titre La même nuit (version française du titre Alice).

απο την ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=zLMr3DdCZNc&feature=related

αφιερωμένο στον Νόστο.

Sembène Ousmane, ένας σκηνοθέτης, ένας δρόμος και ένα γλυπτό

2009-03-02T12:28:00.000-08:00

Sembène Ousmane ήταν ένας από τους ιδρυτές του Παναφρικανικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου FESPACO, που γίνεται εδώ και σαράντα χρόνια στην Ουαγκαντουγκού στην Μπουρκίνα Φάσο. Φέτος, γιορτάζοντας τα 40α του γενέθλια το φεστιβάλ, τιμά τον Sembène Ousmane δίνοντας το όνομά του σε ένα δρόμο, και φιλοτεχνόντας ένα γλυπτό.
Ομως η ζωή και το έργο του είναι η πιό ζωντανή μνήμη.

Hommage à http://www.blogger.com/img/blank.gifSembène Ousmane

Né le 1er janvier 1923 à Ziguinchor, au Sénégal, mort le 9 juin 2007, dans sa maison, Calle Ceddo, à Dakar, Sembène Ousmane vécut pleinement plusieurs vies, et plusieurs carrières : docker, écrivain, cinéaste, il fut un des plus grands créateurs contemporains, dont les œuvres sont enseignées comme des classiques dans les plus grandes universités américaines.

De son enfance, il a gardé le goût de la rébellion, contre les «maîtres», de sa mobilisation dans l’armée française et les tirailleurs sénégalais, le sentiment d’une grande injustice, de sa vie de docker noir sur le port de Marseille, le souvenir des grandes luttes militantes, et la découverte de la littérature.

En 1956, il publie son premier roman, Le Docker noir, qui relate son expérience de docker. Puis en 1957, Ô pays, mon beau peuple. En 1960, il publie un nouveau roman, Les Bouts de bois de Dieu, qui raconte l’histoire de la grève des cheminots en 1947-1948 sur la ligne de chemin de fer reliant Dakar à Bamako. En 1960, l’année de l’indépendance, Sembène Ousmane voyage à travers l’Afrique. C’est sur le fleuve Congo qu’il aura l’intuition du cinéma, de la force des images, et de l’importance de ce média comme « école du soir ». Sans hésiter, à plus de quarante ans, il recommence tout à zéro, et va apprendre le cinéma au VGIK à Moscou.

La suite on la connaît : l’étonnement créé au plan international par ses premiers films, Borrom Sarret, la Noire de… Le début d’une carrière de cinéaste qui se terminera avec un autre film magnifique, Moolade, en 2003, un nouveau combat de femme.

Mais le cinéma n’est pour Sembène qu’une partie de sa vie et de son engagement. Sembène est de tous les combats. De son passé de docker et de militant politique, il a gardé l’amour des petites gens, l’envie de les défendre, de leur donner une voix, eux qui sont réduits au silence. Très vite avec son complice de toujours, Tahar Chéria, il engage le cinéma dans une voie politique et crée, avec d’autres, la semaine du cinéma africain, qui allait devenir le Fespaco.

Toute son oeuvre documente les problèmes contemporains des sociétés africaines – corruption, népotisme, utilisation néfaste de la tradition - (Le Mandat, Xala) et raconte l’histoire de son continent (Emitaï, Ceddo, Camp de Thiaroye) et de la lutte contre les forces coloniales et néo-coloniales.

En 2000, avec Faat Kiné, il débute un triptyque sur «l’héroïsme au quotidien» et la condition de la femme africaine. Le second, Mooladé (2003), aborde de front le thème très sensible de l’excision. Malade depuis plusieurs mois, il meurt à l'âge de 84 ans à son domicile de Yoff, le 9 juin 2007, en pleine préparation du troisième volet du tryptique, La Confrérie des rats. Mais le seul vrai projet qu’il n’aura pu mener à bien, malgré trente années d’efforts, projet qui lui tenait si profondément à cœur, que tout son bureau était couvert de gravures et de documents, c’est l’histoire de l’Almamy Samory Touré.
Salut l’ancien !

par Catherine

Living Traditions

2009-02-26T14:01:00.000-08:00

Contemporary Art from Afghanistan, Iran and Pakistan

Devised and organised by Turquoise Mountain, the exhibition brings together contemporary artists from Afghanistan, Iran and Pakistan, presenting over 50 artworks that draw on the rich cultural heritage of these three countries.
The participating artists are all inspired by the same shared cultural heritage. But how do artists of today respond to these traditions? Are cultural traditions a burden or a source of inspiration? What do they mean in a modern world of computers, mobile phones, and missiles?
The exhibition, on view at the National Art Gallery, Islamabad from 8 February to 22 March 2009, presents a wide variety of media, including painting, calligraphy, printmaking, sculpture, photography and video animation. There are new responses to calligraphy by Afghan artists Sohaila Khalili and Ali Baba Aurang, contemporary miniature painting by Pakistani artists trained at the National College of Arts in Lahore such as Imran Qureshi, Aisha Khalid and Nusra Latif Qureshi, inventive graphic design by Iranian artists from 5th Colour, as well as new works by Monir Shahroudy Farmanfarmaian and YZ Kami inspired by the beautiful Islamic geometric patterns found in textiles, tile-work and architecture across the Islamic world.
Living Traditions was first shown at the Queen’s Palace in Kabul from 10 October - 20 November 2008. This event creates a new platform for cultural dialogue and exchange between Afghanistan, Iran and Pakistan that goes beyond political tensions in the region.

(From press information provided by Turquoise Mountain)

Αναδημοσίευση από το Nafas art magasine
το έργο της φωτό του πακιστανού καλλιτέχνη Nusra Latif Qureshi

alberto giacometti

2009-02-14T06:30:00.000-08:00

Man Among Men: Alberto Giacometti 1963

A Man Among Men: Alberto Giacometti (Jean-Marie Drot, 1963). Sometimes we see the interviewer. Sometimes we hear him. Sometimes we even see a wide shot of the studio that reveals the simple, face-to-face architecture of the encounter. But most of all, we see Giacometti in mid-shot, extemporizing on his obsessions, assiduously working the damp clay of an as-yet inchoate figure. As his fingers probe and tear, he wryly pooh-poohs the interviewer's anxieties about disrupting his creativity: "The filming draws me to the work... it's a chance to work..." And so Giacometti, the charming, witty unrepentant workaholic emerges, reliving in what the poet Jacques Dupin called an "intense, rasping voice," the cathartic moments of his artistic career.
Giacometti located his creative epiphany in 1945 when he emerged from a Montparnasse cinema and saw the world as if for the first time, unclouded by the veil of the real. From that moment, he felt the need to account for what he saw, knowing that all the time he would fail, but that only failure itself would lead to the truth. As he later noted, "The more you fail, the more you succeed. It is only when everything is lost and -- instead of giving up -- you go on, that you experience the momentary prospect of some slight progress. Suddenly you have the feeling -- be it an illusion or not -- that something new has opened up."
As the interview progresses Giacometti cracks open artistic inspiration as the frenzied pursuit of such illusions. Even three years before his death, when he was internationally recognized, the artist worked frenetically, as if a lifetime of grasping for, but never quite capturing, enlightenment could be reversed with just one more sculpture.
According to Dupin, interviewed extensively in Michel van Zele's What is a Head?, Giacometti was so convinced that only his newest work scraped close to truth that he would want to pack and dispatch solely sculptures, still dripping water and clay, to any exhibition. Only the interventions of his brother, his wife, and his friends filled galleries with his finished, haunting recreations of human persistence.
For Giacometti, drawing and sculpting did not represent what he saw; instead he sought, through his art, to understand what he saw. He perceived, that day in Montparnasse, a void that isolated everyone and everything, leaving all "floating in emptiness, separated by an immense distance." But isolation also held within it courage and determination. Giacometti traced the vulnerability of his figures, those slender trajectories of resistance against space, to his perception of human endeavor: "I always feel that there's a fragility in living creatures, as if at every moment they needed an incredible drive to remain standing, always at risk of collapsing." More than fragility, too, he saw imminent extinction, knowing that death inhabited the living and quickly abandoned the dead.As his fingers drew presence out of the void, he saw his work as "testing a talent to find a fact."
While Drot's film is itself rich in "fact," prowling slowly from one masterwork to the next, often accompanied by the artist's own recollections of its genesis and fruition (no small accomplishment in a television documentary), it's van Zele who focuses on one key element of the works themselves -- the representation of the human head. In so doing, he casts his net widely, drawing in close friends of Giacometti's such as Dupin, Roger Montandon, and Ernst Scheidegger, a young German soldier who met Giacometti while vacationing in a Swiss hotel.
Giacometti's fascination with the head began in the early 1930s. In 1934, André Breton, contemptuous of Giacometti's return to the human body as subject after his cubist and surrealist work, scoffed that everyone knows "what a head is now." Giacometti snapped back, "I don't," and abandoned the surrealists forever. According to Scheidegger, who later shot his own film about the artist, Giacometti found in the human head "an insoluble mystery," perpetually drawing him towards truth and into despair. Giacometti himself said, "The first time that I saw the head I was looking at become fixed, immobilized definitively in a moment in time, I shook with terror as never before in my life and a cold sweat ran down my back. What I was looking at was an object like any other, no, different, not like any other object, but like something which was alive and dead at the same time."

--by Lesley Smith

SOURCE http://www.popmatters.com/film/reviews/a/alberto-giacometti.shtml

Το γλυπτό Φον του θεού Γκου

2009-02-10T14:39:00.000-08:00

Σπάνια ένα αφρικανικό έργο αποκαλείται από τους Δυτικούς έργο τέχνης.
Όπως επίσης σπάνια είναι γνωστό το όνομα του καλλιτέχνη που το κατασκεύασε αν δεν είναι σύγχρονο.
Το γλυπτό Φον του θεού Γκου είναι και στις δύο εξαιρέσεις.
Κατασκευάστηκε το 1850 από έναν σιδερά στο Μπενίν. Το όνομά του Ακάτι Εκπλεκέντο.
Στις αυλές των σπιτιών του Μπενίν ο θεός Γκου αντιπροσωπεύεται απο ένα κομμάτι πηλού ανακατεμένο με μεταλικά αντικείμενα όπως μπουλόνια κλειδιά κλπ.
Ξεκόβοντας από την παράδοση ο Ακάτι Εκπλεκέντο δίνει ανθρώπινη μορφή στην θεότητα του πολέμου και του δουλεμένου μετάλου.
Για την ανθρωποκεντρική Δύση η περίπτωση του Ακάτι είναι η επαλήθευση του κανόνα της.
Τι να είναι για την κοινότητα των ανθρώπων του Μπενίν?
Ο λόγος που ο Δυτικός ιστορικός τέχνης το ονομάζει γλυπτό είναι γιατί έχει τον κώδικα να το κατατάξει.
Άραγε ο αφρικανός "γλύπτης" να το δούλεψε με τον ίδιο κώδικα, η ήταν μια τυχαία σύμπτωση?

Zimbabwe, ανθρωπιστική κρίση

2009-01-29T14:06:00.000-08:00

Zimbabwe: 7 millions d'affamés, 94% de chômeurs et 3.000 morts du choléra

Ζιμπάμπουε: 7εκατομύρια πεινασμένοι, στο 94% η ανεργία, 3000 άνθρωποι πέθαναν από χολέρα.

Διαβάστε περισσότερα:
http://www.tv5.org/TV5Site/info/article-Zimbabwe

http://www.tv5.org/TV5Site/afrique/index.php?edition=&par=5

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΥΜ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

2009-01-28T11:29:00.000-08:00

Τρίτη, 27 Ιανουάριος 2009

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΥΜ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 1000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΣΧΕΔΟΝ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ
ΞΑΦΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ
ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ. ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΛΑΟΣ
ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.
ΒΟΜΒΕΣ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΕΣ ΡΗΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΕ
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΠΟΥ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΗΚΕ. ΔΕΝ
ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ
ΧΑΘΗΚΑΝ,ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ.
ΠΟΛΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΠΙΟ
ΕΥΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ, ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ, ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ...
ΗΤΑΝΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ, ΕΙΧΑΝ ΟΝΕΙΡΑ...

**ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΑΔΙΚΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
**ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ
**ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ

Η ΥΠΑΡΞΗ ΔΥΝΑΜΗΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΙΚΗΤΗ,ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΖΩΗΣ. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΠΟΥΛΑΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑ ΠΛΟΥΤΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ.
#ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΟΝΤΩΣ ΑΚΟΥΤΕ;
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΑΥΤΟ
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.
ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Από τους μαθητές της Κοντομιχαλείου Σχολής Χαρτούμ

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση απο το blog ΑΠΟΥΡΩ.

Gilad Atzmon

2009-01-28T04:47:00.000-08:00

Conversation avec le célèbre jazzman Gilad Atzmon.
Faites justice aux criminels israéliens, maintenant !

(JPG)
Gilad Atzmon est musicien, compositeur et écrivain

Gilad Atzmon est quelqu’un qui a une position unique, il est sans précédent dans son expression, et sans équivoque dans ses déclarations. Musicien de jazz né en Israël et militant antisioniste, il diffuse et proclame ses contemplations anti-israéliennes de manière explicite, à chaque fois qu’il en trouve l’occasion.

En tant que musicien (il joue des saxophones soprano, ténor et baryton, de la clarinette, de la zurna et de la flûte), Atzmon a remporté plusieurs prix internationaux, dont le BBC Jazz Award, en 2003, et il est considéré l’un des artistes les plus doués et créatifs dans sa catégorie.

En tant que militant antisioniste, bien qu’il soit d’origine israélienne, Gilad Atzmon dénonce sans relâche son appartenance à l’Etat juif, et il proclame qu’il n’a fait que naître là-bas, rien de plus, et qu’il ne ressent aucune sympathie, aucune compassion ni aucune nostalgie envers l’Etat occupant qu’est Israël.

Durant les dernières années, il a écrit un grand nombre d’articles et prononcé moult conférences. Il se produit de manière régulière sur scène afin de condamner l’agressivité historique d’Israël, qui se déchaîne dans les territoires occupés de Palestine, et actuellement, il déploie un lobbying dynamique en se rendant dans de nombreux pays afin d’augmenter la connaissance des opinions publiques au sujet du massacre de Gaza et de la boucherie dont ont été victimes des civils innocents, principalement des enfants et des femmes, dans la bande de Gaza.

Durant son tout récent déplacement en Grèce, il a répondu à de nombreuses interviews et il est apparu dans plusieurs émissions de télévisions (il a été également interviewé à la radio), au cours desquels il a exprimé sa condamnation sans appel du génocide israélien à Gaza. Il pense que le peuple grec est - ce qui est heureux - plus au courant, mieux informé, et que c’est la raison pour laquelle les Grecs ont déployés de grands efforts pour faire connaître leur sympathie et leur solidarité à la population de la bande de Gaza.

Vous pourrez lire ci-après le texte complet d’une interview exclusive de Gilad Atzmon, dans laquelle sont abordés tout un ensemble de questions relatives au massacre en cours à Gaza, aux crimes israéliens contre l’humanité et à la nécessité que les responsables israéliens soient jugés par un tribunal international impartial.

Kourosh Ziabari [KZ] : Pour commencer, je voudrais connaître votre opinion sur le conflit en cours à Gaza, que d’aucuns ont qualifié de « bataille la plus catastrophique » de la dernière décennie. Que pensez-vous du massacre de civils, enfants, femmes et bébés, à Gaza ?

Gilad Atzmon [GA] : Ce à quoi nous assistons, à Gaza, c’est au déni de l’holocauste en live. L’Etat juif perpètre la barbarie à l’état pur, et pourtant, le monde reste silencieux. Une fois encore, nous sommes confrontés à la vérification du fait qu’avoir donné un mandat en vue de l’obtention d’un foyer national au peuple juif s’est avéré une erreur très grave, et même mortelle. La seule question, aujourd’hui, c’est de savoir de quelle manière démanteler cette créature belliqueuse monstrueuse, sans transformer notre planète en une boule de feu.

[KZ] : Vous critiquez l’Etat israélien impitoyablement ; néanmoins, vous aurez sans doute remarqué que les médias et les porte-parole israéliens collent sans autre forme de procès l’étiquette « traître » à tous les citoyens israéliens - journalistes, professeurs ou orateurs - qui condamnent l’Etat juif en raison de ses massacres et de ses agressions militaires. Comment résolvez-vous cette problématique ?

[GA] : Tout d’abord, permettez-moi de vous dire que ça n’est pas si terrible que cela, d’être un « traître », dans un pays assassin... Toutefois, je ne me considère pas Israélien. Je suis né là-bas, en Israël, mais cela fait des années que je n’y vis plus, et que je n’y ai même pas remis les pieds. Ayant réalisé que je résidais dans un pays volé, en tant qu’oppresseur, j’ai emballé mes saxos et je me suis tiré. Dans une certaine mesure, je peux être considéré comme « un juif fier de se haïr lui-même ». Je suis mort de honte de moi-même et de ceux qui ont été mes concitoyens. De cette honte, j’en parle ; j’écris des articles à son sujet, et je compose de la musique en essayant de la surmonter.

[KZ] : Les responsables israéliens prétendent qu’ils ne visent qu’à exercer des représailles en attaquant les bases du Hamas, et qu’ils ne tuent que des individus appartenant à une armée. D’un autre côté, ils interdisent l’entrée des journalistes et des correspondants des médias dans la bande de Gaza occupée, et ils les empêchent de diffuser la réalité. Comment peuvent-ils justifier une telle contradiction ? Pourquoi ne laissent-ils pas entrer les journalistes à Gaza, s’ils sont sincères dans leurs allégations ?

[GA] : Je ne pense pas que les Israéliens en aient quoi que ce soit à cirer, des contradictions ou dans l’illogisme. Les Israéliens se foutent totalement de leur image ; il faut le savoir.

Je vais essayer de développer. Israël est désormais le plus grand ghetto juif qui ait jamais existé. Un ghetto juif, c’est, fondamentalement, un endroit où les juifs puissent donner libre cours à leurs symptômes, collectivement, strictement entre eux, sans avoir à surveiller ce qu’ils disent, pensent ou ressentent. Israël s’est d’ores et déjà entouré de murailles gigantesques, simplement afin de donner au mot ségrégation un sens bien concret. Et pourtant, le ghetto juif israélien est très différent du ghetto est-européen. Alors que, dans le ghetto européen, les juifs étaient intimidés par la réalité qui les entourait, dans le ghetto israélien, ce sont les juifs qui intimident les autres, les non-juifs. Ils veillent à ce que le Moyen-Orient, tout le Moyen-Orient, soit maintenu dans un état d’anxiété constante.

La mentalité du ghetto est un outil analytique très utile. Cet outil nous aide, par exemple, à comprendre pourquoi le Premier ministre Olmert s’est permis de se vanter publiquement d’avoir humilié le président Bush et sa secrétaire d’Etat Condoleezza Rice. Dans le ghetto, les juifs se sentent en sécurité ; ils peuvent dire tout ce qui leur passe par la tête, tout en étant parfaitement assurés que strictement rien ne filtrera en direction des goyim. Dans le ghetto, il n’y a qu’une seule logique qui prévale : la logique juive.

Toutefois, dans les années 1950, le Premier ministre Ben Gourion adopta le cadre du ghetto juif dans un mantra politique israélien qu’il formula éloquemment comme suit : « Peu importe ce que les goyim disent, la seule chose qui ait une quelconque importance, c’est ce que les juifs font ! » Apparmment, le mantra du ghetto juif à la sauce Ben Gourion a réussi à couper les Israéliens du reste de l’humanité. Mais c’est encore plus grave que cela, comme nous le voyons aujourd’hui à Gaza, et comme nous l’avons vu dans tous les conflits déclenchés par Israël : ce mantra du ghetto juif détache le paradigme hébraïque de toute notion d’éthique humaine.

C’est cette philosophie même qui trouve aisément sa traduction dans le pragmatisme militaire mortel d’Israël. « Manifestement, ce que l’Onu ou les médias du monde entier peuvent bien penser n’a pas réellement d’importance ; seul importe ce que « Tsahal » fait ».

Bon. Maintenant, je vais essayer de traiter de la question du journaliste étranger. Les chefs militaires israéliens savaient très à l’avance que Gaza allait devenir un bain de sang pour les civils palestiniens. Manifestement, ils savaient d’avance les armes qu’ils allaient utiliser. La dernière chose dont ils aient eu besoin, c’étaient des journalistes étrangers informant leurs rédactions respectives d’un massacre en cours à Gaza. Les médias mondiaux et le « droit de savoir » n’intéressent nullement Israël. Dans l’Etat du ghetto juif, une seule chose importe : ce que fait « Tsahal »...

Les Israéliens voulaient terminer leur (« Tsahal ») boulot avant tout : tuer un maximum de Palestiniens, détruire Gaza et en démanteler l’infrastructure, histoire de recouvrer leur pouvoir de dissuasion, qu’ils avaient perdu depuis bien des années. Tout simplement, ils ne voulaient pas avoir des journalistes écrivant depuis Gaza dans les pattes...

[KZ] : Etant donné cette situation tellement complexe, quelle est la principale raison, à vos yeux, pour laquelle Israël a toujours bloqué les bateaux chargés d’aide humanitaire qui avaient mis le cap sur Gaza ? Y a-t-il un quelconque danger à laisser entrer de la nourriture, des médicaments et des premiers secours destinés à une multitude de civils n’ayant pas le moindre accès au monde extérieur ?

[GA] : La réponse est presque étymologique : parler d’ « action humanitaire », cela présuppose avoir une familiarité profonde avec la notion d’humanisme. Les Israéliens n’ayant strictement aucun (zéro) engagement vis-à-vis de l’éthique ou de l’humanisme universel, nous ne saurions attendre d’eux qu’ils s’adonnent à une quelconque action humanitaire, ni qu’ils se vouent à une quelconque cause humaniste. Ces derniers jours, Israël a bombardé des hôpitaux, des écoles, des centres d’aide aux réfugiés et des centres de distribution de ravitaillement de l’Onu. Il nous faut bien l’admettre : l’Etat juif est une entité outrancièrement criminelle qui n’a pas son pendant. Nous ne pouvons pas, nous ne devons pas nous attendre à ce qu’ils entendent une quelconque exhortation à l’humanité. Non, ce à quoi nous devons nous attendre, c’est à voir Israël se comporter en tant que ce qu’il est, c’est-à-dire l’incarnation du mal absolu. Et malheureusement, force m’est bien de reconnaître qu’ils ne nous décevront jamais, sur ce point.

[KZ] : L’utilisation de phosphore blanc dans les bombes que l’armée israélienne balance sur la tête des civils, chez eux, à Gaza, semble une violation manifeste des règles internationales, notamment de la Convention de Genève. Y a-t-il un moyen de sanctionner ces crimes de guerre ?

[GA] : Je ne suis pas juriste, aussi je ne peux pas vous répondre de manière adéquate à cette question. Toutefois, il est très intéressant de noter qu’en dépit d’une très large condamnation, dans le monde entier, d’Israël, pour son utilisation de bombes au phosphore blanc, l’armée israélienne n’a jamais cessé d’en employer, et ce n’est pas la première fois qu’elle utilise des armes non-conventionnelles contre des civils, suscitant l’outrage de la communauté internationale. Chaque jour, nous voyons ces bombes (au phosphore) mortelles explosant au-dessus de cibles civiles. Une fois encore, nous constatons que tout ce que les goyim peuvent rien dire n’a strictement aucune importance : seul compte ce que les juifs font. Et que font-ils : ils assassinent des civils palestiniens... J’ajouterai que les Israéliens ne cessent de se lamenter au sujet de « potentielles » armes de destruction massive que d’autres pays pourraient détenir, et cela semble parfaitement pathétique, dès lors qu’ils possèdent eux-mêmes un arsenal obscène de têtes nucléaires. Etant donné qu’ils se foutent totalement de la légalité internationale, pourquoi voudriez-vous qu’ils aient quoi que ce soit à cirer de l’opinion publique mondiale ?

[KZ] : Provisoirement, même si la guerre s’arrêtait dès aujourd’hui et même si Israël se retirait des territoires occupés, le bilan du conflit est de plus de mille trois-cents tués et plus de 70 % de l’infrastructure de la bande de Gaza, dont les habitations et les bâtiments publics, ont été détruits. Comment pourrait-on administrer une réelle justice à Israël, et lui faire payer ses crimes contre l’humanité ?

[GA] : Encore une fois, je ne suis pas un expert juridique. Ce n’est pas que je veuille me défiler. Toutefois, ma spécialité, c’est l’identité juive et l’identité israélienne. Ce qui m’intéresse, c’est la métaphysique de l’inclination génocidaire des Israéliens. Je suis en train de réfléchir à cette Identité qui est capable d’infliger une telle douleur et un tel carnage à des civils innocents. Ce qui m’interpelle, c’est cette banalité du mal que démontre le summum de la barbarie d’Israël, et le soutien juif institutionnel à ce mal, dans le monde entier. Je pense qu’une fois que nous aurons commencé à prendre conscience de la nature de l’ennemi que nous devons abattre, nous pourrions mieux savoir de quelle manière le combattre. Pour être franc, les tribunaux internationaux, je n’y crois pas. Une prise de conscience générale, très largement reconnue, que l’Etat juif n’est rien d’autre qu’une barbarie à l’état pur me semble beaucoup plus efficace.

[KZ] : Une dernière question : quel est le message, qu’en tant qu’artiste israélien, vous adressez au peuple palestinien ; à ces mères qui ont perdu leurs enfants, ou à ces enfants traumatisés qui subissent le choc d’avoir perdu leurs parents ?

[GA] : Mes très chers frères et sœurs. Cela brise le cœur de voir la mort et le carnage que vous inflige l’Etat juif. Nous voyons tous ce que vous subissez, et nous savons tous que la justice est de votre côté. Je vous supplie de ne pas perdre l’espoir. Le mal connaît toujours une fin, et le mal israélien n’échappera pas à cette règle. Israël finira. Mais nous devons faire quelque chose, nous devons agir, pour que cette fin se produise.

Toutefois, il y a au moins une chose qui est parfaitement claire. L’Occident soi-disant « libéral » a été incapable de vous sauvez, hélas, trois fois hélas ; les pays arabes, encore une fois, ont été incapables de se joindre à votre combat. Aussi triste que cela soit, autant la justice est de votre côté, autant vous êtes seuls, encore une fois, à être confronté avec le mal absolu.

Israël a une quantité énorme de bombes, dans son arsenal. Mais vous, mes frères et mes sœurs palestiniens, vous avez ces choses qu’eux, ils n’ont pas : la justice est de votre côté, l’humanité est dans vos rues, vous avez le moral, et vous avez l’arme suprême, à savoir l’arme démographique.

Le pays, c’est la terre de Palestine ; Israël n’est qu’un Etat.

Les Etats viennent, et puis ils disparaissent. La terre, elle, est éternelle.

Vive la Palestine !

* Kourosh Ziabari est journaliste iranien

20 janvier 2009 - Palestine Think Tank - Vous pouvez consulter cet article à :
http://palestinethinktank.com/2009/...
Traduction de l’anglais : Marcel Charbonnier

ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

2008-12-04T05:09:00.000-08:00

ΤΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ της ΠPEΣΒΕΙΑΣ της AΡΑΒΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της ΑΙΓΥΠΤΟΥ
στην Αθήνα

Έχει την χαρά να σας προσκαλέσει στην Ημερίδα
που διοργανώνει το Κέντρο μας με θέμα

ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
(ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ)

την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008 και ώρα 19.00
στην αίθουσα του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου Αθηνών
(Πανεπιστημίου 6, 3ος όροφος)
Στην Ημερίδα συμμετέχουν κατ’ αλφαβητική σειρά:
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΙΑΚΑ, Λέκτωρ ΑΠΘ
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ, Σύμβουλος Υπουργείου Πολιτισμού, Τμηματάρχης Διευθύνσεως Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ, Αν. Καθηγήτρια Αραβολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών & Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρίας Σπουδών Μέσης Ανατολής
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ, Υπεύθυνος Έδρας ΟΥΝΕΣΚΟ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης
ΜΟΥΧΑΜΑΝΤ ΑΛ ΧΑΖΜΗ, Πρόεδρος Ελληνοαραβικού Επιμελητηρίου
ΧΑΣΑΝ ΜΠΑΝΤΑΟΥΙ Επ. Καθηγητής ΑΠΘ
ΚΕΛΛΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ Αν. Καθηγήτρια Νομικής Αθηνών & Ειδικός Σύμβουλος του ΥΠΕΞ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Αν. Καθηγητής Δ Π Θ
ΤΑΡΕΚ ΡΑΝΤΟΥΑΝ ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας της Αιγύπτου Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Άλ Άζχαρ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ Αν. Καθηγητής και Επικεφαλής της Ομάδας Μελέτης για τη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Την Ημερίδα συντονίζει
ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΠΑΤΡΑΓΑΣ
Διδάκτωρ Ισλαμικού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών
Η εκδήλωση τελεί με την συνεργασία των
Ελληνική Επιστημονική Εταιρία Σπουδών Μέσης Ανατολής,
Ελληνοαραβικό Επιμελητήριο
Πανεπιστήμιο Κρήτης,

Θα ακολουθήσει δεξίωση

RSVP 210-36.32.824
E-mail. culturalcenterathens@hotmail.com

«Ο μύθος του Αμέθυστου»

2008-10-13T04:34:00.000-07:00

Στις 20 Οκτωβρίου, στις 7.30 το απόγευμα, ελάτε να μας βρείτε στο ΠΟΛΙΣ καφέ,
να γιορτάσουμε μαζί την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου της Κόνι Κάιζερμαν
«Ο μύθος του Αμέθυστου»
με εικονογράφηση της Ειρήνης Γκόνου από τις εκδόσεις Κέδρος.
Θα χαρούμε πολύ να είστε μαζί μας.

Κόνι Κάιζερμαν
Ειρήνη Γκόνου

Το ΠΟΛΙΣ καφέ βρίσκεται στην ταράτσα της Στοάς του βιβλίου.

al-hatt, the magic script at Alatza Imaret

2008-09-10T15:07:00.001-07:00

6 - 30/10 / Alatza Imaret / Visual Arts / «Al hatt, the magic script»,
an “in situ” exhibition by Irini Gonou, accompanied with the title music of Michalis Andronikou

Through 17 installations Irini Gonou engages in a dialogue with both physical and cultural space of Alatza Imaret, an ottoman monument of the city of Thessaloniki. Al Hatt is the script seen as an image, a symbol or a charm, a defining new reference point of the artist’s visual explorations. The result is an engagement that brings Gonou face to face with ethnology, while her work also reveals traces of her various cultural explorations
.
On the “handmade” music of Michalis Andronikou, Nikos Aivalis will interpret poems of the Syrian poet Adonis at the opening day.

43α Δημήτρια-Αλατζά Ιμαρέτ-Ειρήνη Γκόνου

2008-09-05T02:08:00.000-07:00

Αλατζά Ιμαρέτ / Είδος Εκδήλωσης: Εικαστικά | 06/10/2008 - 30/10/2008, Ώρα: 20.30 | Είσοδος: Είσοδος με προσκλήσεις

Στα πλαίσια των 43ων Δημητρίων από τις 6 έως τις 30 Οκτωβρίου το Αλατζά Ιμαρέτ, θα φιλοξενεί την έκθεση in situ της Ειρήνης Γκόνου «αλ-χαττ, η μαγική γραφή».
Μέσα από τον φυσικό χώρο του ιστορικού μνημείου της πόλης της Θεσσαλονίκης, η καλλιτέχνης, ανακαλεί την πολιτισμική του μνήμη και διάσταση. (Το Αλατζά Ιμαρέτ, κτίσμα του 15ου αιώνα ήταν τζαμί και πτωχοκομείο).
Αλ Χαττ είναι η γραφή ως πορεία και διαδρομή που στη συνέχεια μετατρέπεται σε εικόνα, σύμβολο και φυλαχτό, καθορίζοντας το νέο τόπο αναφοράς των εικαστικών της αναζητήσεων. Οι συνταγές της Ανατολής εισχωρούν στο μελάνι της από τα μυστικά συρτάρια των αράβων καλλιγράφων και των μαραμπού δασκάλων - θεραπευτών της Αφρικής για να εγγράψουν τις επιθυμίες και να εξορκίσουν τους φόβους μας. Η καλλιτέχνης συνδιαλέγεται με την εθνολογία ενώ στο έργο της αναγνωρίζει κανείς τα ίχνη των πολιτισμικών της περιπλανήσεων.
Ο διάλογος επεκτείνεται στον χώρο της μουσικής με τους 12 «χειροποίητους αυτοσχεδιασμούς» του Μιχάλη Ανδρονίκου, την ενταγμένη απαγγελία των ποιημάτων του Σύριου ποιητή Άδωνη που ερμηνεύει ο ηθοποιός Νίκος Αιβαλής και τα φωνητικά της Ροδής Τομουρτζούκ Γκιούλ.

Την έκθεση συνοδεύει δίγλωσση έκδοση με εικόνες και σχόλια των έργων της Ειρήνης Γκόνου, καθώς και CD με την ομώνυμη μουσική σύνθεση του Μιχάλη Ανδρονίκου.

Το Αλατζά Ιμαρέτ είναι ο δεύτερος σταθμός της έκθεσης μετά την επιτυχημένη της τρίμηνη παρουσίαση στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης της Αθήνας.

youssef chahin, a-dieu

2008-07-27T10:16:00.000-07:00

Averroës_le Destin
ΑνÎβηκε απÏ� Abal_hassan

Film "Le Destin" de Youssef Chahine(1997)

Abou al Walid Mouhammad ibn Ahmad ibn Mouhamed ibn Roshd( Aven Roshd, devenue Averroës pour les Latins) né à Cordoue en 1126.
Il recut dans sa jeunesse, une formation complète : théologie et droit(fiqh), poésie, médecine, mathématiques, astronomie et philosophie.
En 1182 le souverain Almohade(dynastie Berbères) Abou Yacoub Youssef, le nomme comme son Médecin, puis le nomme Cadi(grand juge) de Cordoue. Il jouit de la même faveur auprès du successeur du souverain, Abou Youssef Yacoub Al Mansour.
Il est connue au Moyen-âge comme le grand commentateur d'Aristote, sa doctrine philosophique " l'Averroïsme" fut étudiée en Europe dans les milieux juifs et Latins, principalement au Moyen âge et aussi a la Renaissance.
Sous le régime du Calife Al Mansour, ses opinions philosophiques attirent les soupçons et les attaques des docteurs de la Loi, sous la pression le Calife décida d'exilé Averroës et de bruler ses œuvres.

Certains de ses ouvrages furent sauvé par le fils du Calife, en Europe nombres d'ouvrage d'Averroës furent sauvés et traduite de l'Arabe a l'Hébreux par les philosophes juifs et les savant rabbins de l'Espagne Chrétienne, tandis que chez les Latin, l'Averroïsme fut connut par les traductions de l'Arabe au Latin du philosophe scolastique et Ecossais Michel scott.

Il mourut a Marrakech(Maroc) en 1198 avec lui s'achever le « péripatétisme arabe » (Al Mashsha’un ; L’Aristotélisme) en terre d’Islam tandis que la philosophie trouva refuge et culmina en Perse avec le courant des Ishraqiyoun(les Platoniciens de l’islam) du 12ème siècles jusqu'à nos jours.

2008-07-25T15:16:00.000-07:00

CALL FOR PAPERS

Please visit www.islamicartdoha.org if you are a prospective speaker or attendee. The Call for Papers will be available through August 1.

Khatt Network for Arabic Typography - islamic.art101.gif

The Third Biennial Hamad bin Khalifa Symposium in Islamic Art, to be held November 2-4, 2009 at the University of Cordoba (Spain), will address the theme of color in Islamic art and civilization. The organizers Sheila Blair and Jonathan Bloom invite prospective speakers to submit a CV and a 250-word abstract on any aspect of this theme, ranging from the symbolic use of color to its practical applications in painting, tilework, and the like.

Speakers will be expected to present an illustrated 40-minute talk and a publishable text of approximately 5,000 words. The sponsors will cover all travel and lodging expenses between the speakers’ homes and Cordoba and will provide a generous honorarium (upon acceptance of their written text) as well as a copy of the published proceedings.

Σήματα Ζωής- Σχήματα Ψυχής

2008-05-30T02:37:00.000-07:00

αρακούνησε το happening για τους πρόσφυγες: «να μην τους προσπερνάμε με το βλέμμα μας»
Πε 10/4/2008
Παντελόνια, πουκάμισα και μπλούζες ξέμειναν σκισμένα πάνω σε συρματοπλέγματα σαν αναπαράσταση ανάλογων περιστατικών που συμβαίνουν με πρόσφυγες που προσπαθούν να περάσουν παράνομα από ξηράς στη χώρα μας.
Δεκάδες μαθητές δημοτικών σχολείων και γυμνασίων της πόλης πήραν μέρος στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης με την εικαστικό Καίτη Χαλιορή.
Προσκεκλημένος στην εκδήλωση, που έγινε δίπλα στο Ομήρειο, και ένας μετανάστης από το Μπουρούντι, ο Γκούμα Βουκουμάνα που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να περνάς από συρματόπλεγμα… Γιος γιατρού και νοσοκόμας, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του για να γλυτώσει από τη δίνη ενός εμφύλιου σπαραγμού.
Οι μαθητές γύρω από τον ψηλόσωμο Γκούμα τον ρωτούν για την προσωπική ιστορία του. Μας έκανε εντύπωση το χαμόγελό του και την πίστη που είχε –όπως είπε- από την αρχή ότι θα καταφέρει να περπατήσει.

«Με λένε Γκούμα και είναι από το Μπουρούντι. Το 2003 ήρθα στην Ελλάδα περνώντας τον Έβρο. Έμεινα 7 μήνες στο νοσοκομείο του Διδυμότειχου.
Μοζαμβίκη, Τουρκία και μετά στον Έβρο χωρίς να ξέρω ότι υπάρχουν νάρκες. Μαζί με 2 φίλους προσπαθώ να περάσω. Σκοτώθηκαν τα άλλα δυο παιδιά. Από τον τραυματισμό μού έκοψαν το ένα πόδι, ενώ και στο κεφάλι έχω κομμάτια από τη νάρκη…».
Ο Γκούμα σημειώνει για τη βοήθεια που του προσφέρθηκε, αλλά και το ότι δεν έχει τα χρήματα για να αγοράσει και να του τοποθετηθεί τεχνητό πόδι με καλύτερης ποιότητας υλικά…

Ίδιες ελπίδες, ίδια όνειρα

«Η σκέψη μου ξεκίνησε από μια ευαισθησία προς αυτούς τους ανθρώπους που ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο», μας λέει η Καίτη Χαλιορή που εμπνεύστηκε την εκδήλωση.
«Έχω συναναστραφεί με πολλούς από αυτούς και έχω έρθει αντιμέτωπη με το γεγονός ότι έχουν τις ίδιες προσδοκίες, τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα με εμάς. Αν δεν τους πλησιάσουμε δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε. Νομίζουμε ότι είναι άνθρωποι από άλλο κόσμο. Τους κοιτάμε, αλλά δεν τους βλέπουμε. Τους προσπερνάμε με το βλέμμα μας», σημειώνει.
Ευχαριστώντας τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας και τον κ. Καλογεράκη, η κα Χαλιορή εκφράζει την ικανοποίησή της ότι τα παιδιά συμμετείχαν πολύ οργανωμένα.

Σκισμένα ρούχα
«Αισθανόμεναι λύπη για ότι γίνεται με τους μετανάστες. Θέλω να δείξω με αυτό που κάνω κάτι συμβολικό. Προσπαθούν να φύγουν για μα καλύτερη ζωή αλλά αποτέλεσμα είναι να φτάνουν σε ένα ξένο κράτος και τους αντιμετωπίζουμε με άσχημο τρόπο. Αυτό δεν είναι σωστό κατά την άποψή μου», μας λέει μια μαθήτρια από το Γυμνάσιο Βροντάδου που άφησε το δικό της σκισμένο ρούχο συμβολικά πάνω στα συρματοπλέγματα.

Η δασκάλα από το 5ο Δημοτικό Βαρβασίου προσπαθεί να βοηθήσει τους μαθητές της στο κόψιμο των ρούχων.
«Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να πάρουν τα παιδιά κάποια μηνύματα. Συμβολίζει την προσπάθεια των μεταναστών να περάσουν τα σύνορα και να φθάσουν σε μια χώρα, όπου εκεί μπορεί να πέφτουν σε νάρκες και να χάνουν μέλη του σώματος τους ακόμα και τη ζωή τους», μας λέει.
Την απουσία των εκπροσώπων φορέων και τοπικής αυτοδιοίκησης, επισήμανε ο ιερέας π. Γιάννης Μπογής που εκπροσώπησε την Ιερά Μητρόπολη. «Παρακολουθώ τις ερωτήσεις που κάνουν τα σε αυτό τον άνθρωπο (σ.σ. στον Γκούμα). Με συγκινεί ότι τα παιδιά θέλουν να μάθουν. Πρέπει να τα συγχαρούμε γιατί έχουν ζωή μέσα τους και πάνω από όλα θέλουν την ενότητα και την αγαπή, αυτό που δίδαξε και ο ίδιος ο Χριστός», σημειώνει.

Χωρίς προκαταλήψεις
«Συμμετέχουμε και εμείς ως Επιτροπή Αλληλεγγύης στου Πρόσφυγες, μαζί με τη δευτεροβάθμια. Σκοπός να ευαισθητοποιηθούν οι νέοι μας, οι μαθητές σε ένα πολύ φλέγον θέμα, του πρόσφυγα, του μετανάστη. Για να γίνει ένα παιδί μέλος της κοινωνίας χωρίς προκαταλήψεις και ξενοφοβίες», τονίζει ο εκπαιδευτικός και μέλος της επιτροπής Γιάννης Μπαλής.
«Τα παιδιά θέλουν να τους δώσουμε εικόνες, εναύσματα, καινούργιες οπτικές γωνίες και τρόπους για να βλέπουν αυτά τα πράγματα.
«Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού και ειδικά των παιδιών, που πρέπει να μάθουν να υποδέχονται αυτούς τους ανθρώπους. Να μην τους διαπερνάμε με το βλέμμα, αλλά να τους βλέπουμε», όπως είπε η κα Χαλιορή που σίγουρα φώτισε με πολύ έντονο τρόπο ένα δύσκολο σημείο της καθημερινότητας μας.
του Θοδωρή Πυλιώτη
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 10/4/2008 (DIMOKRATIKI.ORG)

Adieu Aimé Césaire...

2008-04-18T05:24:00.001-07:00

(musique)

Extrait de Qui donc, qui donc...10 lu par Édouard J. Maunick.

Et si j’avais besoin d’une île
Bornéo Sumatra Maldives Laquedives
si j’avais besoin d’un Timor parfumé de sandal
ou de Moluques Ternate Tidor
ou de Célèbes ou de Ceylan
qui dans la vaste nuit magicienne
aux dents d’un peigne triomphant
peignerait le flux et le reflux.

et si j’avais besoin de soleil
ou de pluie ou de sang
cordial d’une minute d’un petit jour inventé
d’un continent inavoué,
d’un puits d’un lézard d’un rêve
songe non rabougri
la mémoire poumonneuse et le cœur dans la main
et si j’avais besoin de vague ou de misaine
ou de la poigne phosphorescente
d’une cicatrice éternelle

Ταχά Χουσείν

2008-03-27T06:16:00.000-07:00

ΤΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟτης ΠPEΣΒΕΙΑΣ της AΡΑΒΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της ΑΙΓΥΠΤΟΥ στην Αθήνα (Α.Μ.Κ.Α)
σε συνεργασία με την
Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής

έχουν τη χαρά να σας προσκαλέσουν στην ημερίδα με θέμα

Ένας σύγχρονος μεγάλος Αιγύπτιος φιλέλληνας: Τάχα Χουσέιν

την Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008, και ώρα 7.30μ.μ.
στην αίθουσα του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου Αθηνών
(Πανεπιστημίου 6, 3ος όροφος)

Πρόγραμμα

Δρ. Τάρεκ Ραντουάν (Μορφωτικός Ακόλουθος της Αιγύπτου και καθηγητής του Παν. Άλ-Άζχαρ):
«Οι ελληνικές σπουδές στην Αίγυπτο και ο Τάχα Χουσέιν»

Δρ. Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου (αν. καθηγήτρια Παν. Αθηνών):
«Τάχα Χουσέιν και Μαάρι, δύο αχώριστοι φίλοι»

Δρ. Μανώλης Μαραγκούλης (Διδάκτορας νεοελληνικής φιλολογίας):
«Η αιγυπτιώτικη διανόηση του μεσοπολέμου και ο Τάχα Χουσέιν: η περίπτωση του Ευγένιου Μιχαηλίδη»

Δρ. Κυριάκος Νικολάου-Πατραγάς (Διδάκτωρ Νομικής Αθηνών-Ισλαμικό Δίκαιο):«Ο Τάχα Χουσέιν και ο Αιγυπτιακός Φιλελευθερισμός»

Θα ακολουθήσει δεξίωση. RSVP 210-36.32.824