dimanche 26 mars 2017

σήμερα γράψαμε φοινικικά


 Workshop "γράφουμε φοινικικά" στο WELCOMMON με όλους τους υπέροχους φίλους μας Shajam, Souzi, Nour, Zyad, Halil, Mansour, Ouahida, Phyrash, Aya, Shaja, Aysha και πολλούς άλλους...


















Με την Ελένη Γκόνου και παιδιά από την Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης.


Πολύτιμη η βοήθειά της Seima Salama στην μετάφραση καθώς 
και όλη η ομάδα του WELCOMMON που μας υποδέχτηκαν πολύ εγκάρδια και μοιραστήκαμε μαζί τους όμορφες στιγμές.

Το Welcommon είναι ένα πρότυπο κέντρο υποδοχής και κοινωνικής ένταξης προσφύγων και ευπαθών ομάδων. Υλοποιείται από την κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ, σε συνεργασία με την Εταιρεία Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής Αθηνών. Εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος “Προσωρινή Στέγαση Προσφύγων” του Δήμου Αθηναίων και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

dimanche 5 mars 2017

όταν οι λέξεις αποκτούν σώμα


                                επι-Γραφές: Τo σώμα της λέξης


 

Το διαπολιτισμικό πρόγραμμα "Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee" παρουσιάζει το δεύτερο κατά σειρά εργαστήριο «επί-Γραφές: Tο σώμα της λέξης», ένα διατμηματικό, διαδραστικό και διαπολιτισμικό εργαστήριο για τη γραφή, την οπτική και υλική της αντίληψη. Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του σεμιναρίου τον Μάρτιο του 2016 στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, φέτος το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί και πάλι από τις 16 έως και τις 18 Μαρτίου 2017 στον χώρο της Βιβλιοθήκης Βολανάκη - White Rabbit. Το project ανήκει στις προτεινόμενες δράσεις με τον γενικότερο τίτλο "Μικρο-εργαστήρια Πολιτισμού" του διαπολιτισμικού προγράμματος "Labirinto: Culture e Civiltà Mediterranee" με νομική έδρα στην Ιταλία. Επιθυμούμε η δράση αυτή να αναπτυχθεί τα επόμενα χρόνια σε όλη την Ευρώπη ξεκινώντας με συμμετοχές από την Ιταλία και να εμπλουτιστεί με θεματικές προσεγγίσεις ώστε να αποτελέσει ένα πραγματικό δια-πολιτισμικό φυτώριο. Πιστεύουμε ότι ο Πολιτισμός ως σύνολο στοχευμένων δράσεων που συγκεράζουν τον δημόσιο και τον ερευνητικό χαρακτήρα αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινωνική και παιδευτική πρόκληση για το μέλλον της Ευρώπης.

Το  προτεινόμενο εργαστήριο αφορά μια 3ήμερη δράση με θέμα τη γλώσσα και το αντιληπτικό προїόν της, τη γραφή. Ο τίτλος επι-Γραφές: Το σώμα της λέξης υποδεικνύει τη διπλή μορφή της γλώσσας, αφενός ως αντικειμένου και αφετέρου ως νοητικής καταγραφής της σκέψης. Το εργαστήριο υιοθετεί τη διεπιστημονική προσέγγιση της αισθητικής, της ανθρωπολογικής μελέτης, της φιλοσοφικής επισκόπησης και της συστημικής (εμπειρικής) εφαρμογής γλωσσικών συστημάτων και αισθητηριακών κωδίκων με επικοινωνιακό περιεχόμενο. Η γραφή αποτελεί την αντιληπτική απεικόνιση της γλώσσας με τέτοιο τρόπο ώστε συμπυκνώνει στη μορφή της το νοητικό, το μεταφυσικό και το αισθητηριακό υλικό της γλωσσικής επικοινωνίας. Σκοπός του εργαστηρίου είναι η διατύπωση της πολυστρωματικότητας της γλώσσας ως επικοινωνιακού και γνωσιακού εργαλείου καθώς και ο πειραματισμός πάνω στις δυνατότητες της. Η διεπιστημονική, διαδραστική και διαπολιτισμική προσέγγιση του εργαστηρίου αποτελούν τους άξονες όπου θα βασιστεί η πραγμάτωση και η εξέλιξη του εργαστηρίου μέσα στα επόμενα χρόνια.
  
Το εργαστήριο «Το Σώμα της Λέξης» του φετινού Μαρτίου επικεντρώνεται στα υλικά της γραφής και αποτελείται από δύο κεντρικές θεματικές ενότητες: η Α΄ενότητα  (Η καλλιγραφία σωματοποιείται: το χοϊκό σώμα της γραφής) αφορά την καλλιγραφία και τη σηματοδότηση της γραφής ως μέσου μιας τελετουργίας με ιερές και ανίερες ιδιότητες και ασχολείται με τα υλικά της γραφής υπό μια ιδιαίτερη ανθρωπολογική και αισθητική σκοπιά. Η Β΄ενότητα (Οι τέχνες συναντιούνται: το κοινό σώμα λέξης & εικόνας) επικεντρώνεται στο τελικό «ολικό» αντικείμενο που μπορεί να παράξει η συνάντηση της λέξης και της εικόνας και στην επικοινωνιακή του διάσταση.

Συνεργάζονται οι: Μαρία Γιαγιάννου, συγγραφέας-θεωρητικός τέχνης, και Ειρήνη Γκόνου, εικαστικός-ανθρωπολόγος, ώστε να επιχειρήσουν μέσω συμπληρωματικών προσεγγίσεων να πραγματευτούν την αισθητική, την υλική και την εννοιολογική σημασία της γραφής. Οι δύο θεματικές ενότητες θα ολοκληρωθούν τις δύο πρώτες μέρες του εργαστηρίου ενώ την τρίτη μέρα θα πραγματοποιηθεί μια συνάντηση στρογγυλής τραπέζης, που θα περιλαμβάνει επικοινωνία με την Ιταλίδα συγγραφέα στο πεδίο της πειραματικής λογοτεχνίας Mariangela Guatteri, με αφορμή το πρότζεκτ της «Tavola delle materie», καθώς και μια εισήγηση για τον σημαντικό τυπογράφο Φίλιππο Βλάχο που θα ολοκληρωθεί με ξενάγηση στο τυπογραφείο του εκδοτικού οίκου Γαβριηλίδης από τον Φοίβο Βλάχο. Το σεμινάριο θα κλείσει με συζήτηση μεταξύ των συμμετεχόντων.

Το εργαστήριο απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και κυρίως σε φοιτητές και ενήλικες με σχετικά γνωσιακά, αισθητικά και επαγγελματικά ενδιαφέροντα. Στο τέλος του εργαστηρίου θα παραδίδεται βεβαίωση συμμετοχής στους εκπαιδευόμενους.


Μαρία Γιαγιάννου:

Το Σώμα της Λέξης (Εικαστικά-Λογοτεχνία-Κινηματογράφος)

H Μαρία Γιαγιάννου, συγγραφέας και θεωρητικός τέχνης, θα ερευνήσει τη διάδραση μεταξύ των τεχνών και το πλέγμα των σχέσεων που ενώνει τις Εικαστικές τέχνες, τον Κινηματογράφο και τη Λογοτεχνία, με πυρήνα την εικονιστική δύναμη της ζωγραφισμένης, της τυπωμένης και της χειρόγραφης λέξης.

Στην πρώτη ενότητα της εισήγησής της (Πέμπτη 16/3) θα εστιάσει στο ανθρώπινο σώμα ως το κείμενο που μας συνιστά, σε συνομιλία: α) με ταινίες όπως το «Pillow Book» του Πήτερ Γκρήναγουεϊ και β) με παραδείγματα από τις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία, εξετάζοντας τις υπαρξιακές και αισθητικές προεκτάσεις του σώματος που μεταμορφώνεται σε κείμενο.

Στη δεύτερη ενότητα (Παρασκευή 17/3) θα εξετάσει την περίπτωση ενός σπάνιου λογοτεχνικού κατορθώματος, του «γλυπτού» βιβλίου «Tree of Codes» του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ (2010) και άλλων σύγχρονων πολυμορφικών βιβλίων, με στόχο να διερευνηθεί πώς το μεταμοντέρνο έργο τέχνης μπορεί να είναι ένα ολικό έργο τέχνης, όπου συνδυάζονται διαφορετικές τέχνες και ιδίως η γραφή με την εικόνα, απηχώντας τις υπαρξιακές και αισθητικές ανησυχίες της εποχής μας.

Η Μαρία Γιαγιάννου (1978) σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ (ΕΜΜΕ), Πολιτιστική Διαχείριση (Πάντειο) και Φιλοσοφία της Τέχνης (ΑΣΚΤ). Εργάζεται ως αρθρογράφος για θέματα τέχνης και πολιτισμού, ως επιμελήτρια εκθέσεων και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ο Ταξιδιώτης του Άλλοτε (Πεζοποιήματα, Κάκτος 2006), Μελανίππη (Μυθιστόρημα, Σμίλη 2012), Εκτός Εαυτού (Θέατρο, Σμίλη 2013), Μεταμοντέρνος Έρως (Δοκίμια, Γαβριηλίδης 2014), Μπαλαντέρ – μια ερωτική εξτραβαγκάντσα (Νουβέλα, Μελάνι 2015), Μεταμοντέρνο Σώμα (Δοκίμια, Γαβριηλίδης 2016), Άνγκρια (Θέατρο, Μελάνι 2016). Στη σκηνή έχουν ανέβει τα θεατρικά της έργα: Εκτός Εαυτού (2013-14: σκην. Γ. Γιανναράκος,  Θέατρο Νέου Κόσμου/ Camp/ Νομισματικό Μουσείο & 2010: σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Συν Κάτι), Μιούζικαλ Τσέπης (2009-10: σκην. Μ. Μητρούσης, 41 Street), Κάλλας: Εκποίηση (απόσπασμα από μεγαλύτερο συλλογικό έργο, παράσταση Woman, 2014: σκην. Κ. Αρβανιτάκης, Θέατρο Τέχνης) και Άνγκρια (Θέατρο Τέχνης, Φεστιβάλ Αναλόγιο 2016: σκην. Κ. Αρβανιτάκης). Θεωρητικά της κείμενα πάνω στη δουλειά εικαστικών καλλιτεχνών δημοσιεύονται σε καταλόγους εκθέσεων ως εισαγωγικά. Διατηρεί το μπλογκ Η Γραπτομηχανή της Μ (https://mariayiayiannou.wordpress.com/).

Ειρήνη Γκόνου:

Ίχνη Γραφής
Η εικαστικός Ειρήνη Γκόνου συντονίζει ένα workshop που σκοπό έχει τη δημιουργική χρήση οικείων εργαλείων και κυρίως την εξοικείωση με ανοίκεια αυτοσχέδια εργαλεία. Δημιουργώντας εργαλεία από φυσικά υλικά, εφαρμόζει τη χρήση τους στο χαρτί καθώς και την εξερεύνηση, παρατήρηση και ένταξη των αποτελεσμάτων τους στην προσωπική πορεία κάθε συμμετέχοντα. Το εργαστήριο θα ασχοληθεί με την κατασκευή αυτοσχέδιων εργαλείων, με βασικά σημεία τη φυσική μελάνη, το σχήμα, τον ρυθμό, τη σύνθεση των γραμμάτων και των λέξεων. Κεντρικές επιδιώξεις: η παρατήρηση του ίχνους των αυτοσχέδιων εργαλείων πάνω στο χαρτί, η αναζήτηση σχημάτων και ρυθμών, η εξέλιξη του ίχνους-σχήματος σε γράμμα και η ολοκλήρωση μιας σύνθεσης με μία ή περισσότερες λέξεις. Οι συμμετέχοντες θα ορίσουν ένα σχήμα-κάδρο και θα αναζητήσουν συνθέσεις αξιοποιώντας όλα τα προηγούμενα στοιχεία. Ένα workshop με θέμα τα ίχνη της συγκίνησης και της επικοινωνίας, τη γραφή ως εικόνα και σύμβολο.

Η Ειρήνη Γκόνου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε γλυπτική στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts και στην École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι. Η γραφή ως εικόνα, σύμβολο και φυλαχτό είναι ο τόπος αναφοράς των πρόσφατων εικαστικών της αναζητήσεων στην Ανθρωπολογία της Τέχνης. Έχει πραγματοποιήσει είκοσι επτά ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές συναντήσεις τέχνης, σεμινάρια και εργαστήρια σε Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, ΗΠΑ, Νορβηγία, Τουρκία και Κύπρο, όπου η καλλιτέχνις προβάλλει μέσα από το έργο της τις προστατευτικές και θεραπευτικές ιδιότητες της γραφής. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και διδάσκει παράλληλα στα εκπαιδευτικά προγράμματα του Μουσείου Μπενάκη τις “Γραφές της Μεσογείου”. http://irinigonou.gr/



Πέμπτη 16/3: 16:30 – 21:00
Παρασκευή 17/3: 16:30 – 21:00
Σάββατο 18/3: 12:00 – 15:00



Labirinto: Culture e Civilta' Mediterranee"

 Βιβλιοθήκη Βολανάκη-White Rabbit

Στουρνάρη 11, Εξάρχεια 

mardi 24 janvier 2017

Εργαστήρια-Σεμινάρια Αραβικής καλλιγραφίας στο Μορφωτικό Κέντρο της Αιγυπτιακής Πρεσβείας της Αθήνα





Τα Εργαστήρια προσφέρονται σε δύο επίπεδα:

1. Εισαγωγή στην Αραβική Καλλιγραφία,  τα γράμματα, οι πρώτες λέξεις , τεχνική της γραφής και εξοικείωση με το βασικό εργαλείο της ,το καλάμι.
2. Οι συνδέσεις των γραμμάτων, λέξεις, φράσεις, εικαστική λειτουργία της Αραβικής Καλλιγραφίας σαν τρόπος έκφρασης.

Η διάρκεια κάθε σεμιναρίου είναι δύο ώρες την εβδομάδα για δύο μήνες.
Τα προτεινόμενα εργαστήρια-σεμινάρια είναι για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2017, κάθε Τετάρτη 17:00-19:00 (αρχάριο τμήμα) και 19:00-21:00 (προχωρημένο τμήμα).

 Διδάσκουσα:  η εικαστικός Ειρήνη Γκόνου

Για περισσότερες πληροφορίες:

Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Αραβικής Δημοκρατίας
 της  Αιγύπτου στην Αθήνα
Τηλ.: 210-3632824
E-mail: culceneg@otenet.gr

Bιογραφικό Σημείωμα:

Η Ειρήνη Γκόνου Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην École Natιοnale Superieure des Beaux-Arts και στην École Nationale Superieure des Arts Décoratifs στο Παρίσι και παλαιογραφία στο ΙΠΑΜΙΕΤ στην Αθήνα. Έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε διεθνείς συναντήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και διδάσκει παράλληλα σε εκπαιδευτικά σεμινάρια αραβική και βυζαντινή καλλιγραφία. http://irinigonou.gr/


jeudi 5 janvier 2017

alexi antoniadis


There’s a certain amount of what we want to say with our work, but then there is what comes out of us naturally, and then we deal with how the two combine


http://bigredandshiny.org/30119/not-a-boxing-match-a-conversation-with-alexi-antoniadis/


 I start with drawings that are spatial, conceptual sketches. I refer to the drawings as I cut the steel, allow for imperfections, and then I don’t worry too much about refining the drawing. I am into high output and maintaining a creative flow. I don’t linger on them too long, so I’m not very careful. It really is an exploration, a constant push, no one thing considered too precious.


They are one series together, complementing each other. The linear pieces function as three-dimensional drawings, while the flat pieces provide more of an illusionary or painterly space where the colors push and pull against negative space. They work together as parts of the same exploration that is still in process.


No one has applied narrative on these.  I think they defy that temptation. These are more essential. I think that the formal quality of the drawing you’re talking about, the sensual feeling, that’s the concept which replaces narrative.



 I believe the act of re-looking inevitably brings something new. There’s a certain throw-back element, that I suppose I would’ve been insecure about when I was shooting for newness and innovation. The job of a contemporary artist is to set one’s self apart from everyone else.



Even if my work doesn’t appear to critique or grapple with earlier art, it is contemporary in refusing to do so.

http://bigredandshiny.org/30119/not-a-boxing-match-a-conversation-with-alexi-antoniadis/

https://www.facebook.com/alexi.antoniadis?lst=100000177627777%3A1278955227%3A1483633361

vendredi 30 décembre 2016

maamoul, το λιβανέζικο γιορτινό γλυκό



















500 γρ. σιμιγδάλι χοντρό
500 γρ. σιμιγδάλι ψιλό
2-3 κουτ. σούπας ζάχαρη
¼  κουτ. γλυκού μαχλέπι
½ φλυτζάνι ghee βούτυρο γάλακτος
250 γρ. βούτυρο
¼ φλυτζ. ανθόνερο
¼ φλυτζ. ροδόνερο.
1 κουτ. σούπας ξερή μαγιά
¼ φλυτζ. χλιαρό νερό.

1. Ανακατεύουμε τα δύο είδη σιμιγδαλιού με την ζάχαρη και το μαχλέπι
2. Σε ένα άλλο δοχείο αφήνουμε τα βούτυρα να μαλακώσουν.
3. Ανακατεύουμε το βούτυρο με το σιμιγδάλι με τα χέρια προσπαθώντας να εισχωρήσει το βούτυρο παντού.  
4. Προσθέτουμε το ανθόνερο και το ροδόνερο, ανακατεύουμε πάλι και αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί για 7 ώρες.
5. Μετά τις 7 ώρες προσθέτουμε τη μαγιά με το νερό και αφήνουμε τη ζύμη για άλλη μια ώρα.

6. Ανακατεύουμε σπασμένα καρύδια ή φιστίκια Αιγίνης με λίγη ζάχαρη άχνη, ανθόνερο και ροδόνερο


7. Ανοίγουμε την ζύμη μέσα στο χέρι, γεμίζουμε με τη γέμιση, κλείνουμε και την περνάμε από το ξύλινο καλούπι για να δώσει το όμορφο χαρακτηριστικό σχήμα των maamoul.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 15-20 λεπτά στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.

Όταν βγουν τα πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.





samedi 26 novembre 2016

the KEMEAP web home

                                         
                             http://kemeap.weebly.com/



and you can read the 2015 edition at issue:

https://issuu.com/kentro-aravikou-politismou-ath/docs/alef_2015

lundi 7 novembre 2016

Two protective amulet-tunics with verses from the Arabic and Greek poetry


The “Two protective amulet-tunics with verses from the Arabic and Greek poetry” is my recent proposition in the visual art’s field, which reformulates the use of the “script” assigning a new meaning through some specific elements, descending from the greater area of the Arabic culture and restoring its magical persisting dimension. The Amulet-tunic is a kind of supernatural shield where the “written” word provides protection through Art.


Τα "Δύο προστατευτικά ενδύματα-φυλακτά με στίχους από την αραβική και την ελληνική ποίηση" είναι η πρόσφατη εικαστική μου πρόταση, η οποία αντλώντας κάποια ιδιαίτερα στοιχεία προερχόμενα από τον ευρύτερο Αραβικό πολιτισμικό χώρο, διατυπώνει εκ νέου τον προσδιορισμό της χρήσης της γραφής, επαναφέροντας την μαγική διαχρονική της διάσταση. Το ένδυμα-φυλακτό είναι ένα είδος μεταφυσικής ασπίδας όπου οι «γραμμένοι” στίχοι μεταβιβάζουν την προστασία μέσω της Τέχνης.

Irini Gonou (visual artist) / Ειρήνη Γκόνου (εικαστικός)


Δεν είναι σύνηθές φαινόμενο να συμμετέχει εικαστικός σε επιστημονική ημερίδα. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που μου ζητήθηκε να συμμετέχω, γεγονός που με κάνει περήφανη και συνάμα χαρούμενη που μπορώ να δραπετεύω από τον φυσικό μου χώρο και να βρίσκομαι για λίγο στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Και ο λόγος που με φέρνει κοντά σας είναι η θεματική της εικαστικής μου αναζήτησης. Βρίσκομαι λοιπόν εδώ μαζί με δύο έργα μου, δύο προστατευτικά ενδύματα-φυλακτά με στίχους από την αραβική και την ελληνική ποίηση.

Τα δύο αυτά προστατευτικά ενδύματα-φυλαχτά ήταν μέρος της έκθεσης με τίτλο Αλ-χαττ, η μαγική γραφή που πραγματοποιήθηκε το 2008  στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης στην Αθήνα. Αλ-χαττ στα αραβικά είναι η γραφή, όπου το νοηματικό πεδίο της λέξης khatt, χαττ, خط  είναι: η γραμμή, το ίχνος, η γραφή, ο γραφισμός, η  καλλιγραφία, αλλά και η μαγεία.

Απόλυτα γνωστή με την καλλιγραφική της ιδιότητά, τη γραφή στον Αραβικό κόσμο την συναντάμε παντού με το Ιερό Κοράνι να προάγει το επιστέγασμα της ομορφιάς και της δεξιότητας του καλλιγράφου. Η τέχνη της καλλιγραφίας μέσα από σχήματα, γραμμές και κινήσεις, θέλει να αναπαραστήσει όχι μόνο το ορατό αλλά και το αόρατο. Το ίδιο το γράμμα αντικαθιστά την εικόνα αλλά και το πέρα από αυτήν. Μία Τέχνη από μόνη της. Αλλά η αραβική καλλιγραφία δεν έμεινε μόνο στο χαρτί. Η αρχιτεκτονική του γράμματος την οδήγησε και την εκτόξευσε στη μνημειακή της διάσταση. Από το Ανάκτορο της Αλάμπρας και το Τζαμί της Κόρδοβας μέχρι τον Μεντρεσέ El Attarin στην Φεζ, κι από το Τζαμί του Ibn Tulun στο Κάιρο και το Μαυσωλείο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το Ταζ Μαχάλ στην Άγκρα της Ινδίας, τα χειρόγραφα έγιναν ανάγλυφα.

Λιγότερο γνωστή αλλά με μεγάλη επίδραση σε όλο τον ισλαμικό χώρο-την Υποσαχάρια Αφρική, αλλά και σε πολιτισμούς πολλών άλλων περιοχών που δέχτηκαν την επίδρασή του Ισλάμ- η γραφή ιεροποιείται μέσω των ιερών κειμένων και μεταφέρει την έννοια της προστασίας, γίνεται δηλαδή η ίδια ένα  φυλαχτό και προσδίδει στα αντικείμενα στα οποία βρίσκεται τις αποτροπαϊκές, προστατευτικές και θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η γραφή είναι ο λόγος που προστατεύει. Η γραφή είναι και μαγική.

Στα έργα μου το φυλαχτό είναι η γραφή και το καλάμι που είναι το κατεξοχήν εργαλείο της για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στην εξελικτική της πορεία,  γίνεται το ίδιο επιφάνεια γραφής και άρα το προστατευτικό αντικείμενο. Στα «γραμμένα καλάμια» των έργων μου η ποίηση υποκαθιστά τα θρησκευτικά αποσπάσματα, τις μαγικές  λέξεις και τα σύμβολα μεταβιβάζοντας με τον τρόπο αυτό στην Τέχνη τις  θεραπευτικές ιδιότητες της γραφής. Τα κείμενα που έχω χρησιμοποιήσει στα δύο αυτά έργα είναι κάποιοι στίχοι του Σύρου ποιητή Άδωνη στα αραβικά και στα ελληνικά αποσπάσματα από ποιήματα του Καβάφη.

Στο σύνολό του το δικό μου ένδυμα-φυλακτό είναι μια αναφορά στα προστατευτικά ενδύματα, ένα πολιτισμικό ιδίωμα που λειτουργούσε για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα σε έναν ευρύ γεωγραφικό χώρο και ίσως να λειτουργεί ακόμα, σε κάποια απομακρυσμένα μέρη της Αφρικής και της Ασίας. Συναντάμε τέτοιου τύπου ενδύματα σε διάφορα μεγάλα μουσεία όπως στο British Museum ένα προστατευτικό ένδυμα πολεμιστή από την Ghana-το batakari, έναν ανδρικό μανδύα στο Linden Museum της Στουτγάρδης από το Togo, έναν παιδικό Τουρκομανικό χιτώνα στο Metropolitan Museum Της Νέας Υόρκης.

Πρόκειται για ενδύματα που φέρουν γραφές σε όλη τους την επιφάνεια. Οι γραφές αυτές είναι συνήθως σούρες από το Κοράνι αλλά και άλλα σύμβολα από την παράδοση όπως η πεντάλφα, το αστέρι της Ανδαλουσίας, τα μαγικά τετράγωνα. Γραμμένα στο χέρι από τον marabout (marbout, mourabit مربوط)
τον μουσουλμάνο θρησκευτικό ηγέτη και δάσκαλο της περιοχής τα κείμενα αυτά σχεδιάζονται για να προστατεύουν αυτόν που τα φοράει από κάθε κακό- αρρώστια ή άλλο εξωτερικό κακό-και να του εξασφαλίσουν ζωή και υγεία. Πρόκειται για μια προσφυγή στο χώρο του μεταφυσικού απλά και μόνο για ενδυθούν την υψηλή προστασία. Τα ενδύματα αυτά συνήθως προορίζονταν για άτομα την κοινωνικής ομάδας που ήταν περισσότερο εκτεθειμένα στον κίνδυνο όπως αρχηγούς, πολεμιστές, κυνηγούς αλλά και για παιδιά που είναι ευάλωτα και χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας.

Με αυτόν τον συμβολικό τρόπο στην παράδοση το ευάλωτο ενδύεται την προστασία, απευθύνεται και ζητάει βοήθεια στην «αρχέγονη ψυχή».
Τα δικά μου προστατευτικά ενδύματα-φυλακτά είναι φτιαγμένα με υφάσματα από φυσική ίνα- βαμβάκι λινό, μετάξι, τα οποία εμβαπτίζονται σε φυτικά διαλύματα που γίνονται χρησιμοποιώντας τα φύλα, τα άνθη ή τη ρίζα των φυτών, φλούδες από κορμό δέντρου, συγκεκριμένα του ευκαλύπτου, αλλά και βότανα για να ενισχυθεί η προστατευτική τους ιδιότητα. Στη συνέχεια «γράφονται» ή φέρουν επάνω τους τα «γραμμένα καλάμια». Έτσι το ίδιο το έργο ενδυναμωμένο με την προστασία της φύσης, της γραφής και της Τέχνης αποκτάει μια σύγχρονη προστατευτική  διάσταση, την κατάθεση της δικής μου εκδοχής και πρότασης για το ένδυμα-φυλακτό, καθώς και της μαγικής-προστατευτικής χρήσης τους.

Σήμερα, έχοντας χάσει αυτά που θεωρούνται αυτονόητα και δεδομένα, ο άνθρωπος της Δύσης βρίσκεται ευάλωτος και μετέωρος μέσα στην ίδια του την κοινωνία. Το «ευάλωτο» είναι ο κατ’ εξοχήν λόγος επινόησης του φυλαχτού. Τα αποτροπαϊκά αντικείμενα, οι προστατευτικές λέξεις και τα ταλισμάν, είναι μόνο μερικές από τις άπειρες και διαχρονικές μεθόδους αποτροπής του «κακού», αποτροπής του φόβου ότι κάτι απειλεί να μας βλάψει ή να μας πληγώσει. Η δική μου εικαστική πρόταση είναι η Τέχνη αντλώντας στοιχεία από το συλλογικό ασυνείδητο, να γεμίσει το κενό με ανανεωμένα τα «προγονικά σχήματα» και τις πανάρχαιες συνταγές προστασίας.

http://irinigonou.gr/